oordt TRIJD Blad. ;es ïertapeu, E w x-J U h. i oon 8870. ‘R I UT 9 I Maandag 23 /Februari 1914. 12410 52e Jaargang. behalve Zon- -19. P Buitenlandsch Nieuws. Valentine. IJ gsblad it geld aan oleums, Tafel- XT5.eia.-ws- ezx -^ud.irextezxtie’bls.d. voor G-ouda ezx Ozna-stxelcezx- Verschijnt dagelijks Telefoon Interc. 82. 23'o.ïtexu lazxc9 Jeullhi u\ en Feestdagen. Uitgevers A. BRINKMAN EN ZOON. Telefoon Interc. 82. 40 tvangen, gelieven ’LAATS: de S, Wijdstraat 29 86 .Moeten wij hem een Hij (Wordt vervolgd) t Geïll. ZondagMad ets. ELD Lnz. ¥G. GOIDSCHE COURANT be- toch?” TELBOEK jevondcn lus’eloos- pijn enz jer pakje chauffeur uit zijn wagen gesleept werden de ruiten ingeslagen. Een dame werd door de scherven gewond. Een groote politiemacht werd gerequireerd en arrestaties verder zon< liep. herstelde de orde. Er hadden geen plaats, terwijl de betooging ider verdere incidenten ver- PR1JS VAN HET ABONNEMENT: Per kwartaal Idem franco per post. Met Geïllustreerd Zondagsblad Idem franco per post. Abonnementen worden dage] Markt 31, bij onze Agenten, 'ORTELS. I UTT. )FDHl’ 1 I Wl. [EJowywl en I f 1.25 .1.50 1-50 1.90 ijks aangenomen aan ons Bureau len Boekhandel en de Postkantoren. Rusland. Reactie. Het is opmerkelijk, hoe de reactie zich in alle landen met een bru taliteit op het eerste plan begeeft en een toon aanslaat, die weinig in over eenstemming is met de werkelijke draagkracht van haar ideeën onder het volk. De brutale manier waarop de reactionairen zich in verschillende landen de macht toeëigenen is werke lijk verbijsterend. Het meest typische voorbeeld blijft altoos Rusland, waar de man „met onveranderlijke wilsuiting” niettegenstaande hij weet welk een ellendige toestand er in zijn land heerscht, toch de macht in handen laat van het obscure gezelschap dat zich by voorkeur de steunpilaren van de monarchie noemt. Negentien-honderd-vijf is in Rusland lang vergeten. Het parlementaire stelsel dat toen is ingevoerd is lang zaam maar zeker een strop om den \a.\R geslagen. De tegenwoordige Doe- ma is een aanfluitingvan wat een parlement zou moeten heeten. Trou wens van het eerste oogenblik af, dat er zoo’n modërne West Europeesche instelling in Rusland was is er poging op poging aangewend om allen invloed die er van dat lichaam kon uitgaan j te niet te doen. Men liet de Doema zonder werk om gauw een gelegenheid bij de hand te hebben haar overbodig heid te bewijzen. We hebben op hét oogenblik de vierde Doema en hoewel het thans een dubbel gekneveld machtsinstituut is, is het en blijft het een doorn in het oog van de reactio naire kring der ware Russische man nen. Invloed kan er van de Doema niet meer uitgaan. Verwerpt zij een wet, de minister-president weet raad en vaardigt in een tijdperk dat de Doema niet bijeen is, bij Keizerlijk Be sluit de verworpen wetten uit. Daar mee is de machteloosheid van de Doemal meer dan geteekend. En toch blijft zij de steen des aanstoots voor de machthebbers in Rusland, die met ongegeneerde brutaliteit alles inrichten ten hunnen voordeele, alles doen om ieder die niet van hun kring is on mondig te houden. Met een geweten loosheid, die men in Europa voor ónmogelijk zou houden, voert de Russische regeering, staat en burgerij naar den afgrond. Het drankgebruik, een der grootste plagen voor een land, wordt in Rusland door de regeering stelselmatig aangewakkerd. Bracht tot voor eenige jaren het brandewijn monopolie 600 millioen roebel op, thans wordt er in Rusland zooveel gedronken, een erger woord zou hier den toestand beter teekenen, dat de opbrengst op het oogenblik is ver dubbeld, 1200 niillioen roebel wordt, enkel uit de brandewijn-belasting ge haald, een meerdere opbrengst dus van 600 millioen die enkel verkregen is uit onnoemelijk veel volksellende. De walgelijkste tooneelen ziet men dan ook in de Russische steden en dorpen vertoonen. En de onveiligheid in ge heel Rusland neemt schrikbarend toe. Slechts door dat de Russen een volk zijn, dat de eeuwen lange onderdruk king als iets van zelf sprekends heeft leeren aanvaarden, is het mogelijk dat in geen geweldige opstand gebroken wordt met het tyranieke systeem van regeeren. De wederga van de behande ling van Russische gevangenen is ter wereld niet te vinden. De ransel - methode die daar heerscht is een be- leediging van de geheele verdere be schaafde wereld, die het tolereert dat in naam van den vredesezaar millioe- nen en millioenen menschen worden uitgezogen en mishandeld ter meerdere glorie van zijn naam, ter meerdere profijten van zijn aanhang. PRIJS DER ADVERTENTIËN: Van 1—5 gewone regels met bewijsnummerf 0.55 Elke regel meer«0.10 Bij drie achtereenvolgende plaatsingen worden deze tegen twee berekend. Dienstaanbiedingen per plaatsing van 15 regels f0,35 by vooruit betaling elke regel meer 6 ets. Reclames f 025 per regel. Groote letters en randen naar plaatsruimte. dokter schudde het hoofd en fluister de terug: „zij is nog bij haar volle verstand’. Op dit oogenblik trad Hendrik de kamer weer binnen met het geiieee- nüddel dat hij was gaan halen. De dokter roerde het in een glas water rond en liet de zieke drinken. Met angstige blikken keken de omstanders toe; op het gelaat van den dokter lag evenwel een duidelijk teeken, dat alle menschelijke hulp vergeefs zou zijn. Zij scheen nu wat kalmer gewor den te zijn, maar dit duurde toch niet lang. Nog eenmaal richtte zij zich op. „Mijn zoon, Koenraad Valentine heeft mij vergiftigd.” „Geloof het niet} dokter,” fluister de Louise, „juffrouw Valentine was een engel,” maar de dokter lag zijn vinger op de lippen, de laatste oogen- blikken naderden. „Koenraad Koenraadhoor- men nog zachtjes; daarna zakte haar hoofd meer achterover, haar ledema ten trilden en strekten zich uit, een laatste zuchtmevrouw Refil ling was niet meer. Voor haar ondergang breekt de zon nog eenmaal door de wolken en zendt haar gouden stralen door het hooge venster in de sterfkamer. Zij spelen over het Saksische porcelain op de tafel over do>kristallen fla cons van de toilettafel, op hot veel kleurige Turksche tapijt op de vloer. Albanië. De Albaneesche deputatie, aan wier hoofd Essad-Pasja is geplaatst is te Neuwied aangekomen om den Prins Von Wied den Albaneeschen troon aan te bieden. 1 Essad-Pasja hield tot den Prins Von Wied in diens paleis de volgende rede De delegatie, als wier president ik de eer heb mij voor te stellen, is ge komen om u te verzoeken de kroon en troon van het vrije, onafhankelijke Albanië te aanvaarden. Zij acht zich gelukkig de zending te kunnen ver vullen, waarmee Albanië haar heeft belast. Onze natie, die bij andere gele genheden voor haw onafhankelijkheid zoo hardnekkig heeft gestreden, heeft ongelukkige tijden beleefd. Maar ver gat nooit het glorierijk verleden, nooit de Albaneesche nationaliteit, en heeft steeds den nationalen geest, de ge bruiken der vaderen, weten te bewaren. „Haast u,” beval de dokter nu, „breng spoedig koffie of citroenzuur, vlug noor! Hij scheurde een blaadje uit zijn notitieboekje, schreef daar in haast iets op en gaf het recept toen aan de meid, piet bevel zoo spoedig mógelijk naar den apotheker te gaan en vlug terug te komen. Hij boog zich daarop weer oVer het gelaat van de zieke de strakke glans van haar onnatuurlijk uitzien de oogen was nog sterker -géworden. Daar overkwam haar iets vreemds, zij kon niet meer goed zien; alle om staande voorwerpen schenen zich al verder en verder te verwijderen. Louise kwam terug met koffie. De dokter hield haar het kopje aan den mond, zij trachtte iets te drinken. „Ik kan niet! Ik kan niet!” kerm de mevrouw Rechling. „Moet ik dan toeh sterven? Maar ik kan niet! Ik wil niet! Ik wil niet, ik wil mijn zoon zien!” „Waar is de jonge heer?” vroeg de dokter. „Buiten op de pannenfabriek!” fluisterde Mina. „Moeten wij hem een telegram zenden?” De dokter knikte, doch toen Mina wilde weggaan, hield hij haar bij de hand vast en zei zacht: „Blijf maar hier, het helpt toch niets meer. Hij komt toch te laat!” „Ik zie niets meer”. „Er treedt al reeds blindheid in!, mompelde de dokter, terwijl hij weer 9) „Wat heeft mevrouw vandaag ge geten, vroeg de dokter fluisterend. „Dat is het juist,” zei Louise han denwringend, „zij heeft vandaag veel te weinig gegeten, en dat is zij ook nooit gewoon. Zij heeft koffie gedron ken en een paar broodjes met boter gegeten en toen is zij uitgereden. Bij. haar thuiskomst had zij groolen hon ger en kon niets gebruiken.” „Hebben allen van die koffie ge dronken en van dat brood gegeten, vroeg de dokter verder. De keukenmeid weifelde een oogen blik; slechts ongaarne wilde zij dit bekennen; maar zij durfde het toch niet wagen den dokter voor te liegen. „Ja, mijnheer,” békende zij. „Goed,” antwoordde de dokter, ge hebt mij gezegd, dat mevrouw uitge reden is, misschien kan zij onderweg iets gebruikt hebben Vlug van begrip zijnde, had Louise haar eigen gedachten over den toe stand van haar meesteres reeds ge-' vormd; zij begreep de bedoeling van de woorden van den dokter onmid- dellijk. Amerika. De treinroof. De „Daily Chronicie" verneemt uit New-York naar de Maand. Crt. meldt de volgende bijzonderheden over een brutalen treinroof. De drie bandieten, die gemaskerd en tot de tanden ge wapend waren slaagden er in achter op den tender te klimmen, zonder dat de machinist en de stoker hiervan iets merkten, tot zij plotselng de loopen van drie revolvers op zich gericht zagen. Een der bandieten haakte toen de locomotief en den daarachter gokop- pelden postwaggon van de overige waggons los en liet de trein zijn vaart uitloopen. Daarna dwongen de anderen den machinist vaart te verminderen, waarna hij en de stoker van de ma chine moesten springen, nog steeds bedreigd door de revolvers der roovers. Toen zij zich aldus meester gemaakt hadden van de locomotief, drongen zij den postwagen binnen, dwongen de beambten, uitgenomen den chef, zich te verwijderen, waarna zij laatstge noemde de zakken lieten aanwyzen, waarin zich de aangeteekende stukken bevonden. Nadat zij zich meester ge maakt hadden van ongeveer 125.000 dollar, klommen zij weer met de uiter ste koelbloedigheid op de locomotief, reden ongeveer drie mijlen door tot nabij Birmingham in Albama, waarna zij ontkwamen, zonder eenig spoor achter te laten. Het is de tweede maal binnen zes maanden, dat een dergelijke brutale diefstal in de Vereenigde Staten plaats vindt. Engeland. Scheepsramp en stormweer. Gedurende de laatste dagen is het in Engeland en langs de kust ver schrikkelijk geweest. Volgens een Lloyd’s telegram strand de de Noorsche boot „Mexico" bij de Sallei-eilanden, waar het schip gevaar loopt op het rotseiland verpletterd te worden door de hooge zeeën. Een reddingboot sloeg om. Reeds spoelden drie lijkén aan. Haar stralen geven oen bedriegelij- ken schijn van loven aan do trekken van de ontslapen eigenares van al het schoonehier. De arme, beklagens- waardige daar ligt zij uit het leven weggerukt, niemand om haar de oogen te sluiten dan den dokter en twee dienstboden. Dokter Schmidtlein was de eerste, die zijn gewone gemoedsgesteldheid terug kreeg. Hij liet zich een linnen doek brengen, bond die om kind en mond van de doodo, drukte haar do oogen toe en bedekte haar gelaat met een sluier. Vervolgens wenkte hij de beide dienstboden en den huisknecht, om hem naar de aangrenzende kamer te volgen. In de nabijheid van de doode wilde hij de zaken niet aan roeren, die besproken moesten wor den. „Wanneer kan mijnheer Rechling hier zijn?1” was zijn eerste vraag. Hendrik keek op de pendule. „Als we hem direct een telegram zonden, vanavond nog.” „Bezorg mij dan het noodige om te schrijven, dan zal ik het telegram klaarmaken en moet ge het onmiddel lijk naar het telegraafkantoor bren. gen,” beval de dokter en ging naar de daar staande schrijftafel. fessor Emil Doepler, van het Berlijn- sche „Kunstgewerbemuseum” opgedra gen voor deze symbolen teekeningen te maken, en ze daarnaar te laten vervaardigen. De kroon is zeer bijzonder, £ij heeft tien beugels, is met witte zijde gevoerd, en draagt op het punt van samen komst der beugels, op een halve bol, de vijfstralige ster van Albanië, die ook voorkomt op de staatsvlag, op de handelsvlag en den Albaneesche ade laar. Het groote staatswapen vanhet vorstendom bestaat uit een purperen mantel, met hermelijn gevoerd, "die bekroond wordt door de tienbeugelige, met witte zijde gevoerde kroon boven den mantel wappert een blauw lint, waarop met gouden letters de spreuk van het Huis Wied is aangebracht „Fidelitate et veritate”. In den mantel de zwarte, tweekop pige Albaneesche adelaar, met roode tongen en gouden klauwen, in elke klauw een bundel van vier bliksem stralen. De adelaar heeft een borstschild, waarop de pauw von Wied in natuur lijke kleuren op een gouden veld, met een rand van rood en zwart, de lands- kleuren van Albanië. In de kleinere wapens en op de standaards komt de zwarte adelaar op een rood veld. In do Voss. Ztg. wordt de vraag besproken of de prins Von Wied „vorst” dan wel „koning” van Albanië zal worden. Deze vraag heeft volgens het blad slechts beteekenis voor het verkeer met het buitenland, van een binnenlandsch politiek en staatsrech- telijk standpunt is het vrijwel het zelfde. De Albanische taal kent slechts het woord „Mpret”, dat „heerscher” beteekent, en dat een afleiding van het latijnsche woord „Imperator" is, zoodat men volgens dien titel niet van een vorst of koning, maar van den keizer van Albanië zou moeten spreken. België. Chauffeursstaking te Brussel. Zaterdag hebben te Brussel een 400- tal chauffeurs het werk gestaakt. Des avonds trokken zij in optocht naar het centrum der stad, waar zij een betoo ging hielden. Zij vielen de aan het werk gebleven chauffeurs aan. Drie taxi’s werden be schadigd, op de Place de la Monnaio werd een taxi aangehouden en d» De politieke wijzigingen, die den laatsten tijd in den Balkan plaats von den, de zorg en steun der Europeesche groote Mogendheden hebben Albanië veroordeeld zich tot een vrijen onaf- hankelijken Staat te constitueeren. Prins Wilhelm v. Wied antwoordde op deze toespraakUit geheel Albanië zijt ge hierheen gekomen, om mij den troon van uw land, dat na oorlogen en moeilijkheden eindelijk de vrijheid heeft herkregen, aan te bieden. Ik wilde u gaarne hier in mijn voor vaderlijk slot ontvangen, opdat ge mijn vaderland zoudt leeren kennen. Het was mijn wensch, dat een depu tatie uit Albanië tot mij zou komen om mij in naam van het Albaneesche volk de kroon van het land aan te bieden. Nadat de groote Mogendheden, die haar waarborgen en ondersteuning beloofden, mij als Vorst van uw land aanwezen, besloot ik de kroon aan te nemen. Ik na& dit besluit niet licht vaardig, inaarNferst na langdurig over leg. Nu ik het besluit genomen heb, aanvaard ik van ganscher harte mijn nieuwe taak. Ik hoop in alle Alba- neezen ijverige en trouwe medewer kers te vinden ter verdere ontwikke ling van den Staat. Schenkt gij mij, hetzelfde vertrouwen, als ik het u doe voor den gemeenschappelijke/! arbeid. Dankbaar hoor ik van u de verzeke ring van de trouw, cjie Albanië ken- I merkt. Met het vertrouwen op onder steuning van alle Albaneezen bij den gemeenschappelijken arbeid zal liet ons, hopen wij, gelukken Albanië een ge lukkige, roemvolle toekomst tego-' meet te doen gaan. Roft Shgy panie! (Leve Albanië). Daarop had in het prinselijk slot een, feestmaal plaats, waaraan 42 personen- deelnamen. Een behoorlijke woning om zijn nieuwen vorst te ontvangen heeft zooals Zaterdag gemeld, Albanië nog niet. En ook in menig ander op zicht ontbreekt er in het nieuwe vor stendom nog veel, dat den monarch en zijn gevolg een in alle opzichten aangenaam verblijf daar waarborgen kan. Maar iets is er dan toch/voor een waardige instela^e—ftgreed I— al kan de eer daarvan niet a^a hel Al baneesche volk gegeven woraqn X nl. de symbolen van de vorstelijkeXiaar- digheid, kroon, wapen en standaard. De Frankfurter Ztg. deelt daarover het volgende mede De prins Von Wied heeft aan pro- aan hel ziekbed kwam. „Zoo dadelijk komt er een drank, die u verlichting zal geven,” troostte hij haar. „Help mij, red mij!” smeekte zij, terwijl zij naar zijn hand zocht om die te vatten. Zij lag oen oogenblik stil, waarna ze weer zei: „O, waarom heb ik toch gedronken? Ik zag hoe kwaadaardig haar blik was, toen zij mij het drin ken aanreikte; het brandde mij ook zoo op den tong. Maar ik had zoo’n hevigen dorst.” „Wie gaf u te drinken?” vroeg de dokter, wiens haren ten berge rezen. „Zij zij! ze heeft mij het hals snoer ontstolen en mijn zoon! Zij wil alles hebben, maar dat duld ik maar zoo niet! Zij zal toch niet op mijn graf dansen. Mijn zoon zij Valentine Haar stem verzwakte merkbaar, maar de dokter kon heel goed bemer ken, dat haar gedachten nog helder waren. „Mevrouw”, vroeg de dokter daard, „van wie spreekt u Let „Van Valentine mijn gezel schaps juffrouw zij heeft mij vergif ingegeven in bessen sap.” Zij stamelde de woorden, doch nog steeds sprak zij met volle overtuiging. „Dokter, zij spreekt wartaal,” zei Mina fluisterend, en Louise knikte ten teeken van instemming. Maar de

Streekarchief Midden-Holland Kranten

Goudsche Courant | 1914 | | pagina 1