0.3. 70 DER POST. ■I I IS. LP Aan de Kiezers. BINNENLAND. F N- 4032. nt de Nieuws- eh mien ION. Jrijs- port tem- OLEN eleverdtot ld iud geljjk. RT, Curfsingel. m bg: 1888. Advertentieblad voor Gouda en Omstreken. FËVÏLLËTOX: Gabrio en Camilla. De insending van advertentiSn kan geschieden tot één uur des namiddags van den dag der uitgave. er, Boele- «N241. OG. SN. 9 Cbu- door hei AN en Stoom- Was- IPEL- )AG de eine orde voor den 1., franco October ZEN en }lemdnt- nz. enz. iagen, l. Een verhaal uit Milaan GUILIO CARCA.NO. IT 4). De uitgave dezer Courant geschiedt dagelijke met uitzondering van Zon- en Feestdagen. De prjjs per drie maanden is 1.25, franco per post 1.70. Afzonderlijke Nommers VIJF CENTEN. Bovendien worden alle Advertentien gratis opgenomen in het ADVERTENTIEBLAD, 't welk des Maandags versc'njjnt. de spiritisten de groote uit- lossing de IEN AN, ADVERTENTIEN worden geplaatst van 15 regels a 50 Centen; iedere regel meer 10 Centen. GROOTE LETTERS worden berekend naar plaatsruimte. GOUDSCHE COURANT. XIX. EENE EENVOUDIGE BRUILOFT. «En zeegnend breidde tij ’t gewijde kleed «Uit, boven *t hoofd van bruidegom en bruid; «En plechtig sprak zijn mond dat heilig woord; «Wat God vereenigd heeft, dat scheid, geen mensch.” T. Grossi. Men zou zeggen, dat, als, tegen het einde van den herfst, de zon de eerste sneeuw op de Alpen verguldt, en de vlakte getooid is, met het levendige groen van het jonge graan, dat de aarde, na korte rust, weder ontkiemen doet, alles ons het afscheid van een vertrekkenden vriend in het geheugen roept in wiens dierbare woorden, welke wij in langen tijd niet weer zullen vernemen, ons de hope des weder- ziens tggenklinkt. Een dier schoone dagen het was een Zaterdag scheen, de afscheidsgroet te zijn, van het wegsnellende jaar. De landlieden, van alle kantten saamgestroomd, alsof ’t een feestdag was, haastten zich naar de kerk van C, waarvan de deuren wijd open stondenvrou wen en kinderen traden in grooten getale binnen, en verdrongen zich in de banken bij het altaar; velen bleven staan, alsof zjj iets buitengewoons ver wachtten. In een hoek van de met gras begroeide esplanade, stonden eenige vrouwen van het dorp, en meisjes met manden aan den arm, die in troepjes uit de spinnerijen kwamen, om den Zondag in hare armoedige woningen door te brengen. Wjj herinneren de kiezers aan de herstem ming, die morgen (Dinsdag) gehouden wordt voor den raad. In de vorige week hebben wjj reeds ge zegd, waarom wjj de voorkeur geven aan den candidaat, die op de openbare vergadering van kiezers gesteld is. Wie met ons prjjs stelt op vrjjzinnige vertegenwoordigers, die onafhanke lijk van kerkeljjke invloeden de belangen der burgerp behartigen, kieze thans den Heer GOUDA, 30 September 1889. VERGADERING VAN DEN GEMEENTERAAD. Woensdag don 2 October 1889, des namiddags ten 1 ure, ten einde te behandelen: De begroetingen der gesubsidieerde Instellingen van Weldadigheid, dienst 1890. De begroeting voor de exploitatie der Volksgaar keuken, dienst 1890. De benoeming van eenen Brugwachter aan de brug op de Gouwe tegenover de Turfmarkt. Met leedwezen is Zaterdagavond hier bet treffend overlijden vernomen van den heer Dr. J. H. Slot- houber, te Gorinchem, die binnenkort hier bet rec toraat van het Gymnasium zou aanvaarden, en die thans plotseling aan zijn familie, vele vrienden en de wetenschap is ontrukt I Van de door den Ned. Rhijnspoorweg aangeboden gelegenheid om des Zondags voor verminderd tarief DOOB Vrij naar het Italiaamch DOOR VANESSA. 64) XVIII. Camilla .maakte zich los uit de armen van haren vader. «Neen I lieve moeder, verlaat mij niet, vloek mij niet!”- riep zij uit,'terwijl zij op do knieën viel. De marchesa was ontroerd, en kon het trillen harer stem niet verbergen, toen zij deze laatste woorden uitsprak: «Gij 7.ijt onvoorzichtig geweest, gij hèbt u zelve bedrogen, God geve, dat ge geen te laat berouw moogt hebben, over hetgeen gij doen gaat!” Camilla bedekte haar gelaat met hare handen, en begon luide te weenen; en de marchesa, alsof zij vreesde, dat hare stijfhoofdigheid zou overwonnen worden, zoo zij langer bleef, stond op, en verliet de zaal. Maar toen de oude heer haar zag heengaan, was het, of hem een steen van het hart gewenteld werd: hij hief zijne dochter van den grond op, om helsde haar, en zeide, op een droevigen toon«Arme Camilla! Uw vader blijft u over.” Volgens «Lo Temps" waren er ongeveer evenveel dames als heeren tegenwoordig; de mannen waren uit alle klassen der maatschappij, van de hoogste tot de laagste, opgekomen. De dames verloocjienden ook hier, bij de beraadslagingen over zulke gewich tige vragen, een zekere coquetterie niet, zij waren allen in feesttoilet. De president Jules Lermind opende het congres, heette de opgekomenen welkom en sprak vervolgens over het doel der beweging. «Ons doel,” zeide hij, «is geen ander dan de beves tiging van de nieuwe wetenschap, der verbinding van de physiologie met de psychologie, de oorlogsver klaring van het vrije onderzoek aan het vooroordeel en de routine, het verheffen van alle vrienden van de waarheid tegen de duisternis, die tot verhinde ring van alle veherffing van den menschelijken geest de onverdraagzame en onverstandige vervolgingswoede naar den Haag te reizen, maakten Zondag 11. 173 personen gebruik. De twee Amsterdammers, die te voet naar Parijs zouden gaan, hebben het zoover niet gebracht. Zij kwamen te Condé, bezaten toen volstrekt niets meer en moesten daarom terugkeeren. Reeds zijn ze weer sedert eenige dagen in hun woonplaats teruggekeerd. Den Eiffeltoren hebben zij dus niet gezien. Aan een particulier schrijven van een Nederland- schen landverhuizer naar Transvaal ontleent de Standaard de volgende bijzonderheden Den 20en Juni mocht ik door Gods goedheid te Pretoria aankomen. Dat was de plaats die ik mij als einde mijner reis had voorgesteld. Zoo spoedig *t mij mogelijk was begon ik mijne bezoeken af te leggen en te informeeren naar oen werkkring. Den tweeden dag kreeg ik het vooruitzicht als ambtenaar van het Gouvernement geplaatst te worden wat werkelgk op den vqfden dag bedoten werd.Jk MDd die httn denkbeelden in 75 tfld- werd aangosteld als opzichter bn don onderbouw schriften in alle beschaafde talen trachten te verspreiden, van bruggen op een salaris van 25 per maand. - Den 29en Juni trad ik in dienst en moest ver trekken nqar Standerton, om de groote brug over de Vaalrivier te bouwen. Dankbaar aan God den Heere ging ik vol moed daarop af. Standerton is een klein dorp, hoog gele gen 5000 voet en is zeer koud, maar gezond voor mensch en dier, en bij uitstek geschikt vobrde scha penteelt.' Hot getal inwoners bedraagt ongeveer 300. Toch is hier een druk verkeer: het transport mot ossenwagens van en naar Lady-smith, gaat grootendeels door Standerton. Vandaar de groote be hoefte aan de^brug. De Vaalrivier is in dep winter een rivier, waar de waterkolom p. m. 2 voet is, ter wijl zij des zomers 28 a 30 voet kan komen. Men maakt van den lagen waterstand in den winter ge bruik, om de brug te vervaardigen, daar er niet, zooals in Holland, dammen kunnen gemaakt worden, aangezien de stroom, als ’t water op komt zetten, te sterk is en de*bodem uit rotsen bestaat. Het leven in Transvaal bevalt mij goed. Ik be merkte dat iemand, die op zijn zaken past, gewaar deerd wordt. Althans mijn salaris werd reeds inde eerste maand met 8 5 (f 60) per maand verhoogd. En als ik nu zoo gelukkig mag zijn spoedig als vast ambtenaar een plaats te krijgen, of een ander middel van bestaan te vinden, dat eenigszins zeker is, zal dat nieuwe land mij, naar ik hoop, een aangenaam verblijf opleveren. Het te Parijs gehouden congres van en spiritualisten levert een bewijs van breiding, welke deze beweging reeds heeft verkregen. Ongeveer vier honderd personen warén tegenwoordig, meestal gedelegeerden van geheele groepen of ver- eenigingen, en wel uit alle streken der aarde, tot Brazilië, Mexico, Australië, Turkije, Egypte en Oost- Indië toe. Deze richting telt ongeveer veertig-dui- «Kfijk eens,” zeide eene van die oude vrouwen, met den vinger naar de vroolijke meisjes wijzende, «die malle meisjes zijn bang om niet vroeg genoeg te komen, om eene groote lui’s bruiloft te zien, ze weten zeker niet, dat tegenwoordig het sacrament, al even weinig heil brengt aan de arme zielen, die er maar eenvoudig naar toe gaan, als aan die groote lui, die uit hunne galakoets stappen, zoo mooi, alsof zij naar een bal gingen.” Ofschoon Prudenza zoo heette de dienstmaagd van den pastoor de zestig al voorbij was, wat zij zich wel wachtte’te, vertellen, droomde zij soms, dat het nog wel kon gebeuren, dat iemand haar bekeeren zou van de minachting, die zij voor het zevende sacrament gevoelde; allen, en vooral de jonge meisjes van het dorp, hadden, evenals de pastoor, al vijf- en-twintig jaar lang, een eerbied voor haar, die aan vrees grensde. «Kom, kom!” zeide eene andere, «laat ze maar eens kijken, *t is een goed voorbeeld.” «Welzeker, omdat zij niet zien, wat er op volgt, die lichtzinnige schepsels!” hernam de eerste. «Kom, kom Prudenza, wees maar niet boos, dit paar geeft een goed voorbeeld.” «Een goed voorbeeld! Van de bruid zeg ik niets, zij is een engel van goedheid, dat weet iedereen maar hij, die haar den ring aan den vinger zal ste ken nu, ik weet hiet, wat ik er van zeggen moet En eene andere: «Nn ’t is geen gewoon huwelijk,

Kranten Streekarchief Midden-Holland

Goudsche Courant | 1889 | | pagina 1