zS&m-ë&EN heemrood op BB
tfP ge'
"niii
Hart van Holland: dé krant voor de Zuidpias 25 juli 2007
pagina 18
Door Lynn Stroo
Nieuwerkerk aan den IJssel - Traditiege-I
trouw organiseert Stichting Jongerenwerk
Taverna elk jaar het straatvoetbaltoernooi
op het voetbalveld naast de Bron. Dit jaar
was dat zo'n succes, dat de wedstrijd zelfs
in twee dagen opgesplist moest worden
vanwege de grote belangstelling. Vorige:
week woensdag werd de zinderende finale
gespeeld.
Dit jaar waren er ruim 100 kinderen afge-j
komen op de voetbaltoernooi in de openl
lucht, ledereen tot 14 jaar kon zich met een
team aanmelden om mee te spelen. Uiteln-i
delijk waren er teveel teams om in één dag
een winnaar uit de bus te laten komen. De
organisatie besloot het toernooi in twee dll
gen te spelen.
De tweede dag van het toernooi zag iet
De vakantieperiode wordt door veel
jongeren gebruikt om wat geld bij
te verdienen. Het Hart van Holland
spoort hen op en vraagt hoe het de
vakantiewerkers vergaat. Deze week
deel 1 in een serie van drie: Evelien
Heemrood, werkzaam bij Faunaland
Hoodie in Waddinxveen.
finale
Jer Fa<
ichte 1
irmate
d er c
istrijd
:e doel
hun z
rhuis.
p zat
en tea
weer
men d
Door Elias van der Plicht
Waddinxveen - Evelien Heemrood is
zestien jaar en woont in Boskoop. De
afgelopen jaren heeft ze aan het Wel-
lant College het VMBO doorlopen. Na
de vakantie gaat ze naar het ID Col
lege. Tot die tijd werkt ze een paar da
gen per week bij Faunaland Hoodie, de
dierenwinkel aan de Luifelbaan.
Sinds ongeveer twee maanden is Eve
lien in de dierenwinkel te vinden. Ze
vertelt dat ze voor haar opleiding
stage moest lopen, maar dat ze geen
duidelijk idee had waar de stage zou
moeten plaatsvinden: "Ik zocht een
stageadres, maar wist niet precies wat
ik wilde. Mijn vader raadde me aan
om het eens bij Faunaland Hoodie te
proberen. Ik werd meteen aangeno-
werk. Minder te spreken is ze over het
schoonmaken: "Het schoonmaken van
de hokken van de dieren is geen verve
lend werk, maar de winkel schoonma
ken met een stofdoek is niet zo leuk."
Over het salaris dat ze krijgt betaald, is
Evelien tevreden. Ze verdient 2,50 euro
per uur. Ook over de andere werkne
mers heeft ze niet te klagen: "De
collega's zijn leuk, iedereen is eigenlijk
wel gezellig." Ondanks dat Evelien het
naar haar zin heeft in de dierenwinkel
wil ze er niet haar hele leven actief bli
jven: "Het werken met dieren is meer
een hobby. Iets om ernaast te doen."
Tot het einde van de vakantie zit ze in
ieder geval op haar plek.
men. Elke donderdag kon ik hier aan
de slag."
Na afronding van haar stage kon Eve
lien blijven werken in de dierenwinkel.
De ene week werkt ze veel dagen, ter
wijl ze een andere week minder uren
maakt. Dit hangt af van hoe druk het
in de winkel is. Ze heeft eerder baant
jes bij een paar kwekerijen gehad,
maar heeft meer plezier in de dieren
winkel: "Ik vind het erg leuk om iets
met dieren te doen." Het helpen van
de klanten en het verzorgen van de
dieren zijn volgens Evelien de meest
aangename kanten van het werk. Met
name het bijvullen van het voer van de
vogels en de knaagdieren vindt ze leuk
Waddinxveen/Beekbergen - Zoka-Stad heeft
haar poorten weer geopend. Bijna 300
kinderen en 45 leidinggevenden maken de
stad de komende week onveilig. Barry, de
burgemeester, heeft een aantal wethouders
om zich heen verzameld om er een fantastisch
feest van te maken. Vrijwilligers van de
Koninklijke Nederlandse Gymnastiek Unie,
kortweg KNGU, organiseren deze zomer op
het KNGU-terrein in Beekbergen gedurende
zeven weken ZOmerKAmpen voor kinderen
van 6 tot en met 18 jaar. Verscholen in de
bossen staan meer dan 70 grote tenten
waarin de kinderen met z'n tienen kunnen
slapen. In de ZOKA-weken wordt er geturnd,
jlnder zij
jpterval.
gaan 2
>r de
:a's (1
turr
nerkar
!0 uui
ta. Vc
np rna
s tot
trok c
dswac
zwerr
Anne Bonthuis (22) verruilt de School voor Journalistiek te
Utrecht zes maanden in voor de Valenciaanse universiteit Car-
denal Herrera in Spanje. Zij beschrijft haar ervaringen en ob
servaties als Erasmusstudent in 'Mi vida en Valencia!'
Deze week deel 5:
ïMentiroso patológico?
Een grote bos blonde krullen, versleten polo, wat overtollige
kilo's en vooral veel bravoure. De Rotterdamse Dirk, 38 jaar,
komt in de Irish Pub met een grote grijns op ons af. "Eh, hablas
Espanol? Or doe joe spiek Engels?" We praten Nederlands en
dat doet Dirk een groot genoegen. Hij heeft het moeilijk, ver
schrikkelijk zwaar zelfs en wil dat graag met iemand delen.
Dirk woont sinds december in het stadje Denia, aan de Oost
kust van Spanje. Denia is een trekpleister voor Duitse toeristen
en niet bepaald het toonbeeld van authentiek Spaans. Maar
het is, naast Benidorm, de enige plaats in Spanje die hij kent.
Dus ziet het Spaanse leven er zo uit en niet anders, volgens
onze wereldreiziger Dirk. Dit levert enige discussiepunten op.
"Je eet in Spanje maar tot vier uur tapas hoor. En dat is maar
goed ook, want het is toch ranzig. Al die schelpen...die zijn om
op te lopen, niet om op te eten", aldus Dirk. Na een duidelijke
uitleg van de ober kan hij er echter niet meer omheen. Hij had
ongelijk, maar dat geeft hij niet graag toe. "Nou ja, hier in
Denia eet je dus wel tapas tot vier uur en niet later!" (Bravo
Dirk)
Toch heeft de Rotterdammer niet voor niets het idee dat hij
altijd gelijk heeft. In 38 jaar heeft hij een hoop, maar dan ook
een hoop levenservaring opgedaan. Hij is, om maar even een
voorbeeld te noemen, professioneel snowboarder geweest:
"Ik was vaak op televisie, studiosport bijvoorbeeld. Maar het
werd me te gevaarlijk." Ook was hij op weg naar de voetbal-
top: "Ik had bij Feyenoord kunnen spelen. Maar ik kreeg last
van mijn knieën, dus moest er helaas een punt achter zetten."
Momenteel is Dirk binnenhuisarchitect, 'een soort Jan des Bou-
vrie'. Zonder studie weliswaar. Maar net zo goed, of misschien
wel beter. "Des Bouvrie heeft zelfs wat ontwerpen van me ge
stolen. Ja, je gelooft 't niet. Maar het is echt waar." Gelukkig
maakt Dirk zich totaal niet druk om dat soort futiliteiten. "Er
zijn genoeg mensen, ook veel bekende namen, die mij inhu
ren. Ik heb bijvoorbeeld het huis van Herman Heinsbroek ge
daan", zegt hij bescheiden.
Op dit moment zit de binnenhuisarchitect echter in een moei
lijke periode. Hij is volledig geblokkeerd. Het ontwerpen lukt
niet meer. "Ik word al een tijd bedreigd", legt hij uit. "Door
een hele zware crimineel, de ex van mijn vriendin. Ik kan zijn
naam niet noemen, want het gaat echt om een héle zware cri
mineel." Dirk kijkt gepijnigd. "Ik heb mijn vriendin nu al twee
jaar niet gezien, omdat ze beveiligd wordt. Het is te gevaar
lijk."
Eigenlijk zou hij iets met de verschrikkelijke geschiedenis wil
len doen: "Paul de Leeuw is een vriend van mijn vriendin. Ik
overweeg hem te benaderen. Zelf ken ik Jeroen van Inkel van
de radio goed. Als ik die twee nou bij elkaar kan brengen, kan
er misschien een film van gemaakt worden. Want wat er alle
maal gebeurd is...dat is echt ongelooflijk."
Dirk kan het maar moeilijk bevatten. Hij is hard aan het ver
werken geslagen in Denia. En hoewel hij natuurlijk goud geld
geboden krijgt, neemt hij hier geen enkele opdracht aan. "Het
gaat niet om geld." Bovendien is hij niet erg tevreden over zijn
tijdelijke woonplaats, dus blijft hij niet langer dan noodzake
lijk is."Ik zou hier niet dood begraven willen worden."
Mijn reisgenoot en ik grijnzen en blijven grijnzen. "Natuurlijk
niet Dirk, wij ook niet. Maar we gaan hier nu toch even een
hapje eten." Geschrokken ratelt hij verder. Zijn relaas is nog
lang niet afgelopen en nu hij ons gevonden heeft, wil hij ons
niet meer laten gaan. In de eerste de beste adempauze onder
breek ik hem: "We gaan Dirk." Maar onze landgenoot is niet
voor één gat te vangen: "Dan ga ik gezellig even met jullie
mee." Koortsachtig denk ik na. "Eh nee Dirk", begin ik. "Dat
wil je helemaal niet. We gaan namelijk tapas eten", eindig ik
triomfantelijk. "Tapas. Je weet wel, schelpen enzo."
