WAS. >s 'tj' u [biedingen )d.E. Alter e Gracht 269‘ Van Houtews RqNA Cacao F” «GAS. o. 13406. Woensdag 18 Februari 1914. 53e Jaargang. behalve Zon- MPEN s Valentine. 4 )OIJ Kz., ER1NGERWAARD. Ved.E. ALTER Courant exx ^h-d."^re32t;ezi.‘ti.e"]ols-d. voox O-onj-d-a. en Verschijnt dagelijks Telefoon Interc. 82. HAAG, 4STE WAAR- ragen lameskleeding. de of gedeelten en Feestdagen. Telefoon Interc. 82. Eijn devleeschvormende bestanddeelenin de juiste verhouding verbonden aan de vetvormende stoffen, daarom is dit een ideaal voedingsmiddel. Tevens is het een aangenaam genotmiddel, (seen wonder dat net algemeen als de volksdrank bij uitnemendheid wordt aanbevolen. ig licht hebben? FEU1LLEIO\ In Si Uitgevers A. BRINKMAN EN ZOON. Buitenlandsch Nieuws. SSiSPKkk jsteloos. ten de stad aan huis b( zei nd aan het Bureau. Schaakbord”, J be- (Wordt vervolgd.) ikman Zn-» G°u^a ■n vergoed. lAlf en ADRES: Sracht 269* HAAG. i in de «uceef. 'fftMa kosten slechts itbelalinrg .35, voor elke regd g is dit werk door met het grootste ÜOIDSUIE COIRAVT. PRIJS VAN HET ABONNEMENT: Per kwartaal Idem franco per pósl. Met Geïllustreerd Zondagsblad Idem franco per post. Abonnementen worden Markt 31, by onze Agenten, haar vader** den lieve vader, ik zou vrouw geworden zijn, Engeland. Id het Lagerhuis deelde de onder* Minister van Financiën, Montagu, gisteren op een vraag mede, dat er eind December in Engeland en Wales 686,288 persopen waren, die ouder- doms-pensioenrente trokken, in Schot* land 97.702 en in Ierland 199100. In het geheel dus 982.290 personen, voor I wie, dank zij Lloyd George’s wet, het V „oud en arm” niet meer geldt. beweging in Vlaamsche kringen” heeft plaats gehad. Staan ons daarentegen dapper ter zij, om enkel degenen te noemen die ons worden toegezonden„De Een dracht”. van Mechelen aan/Maas; „De Kempenaar”, van Turnhout; „Het Kempenland”, van Herenthalsde 56-jarige „Gazet van Lier”, die ge kampt heeft als de jongste van ons allen; „De Stem van Haspegouw”, van Sint-Truien, Job. Leenen’s blad, dat maar hoopt dat onze volksverte genwoordigers zich hebben laten ver schalken wanneer zij zoo iets „gruwe lijks” gestemd hebben; „Het Nieuws blad van Nieuwpoort; „De Dender- bode”, van Aalst, die hulde brengt aan Frans Van Cauwelaert; de „Ga zette van Driest”, enz. Het is’ wel de eerste maal dat wij voegt het Hbld. van Antwerpen hieraan toe zulke verheugende eenstemmigheid zien, die nogmaals bewijst hoe zeer gansch het Vlaam- sche volk zich in zijn heiligste ge voelens gekwetst heeft bevonden en hoe noodig de thans tot stand geko men overeenkomst was. Aan al die goede wapenmakkers van buiten onze beste dank. Waar wij in de stad in dichte drom men kunnen oprukken, strijden zij als tirailleurs, met meer gevaar dan wij bijgevolg, en wekken bij den landman gevoelens op, die de gekozenen wel zullen dwingen, voortaan rekening te houden met de verlangens van ons volk. Hun houding is de beste afkeuring van de lauwheid en de laksheid van die weekbladschrijvers van Vlaamschen bloede, die veel gedruisch makon om den vijand van huis te houden, maar als hij werkelijk dóór is, vol schrik wegkruipen, bang van scharren of schrammen op te loopen. Een naaste maal hopen wij hqn allen met ons aan hetzelfde touw té zien trekken, voor godsdienst niet alleen, maar voor onze taal er in be grepen.” t P RIJS DER AD VERTENTIËN: Van 1—5 gewone regels met bewijsnummerf 0.55 Elke regel meer„0.10 Bij drie achtereenvolgende plaatsingen worden deze tegen twee berekend. Dienstaanbiedingen per plaatsing van 15 regels f0.35 bij vooruit betaling elke regel meer 6 ets. Reclames f 025 per regel. Groote letters en randen naar plaatsruimte. :ot JAC. KOOIJ Kz. Wieringerwaard, dast met hetinstal- e Réunieu 8*/j ,d. Afd. Goad» N. saai „SuwMft&w*** i 3reen. Burgerplicht, j Schouwburg, 8 u., i tsvoors telling- „Ons Genoegen”, tenzij ik daarmee uw innigste wemseh zou vervuld hebben.” Hij trok haar qu naar zich toe en streelde haar zachte bruine lokken. „Neen, dierbaar kind, neen, zulk een offer zou je vader nooit van zijn eenigste dochter gevraagd hebben. En zoolang ik leef zal ik niet toe Hij bleef in zijn woorden steken, want de deur ging open en tante Con stance, een klein mager vrouwtje, dribbelde de kamer binnen. „Er houdt een rijtuig voor het hek stil en als ik me niet vergis, stapt mevrouw Rechling daar uit. Ik heb het door het keukenraampje gezien. Zij praat nog even met den koetsier, maar ze zal wel dadelijk aanschellen, Valentine.” Deze werd doodsbleek, ze greep de leuning van den stoel om staande te blijven. Welke reden kon die vrouw hebben, om haar nu op te zoeken, na dat zij haar gisteren zoö smadelijk bejegend had? Een zoete, bedwelmen de hoop steeg in haar op. Zou het soms niet kunnen zijn, dat zij haar toestemming kwam brengen, om het gebeurde van gisteren ongedaan te ma ken, om bij Valentine’s vader aan zoek te doen voor haar zoon? schaak met hem.” De luitenant haalde de schouders op en antwoordde: „De mensch is een slaaf van zijn gewoonte; ik geef volstrekt niet om hem en heb daar goede redenen voor; maar gedurende don tijd, dat hij in Berlijn vertoeft, is hij mij zoo trouw komen bezoeken, dat ik bijna iets mis als hij ’s avonds wegblijft. Ik dacht echter, dat hij vandaag reeds hier geweest was ;ik dacht zijn stem te hooren.toen ik nog te bed lag.” „Ik meen dat hij voor tante Con stance een boodschap gedaan heeft.” „Die twee hebben altijd wat met elkaar; men zou haast denken, dat die oude nog een liefdeshistorietje aan de hand had,” lachte de luitenant. Toen richtte hij zich plotseling op in zijn kussens en vroeg ernstig, bij na angstig: „Valentine, mijn kind, zeg me eens oprecht: „hoe bevalt die Adolf jou?” Getroffenkeek Valentine op en n verraderlijk rood kleurde vluchtig haar wangen. „Hoe komt u zoo op die vraag, vader?” vroeg ze in plaats van te antwoorden. „Zeg me maar, hoe die jou valt, die Adolf, kind?” „Nu als ik dan de waarheid met alle geweld moet zeggen, niet bijzon der,” antwoordde zij een weinig be drukt. De zieke haalde blijkbaar verlicht adem. „Zou je hem niet lief kunnen heb- >en?” „Neen, vader nooit!” antwoordde! zij nu vastberaden. Adolf is rijk, kind, hij heeft uit Amerika een groot vermogen meege bracht,’’ vervolgde haar vader ech ter, en jij bept arm, zeer arm. Ik laat je niets na, want het kleine ver mogen van je moeder...” „Stil, vader, wind u niet zoo op. U zoudt toch niet willen, dat ik met Adolf trouwde. Nietwaar?” „Neen, neen! Ik niet hoor!” de luitenant. Valentine gevoelde zich zeer ver licht. De vriendelijkheid van den neef viel te zeer in het oog om twij fel over te laten omtrent zijn bedoe lingen. Tot heden had zij geloofd, dat haar vader hem begunstigde in zijn plannen, doch zij had zich daar over niet ongerust gemaakt. Zij had gehoopt hem te kunnen zeggen: „Ik bemin een ander, die jonger, beminne lijker en rijker is dan Adolf en wiens leven niet in geheimen gehuld is.” Doch nu durfde zij het niet wagen het aan haar vader mede te deelen, want dan had zij er bij moeten voe gen, dat de moeder van haar verloof de haar niet als haar dochter wilde erkennen, en haar het' huis ultge- jaagd had. Dat zou 1 dood aangedaan hebben. „Stel u gerust, nooit Adolf’s v* Belgie. De Vlaamsche Katholieke pers. Het clericale Handelsblad van Ant werpen geeft, ter weerlegging van het verwijt van Waalsche zijde als zouden de Vlamingen „maar een handvolletje zijn, die lawijd maken voor duizend en zóó den indruk wekken, dat zij een ontelbaar heir vertegenwoordigen”, rich de moeite gegeven, „de voor- nwymste weekbladen van heel het land in te kijken om diens vijanden, welke nieinand anders dan hdn zelven in 1 sla&p wiegen, eens voor goed wakker te maken.” Het blad geeft het resultaat van dit I „inkijken” als volgt weer: „Heel ’t Vlaamsche Katholieke plat st teland, wij mogen het zeggen, stond verleden week diegènen ter zijde, die ernstige Vlaamsche bepalingen in de I schoolwet vroegen en die zich door I geen schijnvoldoening lieten afschepen. I. Ziehier een overzicht van de be lt vriende Katholieke weekbladpers Spreken niet over den strijd der f Katholieke Vlamingen de „Gazet van Berlaer”, die toch tot leuze heeft i „Godsdienst, taal, vaderland”; de L „Onafhankelijke” van Hasselt, die f enkel het nieuws der bevredigende oplossing meldt; „de Gazette van Lokeren”, die niets van de beroering in het Land van Waes schijnt bemerkt te hebben. Het „Maeseycker* Weekblad” neemt geen deel aan den veldtocht, doch drukt de redevoering van pastoor Hugo Verriest op de meeting van Brussel over. Het r Nieuwsblad van Gheel” is van oordeel dat de gehechtheid der onderteekenaron van het amendement- Nobels aan de Vlaamsche zaak boven alle verdenking staat en deelt aan zijn lezers mee dat er „eene felle f 1 25 L50 150 1.90 dagelijks aangenomen aan ons Bureau: ten, den Boekhandel en de Postkantoren. storven. Aoki was was 1892—’97 Ja- pansch gezant te Berlijn en leidde van daar uit de onderhandelingen over de revisie van de met verschil lende groote Europeesche Mogend heden gesloten verdragen. Van 1898 tot 1900 was hij Minister van Buiten landsche Zaken. Frankrijk. Zoomin als van de harembroek willen de Parijzenaars weten van de gekleurde, groene, blauwe, paarse of gele damespruiken, die een of ander smakeloos kappersbrein in zwang tracht te brengen. Enkele dagen ge leden verscheen er op een der in ’t oog vallende plaatsen in de Opera Comi- que te Parijs een dame met een groene pruik op, juist op het oogenblik, dat de kapelmeester zyn stok ophief om met de ouverture van Werther te be ginnen. Het pruikje der dame veroor zaakte zooveel gelach, gesis en geroep van ironische opmerkingen, zooveel kabaal, dat het onmogelijk was te mid den dezer herrie Massenet aan het woord te laten komende kapelmeester legde zijn stok neer. De dame met het groene kapsel hield nog even stand tegen de bespotting in, maar toen het gesis minuten lang duurde, stond ze op en verdween. Werther kon be ginnen. En dan hoort men nog wel roemen in de vrijheid vafi het individu in de „wereldstadParjjs om er zich te vonden den accountant en den boek houder door revolverschoten gedood. De bankier had daarna de vlucht ge nomen. Hij wordt th#ms gedocht. Men vermoedt, dat de boekhouder den slecht financieelen toestand voor den mede-vennoot had verborgen gehou den, waarvoor de laatste wraak wilde nemen. t Italië De advocaten-staking. De advocaten-stakpg in N. Italië breidt zich voortdur^id uit. Eind Ja nuari te Genua begonnen, is zij thans reeds in 20 steden geproclameerd, en den 2den Maart zullen alle advocaten van Lombardije hui toga aan den kapstok hangen, om, door zich eeni- gen tijd aan de zaken te onttrekken, de Reg. te dwingen een einde te ma ken aan de vele misstanden, die een goede rechtsbedoeling onmogelijk ma ken. Deze misstanden de Regeering beloofde reeds herhaaldelijk verbete ring, doch het bleef tot hu bij deze beloften, in weerwil van herhaald aan dringen zijn in hoofdzaak de vol gende In de eerste plaats is er geen vol doende personeel, zoodat er soms maanden verloopeu voor een proces aan de orde komt. £n is het eens zoo ver, dan moet meestil de behandeling weder worden vordft&gd, omdat de rechters met werk overstelpt zijn. Zoodoende blijven vaak onschuldigen maanden lang in voorloopige hechte nis zuchten. Verder zijn de gerechtsgebouwen veel te klein en verkeeren zij in een toestand van groote verwaarloozing. Het komt vaak voor, dat de rechters geen kamer ter hunne beschikking hebben voor hun, beraadslagingen en deze dan moeten houden jn de rechts zaal. En ten slotte worden de rechter lijke ambtenaren schandelijk slecht be zoldigd en wordt er zoo weinig geld - beschikbaar gesteld voor de gerechts gebouwen, dat de lichtfabrieken vaak weigeren gas en electriciteit te leveren en dat kolenhandelaars een aanklacht moeten indienen om aan hun geld te komen voor leveranties ten behoeve van gerechtsgebouwen Japan. Te Tokio is gisteren op 70-jarigen leeftijd de Japansche oud-Minister van Buitenlandsche Zaken graaf Aoki ge- gedragen, zich te kleeden, enz. zooals het wil. Het gedrag van de niet groen- gepruikte bezoekers der Opera Comi- que doet toch denken aan dat van die bons villageois, die giebelen en grin- neken oVer dingen, die „bij ons op het dorp” niet voorkomen. „Tas d’imbéciles1” schijnt de eige nares van de groene pruik gemompeld te hebben, toen ze vertrok te midden van het hoongelach van vele sterk opgemaakte dames, wier eenig uiter lijk verschil met de heengaande hierin bestond, dat hun pruiken of hun eigen haren niet groen, maar in een natuur lijke” kleur geverfd waren. Om nu maar bij de kapsels te blijven. (N. RTCrfc.) Balkan-Staten. Venizelos’ rgis. De Atheensche bladen bespreken uit voerig de resultaten van Venizelos’ groote buitenlandsche reis. Terwjjl de oppositie-pers het succes van den Minister-president zeer gering acht en zijn reis alleen aan lust tot reclame- zucht en ijdelheid toeschrijft, putten de regeeringsgezinde bladen zich in loftuitingen uit. Niet alleen, schrijven zij, dat de persoonlijke aanraking met staatshoofden en de leidende staats lieden van Europa er veel heeft toe bijgedragen, aan bestaande misvattin gen en verkeerde inzichten over de hoofdlynen der Grieksche politiek een eind te maken, en belangrijke betrek- 6) Met haar welluidende stem las Va lentine haar vader voor; dat was een der grootste genoegens, die zij den zieke nog kon doen; en zij verzuim de dan ook nimmer hem dit genoegen dit verschaffen, zelfs al kwam zij en kele uren slechts over. Ook nu dwong zij zich zelve om haar aandacht te h schenken aan de lectuur, ofschoon haar gedachten bij iets geheel anders waren, en toch had zjj reeds eeni uur lang haar vader voorgelezen. Thans B liet zij echter het boek zakken, keek naar haar vader, die de oogen g&- 5. sloten had en vroeg vol bezorgdheid: S „Vermoeit het u niet te veel, lieve k vader? Zal ik eenige oogenblikken wachten?” Hij sloeg de oogen op en antwoord- de met meer vuur dan men van hem Wrwacht zou hebben: „O, neen, lees naar verder, als het je tenminste I wt vermoeit!” »,O, volstrekt niet, lieve vader. Verzekerde Valentine met een glim- aes mevrouw Rechhng et er dan eenige uren voor, het mij inspanning kost. Dubbele moord. Gistermogen is te Brussel in de kleermakerij van den heer Fieven, in de Rue Royale, wiens mede-vennoot de heer Conne, bankier te Aalst is, een dubbele moord gepleegd. De accoun tant, J. genaamd, had zich met den boekhouder en den vennoot naar de kleermakerij begeven. Plotseling hoor den de bedienden eenige schoten. Ze „Dat zullen mooie werken zijn, die het arme kind haar voor moet lezen” dacht de luitenant, die geen goeden indruk van mevrouw Rechling gekre gen had, toen zij eens op een rijtoer eenige oogenblikken aan zijn woning was afgestapt. Doch om die onaan gename gedachten van zich af te wer pen, zei hij luid: „Het is toch wel aardig van haar, dat ze jou acht da gen lang aan mij gunt. We zullen daar dan ook maar partij van trek ken, kindlief; je moet me maar veel voorlezen en dan moet je nog eens die mooie stukken Van Beethoven en Mozart spelen, en een paar mooie lie deren zingen, hé? Ik hoop ten min ste dat die oude rammelkast er niet valsch bij klinkt.” Hierbij wierp hij een blik op de oude pianino die tegenover hem aan den wand stond en waarnaast een lief doch oud muziekkastje. Zoo zag hij de schaduw niet die over ’t reine voorhoofd zijner dochter vloog, noch hoorde hij de zucht, die haar ont vlood. „Adolf heeft beloofd van avond bij ons te komen,” zei ze toen. „Van avond alweer?” vroeg de luitenant, en zijn voorhoofd rimpelde zich. „Die komt tegenwoordig bijna iederen dag.” Over Valentine's wangen vloog een vluchtig rood. „Ik dacht, dat zijn bezoeken u aangenaam waren, va der. U speelt toch gaarne een partij hem l, tenminste

Streekarchief Midden-Holland Kranten

Goudsche Courant | 1914 | | pagina 1