Db zonde der vaderen. O. 12476 Woensdag 13 Mei 1914. 53e Jaargang. ^TievL-ws- ©aa. -^-d.-verte3n.tie"bia.d. voor Q-ouLcLa, en OiccLstrelceiKL. Verschijnt dagelijks Telefoon^ |Lnterc. 82. behalve Zon- en Feestdagen. Uitgevers A. BRINKMAN EN ZOON. Telefoon Interc. 82. Buitenlaxmsch. Nieuws. FJULILL MVA Tli 1 Met HuIIebroeck naar de taalgrens fiOlDSIllE COURANT. PRIJS VAN PET ABONNEMENT Per kwartaafcf 125 Idem francaftmr post. t 50 Met GeïllusjBÊerd Zondagsblad150 Idem francmjper post. j. ,-l.JK) Abonnemeawn worden dagelijks aangenomen aan ons Bureau: Mahkt 31, Bij onze Agenten, den Boekhandel en de Postkantoren. PRIJS D E H a D V E11 T E N '1' MiN: Van i—5 gewone regels met bewijsnummerf 0.55 Elke regel meer„0.10 Bij drie achtereenvolgende plaatsingen worden deze tegen twee berekend. Dienstaanbiedingen per plaatsing van 1—5 regels f0.35 bij vooruit betaling, elke regel meer 6 ets. Reclames f0.25 per regel. Groote letters en randen naar plaatsruimte. Mexico In den toestflM is nog weinig ver andering gekoran. De onzekerheid blijft voort.durenjMerwijl de berichten betrekkelijk sc^styVsch zijn en zichjtot enkele bijzondéjrhdden bepalen. De door Hulftl aangewezen gede legeerden voor)}, dje b|middeljng tyijn reeds uit Vera lUriiz vfertrokken. yer- der wordt geuofUnJ dajb de Amqrikaan- sche regeering ifcb de conferëntie in Niagara Falls,, vertegenwoordigd tal len worden do^ii Lehinan, rechter in' het opperste d^t^cjbtskof der fpnië. Door (je Mexidasins^jhe regeóring ik weder e#i protekt'/bij'Ée bemiddelaar* a Wëjg hit feit, dit ver^ .merikatyflsenty torpedqboóterr 'ansiwi5ttó|iipi(op het jLobosi lusschen -OTanijpico en, Vor^ >pen aa^|wal|zondenrltlie bet personèél yan dew vuurtoren ♦bp][«f eiland $jl]hechtepf&!nam|en en hen vrij lieteh toen a|| het materieel van den vtURVtOre^ &a$ dq Amerikanen hf^estafB i Hierop dddi <lflj bemiddelaars on dervraagd, heeft president Wilson er op gewezen, dat deze ajetie misschien bedoeld ia als een voorzorgsmaatregel "ten bate van de Duitscne, Engelsche n Fransche zoowel als Amerikaan- sche schepen, daar Huerta ook gelast had, dat de lichten der vuurtorens aan de Oostkust zouden worden ge doofd. De president was daarom van oor- deel, dat hier van een schending van den wapenstilstand door de Amerika nen geen sprake kon zijn. Volgens andere -berichten schijnt men intusschen te Washington, zoo de pogingen tot bemiddeling mochten falen, een beslissenden blag voor te bereiden. Garrison, staatssecretaris van oorlog, heeft de leger- en militiecorpsen aangewezen, om zich voor dadelijk vertrek naar Mexico gereed te houden. In Galveston worden koortsachtige toebereidselen getroffen voor een spoe dig transport van een aanzienlijke strjjdmaeht met paarden, muildieren, volledige uitrusting en munitie naar Mexico. J§ Belg ie. Prins de Ligne. Te Brussel is in den ouderdom van 76 jaar overleden prins Charles de Ligne, een der voornaamste leden van' den Belgischen adel, en ridder der orde van Malta. Hij trouwde op 1 Juni 1876 met Charlotte de Gontaut-Biron en uit dit huwelijk zijn twee kinderen gesproten prinses Hedwige, die gehuwd is met den hertog jvan Arenberg, en11 prins Henri de Lidne, secrêtaris der Belgi sche legatie! te Parijs, getrouwd met een prinses qe la Tremoillq. Dq koning dróeg den overledene wartf vriendschap toe en men herin- nertjzich, dat hij als jong luitenant bij 'typ grenadiers het huwelijk van de jwoordige hertogin vafl Arenberg indekt i v' 24) m^e^ra bewoog de boot zich op hei ^0r en zij stapten zonder ongeval t10 anderen kant aan wal. Itei- enenau en Dora betuigden hun harte- jjjptó dank voor Golinki's welwil- J"üp. die hun een grooten om- ï6®. zeepaard had. De eigenaar van g^WAkenstein wilde echter van geen «tók hooren. Neem mijn voorstel aan, sprak ||ff» Reichenau, en wees heden- vannacht mijn gasten. Uw Vto w die op u wackt» zal ik hier" fgtó bericht zenden en morgen breng A met mijn eigen rijtuig naar het e®?- Reichenau opperde bedenkingen; elk •r had nu waarde; gedurende zijne tóigheid kon er te B. iets gebeu- Zi^ne te8«nwoordigheid ver ste- Maar Dora gevoelde zich vermoeid en toonde neiging vriendelijk aanbod aan te nemen. werd dan besloten op Draken- n te overnachten. Onder Golinsu geleide wandelde men nu het 1 door. Het begon reeds donker worden, toen zijhet dorp door- 1 y Italië. De aardbeving, laripte berichtjen ^uit het aard' gsgejbied luiden naar de Ro- eigsche borrespondent van het Ber- ljjfieft Tagöblatt seiffl ietj* meer ge- er zijn géén verdere aard- gevolgdmaa^ de gtna is -opkwolkengehuld. De seis- (che appkritten van het ob- nJn op dejEtna zijn vèirnield. jeliget bijzonderheden worden uit Zoffëranal gemeld,, paar werd floor de aardbeving de graven en grafkelders op het kerkhof geheel opengewoeld, zoodat de hèlfvergane lijken aan de oppervlakte kwamen. Dè vulkanologen Ricci en Pace hebben verklaard, dat gelijk wij reeds mededeelden deze aardbeving nog veel heviger geweest is, dan die van Messina. Gelukkig echter deed zij zich slechts over een zeer kleine zone ge voelen ware dit niet het geval ge- weest," dan zouden de steden Acireale en Catania volkomen vernietigd ge worden zijn. Frankrijk. Uit Marokko. Nu de Franschen meester zijn van de strategisch gewichtige stad Tazza, zal heden een colonne van 2500 man, onder %warel van generaal Blondlat van Christian nttar Bouizza trekken, in de streek der Zaïden-Han, alwaar deze colonne gestationneerd zal worden. In densloop van dpze maand wan neer de operaties rondom Tazza zijn geëindigd", zullende colonnes Henry, thans^ yn de streek der Beni Mtir, de colonne-Düplessis thans in Tadla en gingen en de rotstrappen bee tegen. Mijn vrouw zal aangenaam ver/ rast zijn, dat ik vandaag nog gasten meebreng, zei Golinski, en daarbij sloeg hij Dora opmerkzaam gade, om den indruk waar te nemen, dien de woorden „mijn vrouw" op haar zou den maken. Zij toonde daarbij een effen gelaat; reeds lang had zij den trouwring aan zijn vinger zien glin steren. Daarenboven behoorde zij nidt tot de vrouwen, die een gehuwd man voor een kruidje-roer-mij-niet hou den. Het was haar orfverschillig of een andere vrouw rechtmatige aan spraak op zijn liefde en trouw had, deze man boezemde haar belangstel ling in en dan kende zij geen beden kingen. Esther en Leopold waren niet wei nig verbaasd, toen Golinski met Rei chenau en Dora het salon binnen trad; maar zij waren toch verheugd hun gastvrijheid te kunnen toonen. Leopold en de bankier waren weldra in gesprek. Esther nam haar plich ten als vrouw des huizes waar en de heer dee huizes ging met Dora op het balkon. Het was nacht geworden; uit de diepte liet zich geen geluid meer hoo ren. Het dorp lag vredig aan den voet der rotsen en bijna elk huis was verlicht, hetgeen een fraai effect maakte. Dat alles behoort mij! sprak Golinski zacht, met een stembuiging de colonne Blondat, tegelijk aanruk ken op Kenifia. Een Duel. Te Neuilly bij Parijs heeft een duel op den degen plaats gehad tusschen de heeren André Lebey, socialistisch candidaat voor het eerste district vijm Versailles, en Miquel Almeyreda, een journalist. De heeren hadden ruzie gekregen nair aanleiding van een serie artikelen door Almeyreda tegen Lebey geschreven. Hoewel Lebey een zeer goed scher mer en Ameyreda op duelgebied vol komen „ondeskundig" was, werd toch Lebey het étrst gewond, Lebey zette echter het <Juel niet groote heftigheid voorj, iqjet Jet gevolg dat Almeyreda vrij ernstig aan de wang werd geraakt. AIme|vredé moest in ëpn auto worden wegjëvoeifa.' t De jijoeiergen te Rijsgel. Een gro<|t verkiezingsschandaal is te Rijssel otytdekt: ]Het is nl. den socia listen aldaaij gelukü vast te Btellen, dat clericalen oyer de Belgische grens ge komen waren en in verscheidene stem- bureaux meerdere keeren stembiljetten hebben ingeleverd. De'in verband daar mede in arrest genomenen, hebben be kend, doch weigerden tot dusver elke inlichting omtrent de herkomst der kaarten. De burgemeester van Rijssel, Delefalle, die beschuldigd wordt in deze verkiezingsknoeierijen de hand gehad te hebben, is reeds afgetreden. In socialistische kringen verwijt men hem echter, dat hij heengegaan is om den reactionairen Gemeenteraad aan het roer te doen blijven en zij eischen het ontslag van den geheelen Gemeen teraad, alsmede een commissie van enquêtte, Inmiddels wordt beweerd dat reeds in 1908 en 1912 soortgelijke knoeie rijen bij de Gemeenteraadsverkiezin gen plaats gehad hebben, waarbij over de Belgische grens gekomen geeste lijken wederrechtelijk aan do verkiezing Albanië. Het Romoinsche blad de „Tribuna", verklaart op grond van mededeelingen van Nederlandsche officieren, dat de van Grieksche zijde tegengesproken berichten omtrent de kruisiging van gevangen Albaneezen, volkomen juist zijn. Het blad voegt hieraan toe, dat deze marteling tweehonderd vijftig Al- baneesche vrouwen, meisjes en kinde- alsof hij bedoelde: Wees de mijne en dat allee zal ik aan uw voeten leg- gen- Voor de eerste maal sedert hij heer van Drakenstein was, verheug de hij zich van ganscher harte over zijn rijke bezitting. Hoe gelukkig moet u deze be zitting maken! antwoordde Dora. Rijkdom geeft macht en macht is het eenige wat voor mij waarde heeft in dit leven. Ik geloof dat gij tot heerschen geboren zijt, zei Golinski daarop; in zijn oogen geleek de schoone een ko ningin. T*\ Het glinsterde wonderlijk in Dora s °°?ÜT1 Macht hebben! Heerschen? Ja, dat zou ik willen, maar ik ben maar een /rtouw en door haar geboorte wordv haar reeds de grens aangewe zen, waar buiten zij niet mag treden, zonder aan fatsoen te kort te doen. Maar toch bezit gij een macht, waarvoor iedereen zich moet buigen. En die macht is: schoonheid! Bij deze laatste worden was hij haar genaderd; zijn adem streek langs haar wang, hij greep haar hand en druk te er een langen, vungen kus op. Langzaam trok zij haar hand terug. Mag ik dien handkus voor de hulde van een vazal houden? vroeg zij schertsend met een coquet lachje. Op dat oogenblik hoorden zij het geluid der dorpsklok, dat door het ren betreft, die door de Grieken in de kerk van Hormora werden te zamen gedreven en daar gekruisigd en ver brand werden. I door C. G. K. Emiel HuIIebroeck zou optreden in den Westhoek van Vlaanderen op de Fransch^ 'grens, en hij had ons zoo veel verteld over dat land en zijn bewoners, dat wij gretig )|en dankbaar de uitnoodiging, het reiöje mede te maken, aanvaardden. Het is van weinig bekendheid, dat ons taalgebied zich verder nog uit strekt, dan de zuidelijke grens van België. Ook Noord-weet-Frankrijk wordt voor een groot deel bewoond door taalverwanten. Wel is daar reeds eeuwen de Vlaamsche taal geheel ,rechtloos, maar toch, de bevolking spreekt nog onder elkaar haar eigen oorspronkelijke, Vlaamsche taal. HuIIebroeck zou, daar dicht bij de Fransche grens te midden van een volk, dat tegen alle verdrukking in zijn taal hoog en heilig heeft gohffu- den, zijn liederen zingen. Voor hem, den onvermoeiden strij der voor de taal, die hij lief heeft, was het een heerlijk werk: voor de bevolking van die streek, welke zich zoo lang als vergeten en vereenzaamd heeft gevoeld, was het een gebeurte nis van groote beteekenis, zooals bleek. Over Antwerpen-Dendermonde re den wij naar Gent, waar wij over nachtten. 's Anderen daags, Zondag, vingen wij de reis naar de taalgrens aan. Wij reden door Vlaanderens rijk-bebouwde landouwen, wel is waar met een ellendigen boemeltrein, maar er waren nu eenmaal geen sneltrei nen, West-Vlaanderen is in dit opzicht niet verwend en 't was maar beter ook, \yant dan genoten en zagen wij meer van het heerlijke Vlaanderenland Reeds twee volle uren hadden wij geboemeld en ons geen oogenblik- je verveeld, want HuIIebroeck praat te maar door en wees ons al het schoone aan toen wij te Veurne aankwamen. Hier hadden wij vijf kwart-uurs oponthóud en bezichtig den het rustige stadje, zijn mooi oud stadhuis en gerechtshof, zijn 2 kerken, versierd met menig meester stuk van schilder en beeldhouwkunst. Dan met de stoomtram, dwars door bosch werd weerkaatst. Dat is de klok voor het avond gebed, zei Golinski. Plotseling keek Dora ernstig voor zich uit. Wie toch zoo geloovig bidden kan, klonk het bijna als een ver zuchting van Dora's lippen. Kom, la ten wij naar binnen gaan, zulk een sombere stemming is voor mij niet goed 1 Met deze woorden opende zij de vleugeldeuren en trad het helder ver lichte salon binnen. Men praatte ge zellig en vroolijk, tot een bediende kwam melden, dat- er in de eetkamer was opgediend. Reichenau bood Es ther den arm, Golinski geleidde Do- ra, en zoo 'ging men aan tafel. Leo pold plaatste zich tusschen Dora en Reichenau. De gevangen snoek werd opgediend en scheen voortreffelijk te smaken. Bovendien bewees men alle eer aan een gebraden haas en even spoedig verdween een heerlijke pud ding. In het huis van haar vader had Esther nooit voorname gasten ont vangen, maar in haar nieuwe omge ving was zij verbazend srfÉ thuis. Het gesprek aan tafel werd grooten- deels door Reichenau en Leopold ge voerd. Het viel in het oog hoe wei nig Dora sprak, en ook Golinski gaf slechts nu en dan een opmerking ten beete. Na den maaltijd keerde iqpn in het salon terug. Esther en Dora gingen Veurne-ambacht tót aan hot gehucht „Nieuwe herberg". Vanhier uit was het „pedibus cum jambis". De vriendelijke heer Defreijn, een klein-neef van Ledeganck, sinds ja ren in het Veurnsche gevestigd, had ons opgewacht en wandelde met ons naar het dorpje Isenberghe, waar het concert zou plaats hebben. Wij vernamen natuurlijk veel bijzonder heden. Op onze vraag of er veel volk zou zijn, werd ons medegedeeld dat er menschen kwaqien uit de om liggende dorpen, zoowel buiten als binnen de grens. Er zouden er komen uit Wulveringhem, Sta vele, Loo Al- veringhem, Leysele, Bulskamp, Vinc- kem, Gijverinckhove, Hondechoote, Houthem, Herzele, Beveren, Rous- brugge, Crombeke, enz. enz., en er waren zooveel aanvragen, dat er twee avonden moesten gegeven wor- dent De groote belangstelling was het antwoord dpr nimmer moedeloozo be volking op de onderdrukking, waar onder zij zoovele jaren leed. Lange jaren was in haar de liefde voor haar taal talent gebleven, doch niet was ze gestorven. Waar in het openbaar leven die taal onderdrukt en geminacht werd door allen, die meenden den toon te mogen aangeven, leefde zo voort in de huiskamers. Een nieuwe lente is echter gewuifd over heel Groot-Nederland, en ook in dien vergeten hóek bij de Franscfl® grens, was de nieuwe bezieling geko men. De liefde voor de taal uitte zich in verlangen naar meer recht eerst, en later in woorden en daden van protest, tegen de onderdrukking. Nu kwam tot hen, die zoo lang zich vergeten waanden, één, die zingen zou in hun taal. En allen wilden dit hooren. Maar eigenaardige moeilijkheden deden zich voor bij het vóórbereiden van den avond. De grootste moeilijkheid was wol geweest de piano, want in heel hot dorp Isenberghe, dat maar 700 in woners telt, was er geen enkele voor handen. En 't moest een goede zijn, had de heer HuIIebroeck ge schreven. De kunstminnende heer Morel van Stavele wilde wel de zijne afstaan, maar... 't was oen vleugel, en hoe zou men zoo'n stuk van Sta vele n^ar Isenberghe brengen? Het leek*1?en onmogelijkheid. Eindelijk had den de inrichters te Veurne een pi anohandelaar gevonden, die de eenige pianino, welke hij in voorraad had, zou afstaan. 't Was geen onberispelijk speel tuig, neen, maar 't zou meevallen... O! het feest zou prachtig lukken 1 op een divan zitten en de heeren na men aan de tafel plaats. De vrouw des huizes werd.nu ongewoon le vendig. Zij sprak van het aange naam vooruitzicht prettige buren te krijgen, roomde de landstreek, en gaf Dora goeden raad omtrent deze of gene aangelegenheid in het huishou den. De heeren namen ook deel aan het gesprek en weldra zaten de vijf men schen zoo gezellig te schertsen en te praten, alsof zij oude kennissen wa ren, die nu van elkanders gezelschap genoten. Eindelijk kwam* ook de mu ziek ter sprake. Reichenau verrie^, dat Dora een kunstenares was op de piano. Esther bestormde haar dade lijk met verzoeken en haastte zich de kaarsen aan to steken. Dora liet zich niet te vergeefs bidden. Zij nam op het tabouretje plaats en haar vingers gleden weldpa over de ivoren toetsen van het prachtige klavier. Zij too-" verde als het ware. Muziek had zij niet voor zich, maar zij fantaseerde, zij schilderde in die klanken haar eigen-ik, zij liet zich het leven zoo 1 voorbij trekken, wilder klonken de tonen, krachtiger werden de accoor- den, tot de bonte mengeling van to nen overging in een zachte melodie en plots eindigde In een paar schrille dissonanten. Wordt vervolgd.

Streekarchief Midden-Holland Kranten

Goudsche Courant | 1914 | | pagina 1