58e Zaterdag U Februari 1920. Jaargang. No. 1423$ agt abrieken Eerste Blad. appij I XT5.e-xx-ws en ^cL-rrextextt^ ©"blstd. r G-o^xd-Su e». Oxxxstxelcezx. ROSS DURHAM. Feuilleton. BEHALVE ZON- EN FEESTDAGEN. 1—4 regels ƒ2.05, elke regel meer /O.W. 1015 9Q Redactie: Telef. Interc. 545. Administratie: Telef. Interc. tt. Bureau: MARKTtl, GOUDA. id. isten •toon SM. <!lr die rwmilM ook ren 34 STER" en W. L Gewone advertentiën en ingezonden mededeelingen by contract tot xeer gereda- ceerden prijs. Groote letters en randen worden berekend naar plaatsruimte. Advertentiën kunnen worden Ingezonden door tusaehenkonuit van «oliede Boekhan delaren, Advertentiebureau* en onze Agenten. i ver- vrees INGEZONDEN MEDEDEEUNGEN: Op de voorpagina 50 hoog er. >nten vooi j brengt ABONNEMENTSPRIJS: per kwartaal ƒ2.25, per week 17 cent, met Zondagsblad por kwartaal 2.90, per week 22 cent, overal waar de bezorging per looper geschiedt. Franco per post per kwartaal ƒ2.75, met Zondagsblad ƒ3.40. Abonnementen worden dagelijks aangenomen aan ons Bureau: Markt 31, GOUDA, bjj onze agenten, den boekhandel en de postkantoren. ADVERTENTIEPRIJS: Uit Gouda en omstreken (behoorende tot den bezorgkring) 15 regels ƒ1.05, eiken regel meer 0.20. Van buiten Gouda en den bezorgkring: 15 regels ƒ1.30, elke regel meer ƒ0.25. Advertentiën van publieke vermakelijkheden 12'/j cent per regel. Advertentiën in het Zaterdagnummer 20 bijslag op den prijs. in ge- even- ERDAM— -ZE1ST— VEN— AG— Ëmbdf was 1 Fl AMSTERDAM k «OTTERDAM v BRUSSEL TEGEN DE ITEERING. 1004 32 ERDAM kershavtn 80. G0UD8CHE COBANTT VERSCHIJNT DAGELIJKS geen niet plaat af. stemmij Naar het RnpMi DAVID EYAfeL Geautkorizeerde Vertaliag vaa Mevr. J. P. WEESELINK-t. ROSSUM. (NadruJr veaMhn.) iiuui en ze vermengd Maar <hij zou kon. Hij imbeerde zakken N merk W.L. oedingswaarde tuden Medailles Dit nummer bestaat uit twee bladen eèn Kindercourant. in haar. zog - hij igaiMi t>«h uic. seife xnmdar <las over zijn anhoudarai Ik zal met hem pratoi^ Mfoh&al. „Al» ik hem maar onder mijn oogen had, «on dat al veel helpen Bij bega! zioh naar da deur der M*»- mer en opende dia goruMohtooa. Het waa •en groote kamer. Jaag van roeping, van inafifcAive mahontahoutam meubelen voor- z*n, en mrt een warm, rood kleed op den vloer, 'i'efen de muren hingen eec paar goede schilderijen, voornamelijk «ee- g» zichtte^ nAnr de flludieA van da So.iok. schc school» wat aan M verre* iets ge in voor het antwoord, dat zij gege- op de vraag van de Entente om II uit te leveren. Prof, van Emb- maakt hel ni« goed,” ariwoortWe Mirhael, en zijn gelaat werd onteff®. .Dm. «lacht ik wel. I» hij hier binten* Ik star’ wm honger, Michael, breng het eten anuw binnen, wil je? ...Ta meneer, het zal In een wip klaar zi-r Wij hebben dit rijiar ontketend veel Oostenwind gdrid - u kent hier den Öo^ tenwlnd, ute snijdt je In het gezicht - en hif ia erg koppig; wal ik ge- .aten latieke uitstapjes en, die ook later den Volkenbond rillige en bitter- over ons gecol- -- _j helpen de- dat hij beter deed dit terrein gienzen van de plaat», rite door zijn le ven en werk geeegend went. Hot waa In do dagen van, groote schenkingen aan uni- versiie*te«v, die dagen wsari» arme stu denten moesten atrijden tegen ongelijkhe den, Angus had Robs Durham nk* geheel en ai ontlaat, omdat hij van oordeel was, dat daardoor de maeht, om to ondtaWoheL dor. waar plioht eindigt en verpi-tohtang begint, van het jeugdig gemoed Werd weg- genomen. Zijn hulp waa meer een oor- tteelkundSg), voortdurend, verstandig on zorgzaam gadeslaan om er op toe te zton, dal geen overmaügen druk den jongen, vu rige» geest wend opgelegfi en om hem aan te moedigen, en genegenheid en waarde ring te tonnen, op het oogenbltk, dat dtie noodig waren. En dat oogenblik koml dik wijls voor in het leven van een jong, eer zuchtig man. welk ook het doei fc, waar naar hij streeft. Later, toen hij goed en met eer deunl- venHeit te Ertfrilnirg had afgeJoopeu, w«s er meer wezenlijke hulp gekomen; en zijn toekomst, waarvoor de oude dokter het plan geheel had gecnaikl. en die toe vallig veel van zijn eigen, begraweik, eer zuchtige plannen zou verwezenlijken, ge regeld en vasrge-teld. Sir Power Wickham, oen oud vrtand van Robert An-jus, was maar al te bereid om den jpngen maai, die m«t zulk een aanbe- veRng bij hem kwam, te helpen. Eenmaal ««iF’tont van Wickham, toen hem de ge- legenheid gegeven was om zijn kunde Is toouhn, was de verdere carrière van Dur ham verzekerd. Zijn fucoo» had de laat ste jaren van den ouden dokter vsrtwL BRIEVEN UIT DE HOFSTAD. CCCCXCII. Een der aantrekkelijkheden van den Haag wordt gevormd door de musea. In dit opzicht zijn wij niet misdeeld en in de laat ste jaren is er een zeer lofwaardig streven merkbaar om de musea meer aan hun doel te doen beantwoorden. Er is oen tijd ge weest dat men zich inspande om zooveel mogelijk kunstschatten bijeen te brengen. Echter werd daarbij niet zooveel zorg be steed aan de wijze waarop dë schatten wer den geëtaleerd, zoodat al spoedig de musea het karakter van pakhuizen kregen, waar naar niet werd omgekeken. Heel sterk kwam dit o. a. uit in het gemeente museum van de residentie, dat zeer vele en zeer be langrijke stukken bezit, maar waar het ta lent ontbrak om deze aan het publiek ten toon te stellen. Gelukkig is dat in het vo rige jaar geheel veranderd en thans is het een lust om dit museum te bezoeken. Wij hebben er verleden week weer eens in rond gedwaald, ditmaal echter met een bepaald doel, n.l. het bezichtigen van de schilderij van Rembrandt die door Preyer tijdelijk aan dit museum in bruikleen is afgestaan. Deze bizondere gelegenheid om één der merkwaardigste stukken van den grooten meester te bezichtigen wordt heisas niet zoo aangegrepen als men wel wenschte. Wie echter deze bedevaart heeft onderno men, zal zich gelukkig prijzen. Het is in derdaad een kunststuk van buitengewone beteekenis. Het stelt één der meest aan grijpende momenten voor uit de bjjbelsche verhalen: Judas brengt de 30 zilverlingen terug waarvoor hy zijn heer heeft verkocht. Op den voorgrond ligt de schuldige, weekla gend in hevige gemoedsbeweging trachtend het medelijden op te wekken van de ge strenge heeren. Prachtig van kleur zijn de kledingstukken van deze, voortreffelijk is uitdrukking hunner gevoelens terwijl ?eheel geweldig is zoowel van mièe en van afwerking. Fel valt het licht ische groep, scherp weerkaatst jpengeslagen foliant. Het is nd van schoonheid. Wanneer schilder pas 23 jaar was, logere mate. Er in de voorstel- i den schuldige te rn afschuw van de gen< het stre klec de het gt scène als op de gani hét op een op-" alles ontroerena wij weten dat de verbaast het werk in nog hooi ligt een schokkende emotie i„ ling, de doodsangst van genover den ontzagljjkei rechters. Met opzet weiden wij even uit omdat het hier een stuk van meer dan gewone betee kenis betreft, waarvoor alle belangstelling dubbel verdiend is. Veel te weinig wordt nog aan deze meesterwerken aandacht ge schonken en juist door de nieuwere rich ting in de schilderkunst wordt deze eer af- dan aangetrokken. De moderne kunst maakt zich van de vele groote moeilijkhe den, die by de oude schilders in de eerste ats om oplossing vroegen, gemakkelyk Van een passenden achtergrond, een rnmig milieu trekt men zich niet veel aan. Het analyseerend werken bedoelt de aandacht geheel op één punt te vestigen, terwjjl Rembrandt in. dit schilderstuk er op uit was om één moment in het leven van tal van personen tot uitdrukking te bren gen, te midden van de betrokkenen zelf. Wanneer men maar oven een andere zaai van dit museum binnenstapt, ziet men de tegenstelling. Daar hangen portretten va» bekende tydgenooten van on». Ze «egge» niets; z|j gelijken maar weinig en in de ex pressie vindt men niets of weinig vsa hun xiel weer. Het is misschien mooi „Af’ werk maar het is dood als een pier en laat niet zien welke impressie de «childergheeft ge had en heeft getracht weer te geven. De techniek is alles geworden en niettege»- staande dat blijft Rembrandt ook I» tech nisch opzicht van allen de meerdere. Nu had Rembrandt natuurlijk een groote voorsprong; hij heeft geen les gehad en hij kon het gevaar niet loopen van op een academie terecht te komen, waar leiding werd gegeven Van de artisten naar de ambtenaren ia een heele sprong. D«ze laateten loopen al eenige dagen te brommen over het nieuwe bezoldigingsbesluit waarvan zij nog moer hadden verwacht. De regeering zet zich echter schrap en voorshands aal xa g«M wijziging brengen in de bepalingen. Na tuurlijk kunnen wij niet beoordeel len of de 'Salarissen van die heeren voldoende «jja. Wel weten wij, dat de heeren over het al gemeen een te korten arbeidstijd hebben (speciaal de departementsambtenaren), dat hun arbeidsintensiteit over het algemeen niet bijster groot is, en in de derde plaats, dat zij de groote voorrechten van bestaans zekerheid, pensioen en dergeljjke, veel te laag aanslaan. Wanneer de heeren eens Wisten, welk een groot voordeel zij daarin reeds hebben, zouden zij misschien iets ge matigder in hun oordeel zijn, al weten wjj nu zoo zoetjes aan wel, dat zy opzettelijk ongematigd zijn. Van de ambtenaren naar het beestenspel ie ook een heele sprong. Hagenbeek doet Den Haag wel de twijfelachtige eer van ee» bezoek aan. Natuurlijk is het twijfelachtige in die eer een persoonlijke appreciatie van d« genoegens, die een honden- «n apenthea ter ons geeft, mede in verband met de waardeering, die zy hebben (liever gezegd het gemis aan waardeering) voor het talent van dressuur. Is nu werkelyk een dergalijk vermaak niet uit dan tijd? Wordt het nu niet tyd, dat de autoriteiten deze kwelling van dieren tegengaan We hebben hier ver maken genoeg en dus kan er niets tegen zijn om dit door velen afgekeurde vermaak niet langer toe te laten. Het feit, dat dit circus avond aan avond stampvol zit, be wijst natuurlijk dat het verzet tegen een dergelijk vermaak niet heel groot is. Van oudsher heeft een beestenspel iets aan trekkelijks gehad voor de menschheid. Mis schien zit er meer leelijks in dat genot om naar die totaal gedegenereerde dieren te kyken, dan oppervlakkig wel wordt inge zien. Men overwege inderdaad een» ernstig of het niet gewenscht is, dit „spel”, dat zeer wreed en weinig eervol spel is, af te schaf fen. HAGENAAR. zeer doordachte, op veel weten gebaseerde rede, welke de groote ptlitiek-economische strijdpunten tusschen socialisten en demo craten in een zeer juist licht stelde en die wy gaarne onder de bogen zagen komen van velen, die de „Handelingen” niet plegen uit te pluizen. Wat z(jn tegenstrever be treft, de heer Mendels heeft zjjn advocaten talent, ten volle uitgebuit: zyn pleitrede voor een nieuwe, socis listischo samenleving, wasals zoodanig knap, geestig soms, harts- tochtelyk beschuldigend het „Kapitalisme”, waarin ieder socialist de bron van ellende moet zien. In zijn breed betoog over de qualiteiten van individualisme en socialisme had dr. Van Embden tpegegeven, dat het begrip socialisme in nwreelen zin hooger staat dan het individualisme, dat veelal op egoïsme neerkomt. Mr. Mendels zou f goed advocaat zyn, indféft hij dit punt had vastgehouden, de socialist stond dus moreel op hooger standpunt dan zijn te genstander! De uitlegging is meer handig dan juist. Immers, in een w e r k e 1 ij k-so- cialistische samenleving stel, die ware bestaanbaar - moet de zucht om vooruit te komen, om iets bijzonders te prestoeren, verdwijnen. Even zeker, is, dat zulk een maatschappij alleen door „arbeidsdwang en straffe handhaving dairv#n de menschen zou kunnen nopen te pWdnceerenook daar zou dus egoïsme (de vrees voor straf en onthouding van maatschappelijke goederen) de motor bltfven om de groote machinerie, die men productie héét» aan den gang te houden. Maar de groote grief van alle niet-socialisten tegen de roekelooze propa- der socialisten is juist, dat zulk en samenleving niet mogeljjk is en voorstanders- er va» in gebreke bly- «“n de bestaanbaarheid dharvan aanneme lijk te maken. En zoodralnen, vulgair uit- te»An het kapitalis- en alle nooden en misstanden op reke- g daarvan gesteld heeft en het aan het ieve toekomt, wordt alles even vaag, fantastisch, even onaannemelijk en brengen ven had Wühelm den, die ten aanzien van den keizer reeds een minder gelukkige rede op zijn debet had het is merkwaardig, hoe vele hoog- leeraren in neutrale en oorlogvoerende lan den behoorden tot de ergste slachtoffers der oorlogspsychose achtte het nu noo- dig te doen uitkomen, dat hy, hoewel de weigering van onze Regeering goedkeuren de, met de argumentatie van het antwoord niet in allen deele kon instemmen, omdat hy in den keizer niet, zooals de Regeering, een overwonnene in een internationaal con flict kon zien. De vrjjzinnig-democratische afgevaardigde meende zelfs by mr. Van der Feltz er op te moeten aandringen, geen motie van goedkeuring met de weigering van uitlevering in te dienen, daar dit z. 1. de zaak geen goed zou doen. Wy hebben ons opnieuw verbaasd, hoe een bekwaam man als dr. Van Embden, zich, door zijn antipathie geleid, zoo ver- galloppeeren kan. Natuurlijk betwisten wjj hem, zoo min als wien ook, het recht om den houthakker van Amerongen als de grootste misdadiger der wereld te beschou wen; ook ons is deze figuur allerminst sym pathiek, al zyn wy huiverig thans reeds te concludeeren, dat het ontketenen van den oorlog z Ij n schuld is. Doch hoe dit zy, men had toch van een hoogleeraar in de staats huishoudkunde mogen verwachten, dat hy de nog door den oorlog verdwaasde elemen ten in de Entente-landen geen materiaal zou leveren om onze Regeering in een teere zaak als deze te attaqueeren, terwyl het ons nog meer bevreemdt, dat dr. Van Emb den niet inzag, dat zijn opvatting over Wilhelm, (ook als deze opvatting juist is) allerminst uitsluit, dat hy is een overwon nen», dia aayl heeft gezocht op ons grond gebied. De Kamer heeft o.i. een goed werk j daan, door zich niet van de wys te lat brengen door de diplomatieke uitstapj van den heer Van Embden, die ook lat by zyn denkbeeld om uit te noodigen om kwaadwi praatjes, in het buitenland i porteend, uit de wereld te monstreerde, dat L” J niet te betreden. Met algemeene stemmen heeft de Senaat de weigering door onze Regeering goedge keurd, zonder dat over de daartoe strek kende motie-van der Feltz een woord, zelfs geen stemming gevallen is. Dat mannen, die, populair gezegd, het bloed van Wil helm II wel zouden kunnen drinken, met deze motie instemden, zal ook op de fana tici te Pary's, Londen en Brussel niet nala ten indruk te maken en zal zelfs by hen de vraag op de lippen brengen, of deze uitleverings-aanvrage niet een vergissing is geweest. En last not least mogen we even stil staan by het duel Van Embden-Mendels over het Socialisme. Hier was prof, van Embden op z y n gebied en hier was dan ook veel, wat onverdeelde instemming ver dient. Niet alles wat dr. van Embden aan voerde, was gloednieuw, wel was het een de vlugheid waarnifxle de w«rd open gedaan na het «ignaal, d|it de knecihl op zij n komst had gewactH. ..Miohaei, o jou schavuit, heelt ii«iia»ii je verteld, dat Ik vanavond zou komen?’' „Ja meneer Itoflw, juffrouw Agntw wa- hier vanmorgen »n kon hel iriei «rilhou- den-. Ik zou hrt op fciar ge,.k>hl hebben kunnen lezen.zetde de oude man ver- heugU. terwijl' hij hem naar binnen fcok ..En hoe gaat het met alten? vroeg Durham, nadat zij elkaar de haal hadden gegeven. „Hoe maakt Hj het? met zijn duim naar de eetkamerdeur wijzende. ..Den lae'tslf-n lijd stonden zijn brieven mij niet aan J1 zeliigs en oewikaaAks gal, dat vaak onv breekt in huizen, die meer aanspraak op de'Ughf-iR maken. De oude ma» zat ta «mi leun'ln®Hto<9 nxk den rug naar de deur, een schut van Bpaansth leer wan door den. zorgzame» M-chael om hem heen gezet, om elk mo. gclij i lochqe tegen te houden. Durham kon nu-te A-n voordat hij ach ter het snherm kwam. Toen tag de dok- ►r. dia war hardlioorond waa, ham en sprong op. ►Mijn jongen, ten je daar? Welkom weer thuis, welkom mijn jongen!” Hij was lam? en goed gebauwd, maar I> rh-im hemerkte een verandering bij hem, een gro«4e verandering slnd» hij ham In de» zomer had gaaien. Zijn trotlten wa re» alijd scherp grtoek'sml geweest, maar nu vond Ihirhnm dt hi het oo?toapend. ec- hij had een aigameen voorkomen van zwakheid, >tat D»irhain dtep trol. do andere zijde van het marktp.ein, was bekend ale hot Townhead. Daar stand het hoogt-witte hui», wnar Durham nu heen ging, het eenigi werkelijke tehuis .lat hij geiend luul. dtagenschjjolijk had hetgeen enkvie pretentie, toch was- dit hui» met zijn lag» deur en de verbeten koperen plant daarop, de heilige plaat» voor me- niig dankbaar hart. Het was niet noodig zi«h aan te koniigen. voor hen, die als van zedt-prokeibl daar heengingen, al» zij Sn nood verkeerden Hoewel mn de voorzijde onaanzteniijk, had hot aan do ajöhfcerzijde een grooten, verrufekelijken tuin, die langzaam naar de duinen heMe en een onbelemmerd tutaich had op de zee. D» oud» «okter. ée zi u't het wrikuaim- leven hal teruggetrok ken, uug»fluxnen waar het weldadlghekls- werk betaof, woonde hier axleen. Hij waa nooit getrouwd gmve«M, en zijn eigen ge=«hhvlena.s zou een »>oek kunnen vullen. Maar dit heett geen betrekking op hftl leven van Rose Durham. Het moet evenwel getzogd warden, dat toen dokter lAngiW) den jongen, voor wien niemand warme genegenheid voelde, gedeeltelijk tot Zich nam, dit bij zijn roman behoefde. Hij had de moeder van Koes» Uur ham Hef gehad em, obtohoo» zij bewezen had dfe liefde onwaardig te zijn, had geen ander haar plaat» In zijn hart ïngenomen. Maar wfet Hos» Durham niet. Hij meende dat d« buitengewone vriendelijkheid, hem «foor dokter Angus betoond werd, een- voudlg de uitoefening was van de oprech te en goedhartige weftladigheW. die zijn ncam geacht had gemaakt ver bulten de 21) Het beviel hem in. haar, dat zij ge- wenscht had de zaai.< alléén af te kande len; hij Weld van krach! in. vrouw, en bij Ague» wte de noodige liefelijkheid haar geholpen hdoben als hij voelde «en innige blij heid', door den vrede en den liartstocht die zijn btonenste vulden, wtwit hij was unit groote gekomen. Agnes zou nooit wScen hoe dicht hij bij den rand van de ffiove was ge weest, die hen voor altijd had kunnen scheiden. Hij wist nu, en die wripnschap was een vreugjie van gee» g-woive soort, voor hem, dat zijn hart haar geheel jo®. behoorde. Als zij naast hum zou gaan a^ rijn vrouw, dan zou zijn teven worden af. gerond tot zijn volmaakte volheid. Hij teijMde er niet aan of Agne? zou ge lukkig wezen, en had evenmin eenig wan- tewwen tn liaar gevoelens. Hij moest nog onderzoeken, hoe groot de verdorrende 'nacht washt was van de jaren, dte de sprinkhaan had opgegeten. Sri bwvf®gpdee?.e van Port Haven, a«B De algemeene beschouwingen van onzen Senaat over de Staatsbegrooting zijn dit maal tot een groot en voor dit college on gewoon politiek-economiach steekspel uit gegroeid. Onze overtuiging, dat de Eerste Kamer weinig of geen zin heeft en het feit, dat w(j geen traan zouden wegpinken, wanneer dit staatslichaam zou komen te overleden, kan geen reden zyn de beteekenis van een de bat, in dat college gevoerd, te onderschat- ten. En zoo getuigen wy gaarne, dat wy deze gedachtenwisseling allerminst overbo dig kunnen achten. Dat de rustige atmosfeer van onze Eer ste Kamer, waar de leden elkaar met heel wat meer onderscheiding plegen te behan delen dan aan de overzyde van het Binnen hof, ditmaal ietwat verstoord is door de hartstochtelyke, vaak zelfs dramatische voordracht van den socialtetischen afge vaardigde mr. Mendels, kunnen wy niet be treuren: eenig leven kan in deze brouwerij, waar men op gedempten toon plechtig zijn beschouwingen pleegt voor te lezen, waar lijk geen kwaad. De r.-katholieke afgevaardigde, mr. van Lanschot, die het debat inzette met de Lin kerzijde in de andere Kamer aan te vallen over haar houding tegenover de militaire ministers, zal zich niet inbeelden, dat het belang van dit debat in zijn rede zijn oor zaak vindt. Wat htf aanvoereb om xyn be schuldiging een glimp van aannemelijkheid te fceven, was even gekunsteld als onjuist en de premier was dan ook zoo wys om dit geheel voorby te gaan. Hy erkende, dat het Kabinet met de ^militaire collega’s niet fortuinlijk was geweest en hoopte nu op een betere periode. Wat mr. Ruys hierover zei, klonk niet geruststellend, doch wy willen liever afwachten, of uit de benoe ming van den nieuwen militairen bewinds man en diens program zal blijken, dat het Kabinet beter dan tot nu toe inziet, dat op dit gebied iets anders dan het vegnolmde systeem van het oude militarisme eisch is van den nieuwen tijd. Dan hopen we met een tetyernemen, op welke gronden de Pre mier, die een marine-minister koos (mr. Bjjleveld), welke met zyn portefeuille dreigde wanneer men hem de in aanbouw zjjnde kruisers zou opdringen, thans vóór de nieuwe maritieme beheerder er is ons meende te moeten mededeelen, dat de kruisers wel zouden worden afgebouwd; „op commercieele gronden”, zei de Premier en hieruit kan vooralsnog weinig anders geconcludeerd worden, dan dat ze worden afgebouwd, omdat er zich een gegadigde tegen een goeden prijs heeft aangemeld Een ander punt, dat hier vermelding ver dient, is de Keizerkwestie.. Baron van der Feltz begon met de Regeering hulde te ganda ideëele dat de ven lijk gedrukt, uitgeraasd ia me en alle nooden en ning daarvan gesteld positieve toekomt, wordt all even far ongelooflijk. En daarom heeten wy de propaganda van •de socialisten roekeloos. Men bedoelt 't, wy twijfelen er niet aan, opperbest, men gelooft er zelf in en ver trouwt daarby, dat alle» wel zal marchee- ren, gelyk men zich dat als ideaal voor stelt. Niettegenstaande, en ziedaar waarom wy deze propaganda onder economisch zoo weinig onderlegden zoo roekeloos vinden, de practyk leert, dat de „situatie", waarop men zit te wachten, het heft in handen brengt van wie nog verder gaat dan deze z.g. gematigden, om, na een korter of lan ger tijd van schrikbewind, de macht op nieuw in handen te laten vallen van de reactie, die nooit beter kans heeft dan na een tyd van revolutionnaire proefnemingen en alle ongelukkige gevolgen, welke daar aan inhaerent zyn. Wie deze fundamenteele waarheden deze woelige tyden, die zoo uitnemend schikt zyn om de menschen uit hun wicht te brengen goed gedocumenteerd aan het volk voorhoudt, verricht een even on dankbaar als nuttig werk. detel mf een vreugde, dte hij niet onéer woorden zou hebben kunnen brengen, en de vele bezoeken. «Iken» al» hij maa* eei. .paar uren ukl xijn vete en (Iringenle afspraken kon uitbraken, waren voor den oiuten Angua de gelukkigste dagen. Sedert zijn jongensjaren wa» Durham g» woon gewtxwi het huta te ikaderen meteen eigenaardig z.a»h| geftuff, waarop de knecht var den ouden dokter dien avond wacht te. met een oor dat wa., algeriohi door pijnlijke scherp.». Durham meukte, door

Streekarchief Midden-Holland Kranten

Goudsche Courant | 1920 | | pagina 1