s "I 59e Jaargang. Zaterdag 17 April 1920. No. 14291 NG NG NG AT Eerste Blad. I fen /iot Feuilleton. nes it XTxe-ix-w-s en ^-d.^rextexxtxe’blsud. voor Q-o-CLd.ee exx Oxxxstrelcezx. ROSS DURHAM. tterreS FRIL a.> BLOEITIJD. 2061 öo BEHALVE ZON- EN FEESTDAGEN. VERSCHIJNtT DAGELIJKS 14 regels ƒ2.05, elke regel meer ƒ0.50. 'RAAT Bureau: M A R KT 31, GOU D A. Administratie: Telel. Interc. NE. Redactie: Telef. Interc. 545. de BINNENLAND. {mg d booljo prijzen. 148 100 orden .11 «’rd on lima r H<WD«Tl’K X’X I. De gift van het graf. (Wordt vervolg j 2149 52 i i Gewone advertentie» en ingezonden mededeelingen by contract tot zeer geredu- ceerden prijs. Groote letters en randen worden berekend naar plaatsruimte. Advertentifen kunnen worden ingezonden door tusschenkomst van soliede Wuekhaa- delaren, Advertentiebureaux en onze Agenten. Dit nummer bestaat uit twee bladen met Inbegrip van de Kindercourant. meert verscjiaf- INGEZONDEN MEDEDEELINGEN: (>p de voerpaghja 60 hooger. ■meen- waar- arm, en- er ge- 2150 135 gun- lande weer i in een wer- (iOUDSCHE COURANT. van het toene- chijnlijk >1 75 I HHHN pleeg»! zij de zij verlicht klei:» witte in liet dtoh- wMren. f’ryor, die gedeeltelijk bloeitijd moet zich de vrucht* zetten en de bloeitijd van ons lei>en beschikt over dat leven. Het bedenken daarvan moet ons niet tot bedachtzame jonge oude-mannetjes maken. We mogen dol floep en on* uit vieren en eens laten gaan. Maar het besef moet levendig bleven, dat niet dolle uit gelatenheid, maar zelfbeheersching en le vensernst en het vervullen van een levens taak het groote. volle levensgeluk brengen. en de toename sloten huweiykei 1 tding tot da I een typeer van de wel 17 en dd. loet men hetzij ten over- - voorzichtig stieken, des Naar het Engelsch van DAVID LYALL Geauthoriseerde VeriaMng vin Mevr. J. P WESSEL INl-v. RO8SUM. (Nadruk verboden) ie plek. Ite Ver. aksof naar een verwach- De jeugd zy als een korenveld, Verrukk’Jyk schoon voor de ooger, Dat joelt en woelt en bruist en zwelt Door d’ ochtendwind bewogen! Staan eens die wilde velden kalm. Bij schoven >aamgebonden, Dan wordt aan ied’ren gouden halm Een rijke vrucht gevonden. IFjtfAÜ. n eenige aan een wa«. op zt. daar Hetzelfde pi der gemeente stallen voorgei' tebestuur er t< schuwingen te zich niet zoide Pryor, terwijl hij naar het booljo we», dat met ^toom op aan de ITleiiie lau- dingftplaata fag. „Wij moeten nog drie mij len de rivier opvaren. „Lieve lieinel, u houdt van onlwrelkbare plaats» voor uw zomerverblijf! „NafciHjrlijk, en hij düe zich lui afgelegen plekje heeft weten te fen 1h liet voorwerp van den grootetnn na ijver Vlij vormen te Ix>wer Saganaett een kleine kólonie, en ons hoofddoel is; ande ren bulten ons uitverkoren paradijs te hou den." Angela glimlachte en liegroep- volkomen zijn kalm temperament. Het boottochtje was verreweg het aangenaamste deel van de «■is, en de vrele en schoonheid der rivier mot haar boHchrijkc hoogten en onverwachte vcrgeztehten, schenen haar verontrusten geen te kalmeeren. Toe® zij de volgende landingsplaats l»ereikten, lag op haar ge laat een kalme en vredige uitdrukking, en liet gejaagde, zenuwachtige had haar ver late®. Er wan een ktloine iHndigHp.iaaV- maar buizen waren er niet te zien de rivier af. ofschoon Ider en rookwolkje tuaschen de hoornen aangaf, dat er wel woningen waren. ..Nog tien minuten loopen, en dan zijn w»i er, zside Pryor.t erwijl hij wachtte om eenige Instructies te geven omtrent he -■3oed van .Angela. Zl| antwoordde hein niet, in haar oogen lag gekweld verlangen, ter- wijl zij al het karakteristieke van do mooie en vredige plek opnamen. Nu wasliaarbe- Iartie-steH+riu> niet mat. maar levendi® en op lettend. bijna pijnjijk in haar Intensiteit Prvor. rite een scherp bewindeerder waavan tie menschel Ij ke natuur. aloog de wleeelen De toekomstige kolenpoaitie hoogst onzeker! Een deputatie uit den Nijverheidsraa»! heeft onlangs den Minister van Landbouw de bezwaren uiteengezet, die de nyverheM van hc* voortbestaan der N.U.M. onder vindt en op de opheffing van deze natel hng aangedrongen. De Minister gaf te kennen, tot die opheffing niet gezind te zijn, doch verklaarde zich bereid de Suite»- werkingsteiling van voor de ayverheid schadelijke uitvoerverboden in overweging te nemen. Naar aanleiding hiervan heeft de Ntf- verheidsraad tot den Miniatei een uitvoe rig schrjjven gericht, waarin do buiten werkingstel ling ais voor deinduatii# teer' schadelijk en niet meer noodig, wordt be- ABONNEMENTSPRIJS: per kwartaal ƒ2.25. per week 17 cent, met Zondagsblad per kwartaal 2.90. per week 22 cent, overal waar de bezorging per looper geschiedt. Franco per post per kwartaal ƒ2.75, met Zondagsblad ƒ3.40. Abonnementen worden dagelijks aangenomen aan ons Bureau: Markt 31. GOUDA, bij oase agenten, den boekhandel en de postkantoren. ADVERTENTIEPRIJS: Uit Gouda en omstreken (behoorende tot den bezorgkring) 15 regels 1.30, eiken regel meer 0.25. Van buiten Gouda en den bezorgskring: 15 regels 1.55, elke regel meer 0.30. Advertcntiën van publieke vermakelijkheden 15 cent per regel. Advertentiën in het Zaterdagnummer 20 bijslag op den prijs. w_-nu haar angst en onruM begreep, wendêhte dieper te peilen *«t hen had godheiden. Hij twijfelde niet aan of er’ was Iets tii«sehe-n Ih-ii komen, maar alles wat hij zich voordekte *ee ver vwi de waarheid. De trein roei <te schndderncht’ge oevers van den Hudson en kwam op h«t bepaakte uur he* kHne Rtatkxn Saffanaett binnati. ..Wij zijn nog M«t aan ooze be-temming, Vroeger als he-t voorjaar zyn ook de bloesems gdkomen, die nu de naaide bco- inea omtooveren in reusachtige bouquet- ten van wit en ros». Tusschon het kale huot van iepen en Hnden en eiken en het wollige waas der groenomsluierdc struiken taan nu de pruimen en appels ei peren en kersen in hun wonderen lentedos, de teere pracht van hun bloejtyd. Talloo-ze teere bloempjes zjj.n het, die de takken be dekken, nog voor de blaadjes zich geheel gevormd hebben en die nu den geheelen boem ’naken tot één wit-roze pracht van lentebloei, tot een jeugddroom, waarin alle gedachte aan de grove realiteit der dingen, aan nut en voordeel en alles, waarvoor de menschen zich inspannen, vervluchtigd schijnt in een waas van teere verlangens on onbestemde ve/wdchtingen. Als die verwachtingen en vet-angens zjjn deze bloempjes teer tot aan het on stoffelijke, maar de vruchten en daden van het-leven moeten eruit groeien. En als de jeugd is deze bloesempracht, waar." g.-en plaats schijnt dan voor den droom van schoonheid en verlangen, maar di«. n.ette- min van ernstige beteekenis is als de bloei- tijd van het volgende leven. Want niet alle bloesems worden vruch ten. En of zjj het zullen worden, daarover beslist deze tijd. Nu moet de boom, bemest zijn en verzorgd worden, willen de bloe sems zich ook tot vruchten zetten cn moet coo mogelijk de jonge bloei tegen nacht vorst beschermd worden. Nu, in dezen tijd van uitbarstende jeugdpracht, nu cr geen gedachte mogelijk schijnt aan zoo ie’.o prak tisch als vruchtdraging en oogst, wordt over dien oogst beslist en het re.-u.taat van een leven bepaald. Nu, in dezen tijd, moet de boom gezond en sterk zy'n en zyn volle kracht ontplooien kunnen en nu moet hij verzorgd worden, wil aJ deze bl >e.sem- pracht niet vergeefsch geweest zijn. De tuinders en vruchtenkweekers weten het wel en nemen hun maatregelen en verdub belen hun aandachtige zorgen. Maur de; mertsch weet het niet altijd. Wanneer we jong zyn, lykt het leven ons als een lentedroom en wij zelf staan daarin als de bioesemende boomen den vyken tooi onzer idealen en verwachtingen. Dat is ook een wondere pracht om asn te zien zoo’n jeugdleven, waaraan alles b’oeit en geurt en waaraan de uitbarfttei.de le venskracht uitbloesemt in verrukkingen. In stille, eerbiedige bewondering staan wy heerlijkheid aan te zien, zooals we het plotecling. kom?” zijn hoofd. waft zij hem verteld hrh- liegreep toch ml het lelwgram. me vrouw, dot de toestand van den heer Ivdr zeer eriiHtig was?" Zij bleef midden op den weg slaan keek hem recht in zijn ontstokh oagen „Verbergt u iets voor mij. meneer Prvor? Ik knu bijna ailes venkafeo. maar ik mot t de waarheid weten Itokter Hartmann dacht niet, toen hij h-ru (ten vorigen Donderdag zag. dnt Idj nog veraelteidcne dhgen zou 'even.” ..En ik blijf hi- r dralen zeide zij.-«en gnmten stelp voorwaart» doende, maar plot ■iel;rig atond zij weer «til met een deernis- w.mnlitge uitdrukking op linar gdaat. Ik Ixmi twMigt. meneer1 Pryor. Mijn hart Irta in mij z'‘gt mij. (bit hef teM tot haar ZIJ was f **er in den Ireln zaten van daar een een soortgelijke waarschuwing wordt aan gehecht, meldende, dat de gemeente niet in staat voor ongelukken, welke misschien met auto's mochten veroorzaakt worden. Een poging la door B. en W. gedaan om eindelijk eens een eind te maken aan het lawaai dat mechanische muziekinstrumen ten maken tegen te gaan. Helaaa heeft de Raad die poging verijdeld. Echter bleek daarbij voor de zooveelste maal, dat een al geméene verordening op de „overlast" drie gend "noodig is. Reeds jaren geleden heeft Mr. Treub, die toen nog lid van den Haag schen Raad was de noodzakelijkheid van een dergelyke verordening aangetoond. Het i»a- nen-gekraai, het honden-geblaf, het piano getingel, het zangeressen-gegil, het pad- vinders-hoorngeschal, zij maken het leven in sommige wijken ondragolijk. Maar het Haagsche bestuur blijft daarvoor onaan doenlijk en de Raad nog meer. Waarschijn lijk zijn de leden, die geregeld getniind worden in het aanhooren van cacophonische concerten in den vorm van raad «debatten, min of meer immuun geworden voor het lawaai en het hinderlijk getoeter en gegil HAGENAAR. N oor lu»t. oogenblik scheen en zij spoedde zich naar het hek, dat bijna verborgen was tu groen. De deur van bet ten<Miuh<je «tond open, en de gouden glans der zon laigi ten der over de Liefderijke, stilk- ster, die lAkr oogen b*. e rivier gade-doeg te boots jiemcrkte hun nadvrhig ylet, totdat zij heel dtcWblj waren. Toen keek zij hen LrotVig aan en sObudde Iwiar hoofd. ,.Ho« maakt hij het?" vroeg IlihieaM Prvor, en zijn grooten angst gif »en »ör- tel» gebiedenden klank aan een stetn>, die ge w oord ijk vriéndelijk wa«. De verpleegster zeide n"cts. Hair lieve oogen waren, terwijl zij op het bleek ge lam van vrouw Ashton laat van de vrouw van Awhton (Tvde rist ten. vervuld van een groot wliflijdeti. ngela liegreep Iu4 ,.Hlj te gefilorven' zride wn- allee uitdrukking, waardoor de inenarhen lijn alhslaagoclj voornomen vergaten, verloren „Ongeveer negen uur vanmorgeh. O, neen ik wos niet atleen; Max en Gretchen wa ren bier en dokter Riclmrd- Hij kwam blei gisteravond Vaat en toen hij zag, hoe het bleef bij. laatat nog bij bewustzijn den in het jaar 1919 gesloten. Dit laatste cyfer duidt natuurlijk op een aigemeene verbetering in de maatschappelijke toestan den. In slechte tijden daalt het getal hu welijken altijd en de toename van het aan tal jaai lijks gesloten huwelijken toename natuurlijk in verhouding tot de toename der bevolking is altijd een typeerende maat staf voor den stagf van de welvaart des lands. In de jaren’17 en '18 was het getal huwelijken zeer gedaald. Overigens, moet men hetzy ten over vloede gezegd voorzichtig zijn met de conclusies uit statistieken, des te meer om dat het doel van een bepaalde statisti. heel vaak noodig maakt om vele gevallen te combineeren die feitelijk in den grond allen verschillen. Vandaar de bewering, dat met statistieken allés is te bewijzen. Eenigen tijd geleden heeft een ergerlijk voorval plaats gehad, dat in zyn naweeën een eigenaardig verloop heeft. Men moet dan weten, dat de brandweer hier ter stede politiehonden in dienst hei ft genomen om de daders van valsch alarm dat dagelijks eenige malen geslagen wordt, op te sporen. Eenigen tyd geleden werden eenige brandweerlieden en een politic-agent die onderricht geeft in het dresseren van dergelyke brandweer-honden per auto naar het sportterrein „Houtrust” gezonden om daar oefeningen te houden. De heeren be sloten echter eerst een auto-ritje te maken en zy kozen als einddoel de uitspanning de Deyl aan den Leidschen straatweg. Daar werd flink gebitterd en de chauffeur raakte boven zijn thee. Het gevolg was, dat de politieagent verplicht was te chauffeeren op de tenyrreis. Deze was daartoe ook niet bekwaam en een ongeluk kon«alus welhaast niet uitblijven. Het bleef niet uit en een voetganger werd doodgereden. De weduwe van dit slachtoffer vraagt nu aan de ge meente een schadevergoeding in den vorm van c»n jaarltfksch pensioen. Niet minder dan 5000 gld. 's jaars alhoewel de overle dene slechts 1500 gld. inkomen had. B. en W. stellen voor 600 gld. 's jaars te geven in afwachting van een eventueel proces, dat de gemeente zal worden aangedaan. Dat kan een interessante kwestie worden in hoeverre de gemeente aansprakelijk is voor schade, die door haar personeel wordt aangericht. Een gemeente verkeert nu een maal in een eenigszins andere positie dan een particulier, hetgeen ook al blijkt uit dit zonderlinge feit, dat de politieagent, die het ongeluk veroorzaakte en die geheel en al In strijd met zijn opdracht heeft gehandeld, nog lustig en wel in gemeentedien.< is. Na tuurlijk zal hierhy de overweging gegolden hebben, dat het al uiterst moeilijk is om personeel voor de politie in voldoende hoe veelheid te krijgen en dat men (jus zuinig op zy'n menschen moot zyn ook al mankeert daar wel wat aan. >unt van de aansprakelijkheid heeft zich by de rywieldief- ■daan. Het heeft het gei toe gebracht om overal i aan te plakken, dat de gemeen- ?t aansprakelyk stelt voor dief stallen in de gemeente-gebouwen. Misschien dat straks aan de auto's van de brandweer ontzinkt mij. laat te „Hij leefde vanmorgen nog. Tk ontving ««en telegram emi uur voordat de boot bin nen kwam De vi-rphsigster nam haar bij den <-n bruilrt l»wr zoo hij de deur op lerljt Toen zij weer terug kwam, waren haar oogen v oclitig. ..Tte dood i« iete hard, yien rankt er noott aan gewoon, inoneer Pryor Ik wH- de dat zij wat eer wa» gekomen, a! Waw liet maar een week geleden, toen ik voor het eert* kwam „Wanneer te ÏH gestorven9” vr ie? Prjor kor taf: zijn gelaat had de gewone, kajiue BRIEVEN UIT DE HOI CCCC’Cl. De jaarcyfers over het jaar 1919 wijzen uit, dat de toeneming van het aantal inwo ners in de residentie weer stijgende is. Wel iswaar wordt nog niet het cijfer bereikt, dat bijvoorbeeld in 1916 1s gehaald, maar de aanwas trekt tot tevredenheid. In het ge heel nam de bevolking toe met 7620 perso nen, waardoor het aantal inwoners thans tot 352 duizend is gestegen. Niet onaardig is het aantal even te vergelijken met dat op vroegere data. Honder jaar geleden tel de den Haag 40 duizend zielen, vijftig jaar geleden passeerde het aantal de honderd duizend, vijf en twhitig jaar geleden ging het over de tweehonderdduizend heen; op 1 Januari 1914 was juist het derde honderd- duizendtal gepasseerd en thans zijn wy al weer de helft van het vierde voorbij. Per centsgewijze daalt de aanwas, maar dat ligt voor de handhet kan niet altyd in dezelfde mate blijven stijgen. Als den Haag op deze wijze voortgaat kan in 1925 de vierhonderd duizend bereikt zyn. Veel zal daarby na tuurlijk afhangen van de toeneming N aantal woningen. Over 1919 is die ming niet ongunstig; zij is waaöphynlyk voldoende te achten voor den aamvas der bevolking maar een overschot om den ach terstand in te halen is er nog niet gebracht. Gemiddeld kan gerekend worden, dat een woning door 5 a 6 personen wordt bewoond. In 1919 kwamen 1345 meer tot stand dan het verlies bedroeg. Dat is dus voor 752(1 personen vrijwel het benoodigde aantal. By de wisseling des jaars waren er nog 2700 woningen in aMlbouw Waarschijnlijk geeft 1920 dus een Wrplus, waardoor een begin wordt gemaakt met het inhalen van het te kort in het brengen van het onmisbare ver schot. Op hoeveel de achterstand wordt ge raamd is ons niet bekend, maar een dui zendtal van allerlei slag zal het echter wel zyn. Het sterftecijfer was in 1919 iets j stiger dan in het daaraan voorafga: jaar, terwyl het aantal huwelijken ook een vierhonderdtal meer bedroeg dan 1918. Niet minder dan 3259 huwelk( 75) - ..Wij hehlien jui«t een uur om te lunchen •n dan krijgt n, ak wij door de Mad rij den, teviHW een vhichtigen indruk er van. I*e tijd van vartrek voor den tre:a i« ver anderd In twintig minuten over twee Maar, ofschoon hij haar d- belangrijk ste punten aanwees, terwijl zij naar h«A **otel ruien, kon hij zien dal haar aandacht heel gering was. Zelfs het kolomrle- weel derige hotel van de rijken, waarvoor de war® New-Yorker zulk e>*m trots voelt, al heef' zijn beurs hem mtaschien nooit toe- ?c«taan binnen die poorten te komen, sprak pas rustig toen zij en weer op de uitdrukking op haar gelaiil gade, maar was nog oven ver va® de oploseing van hetgeen voor hem een dieper wor dend mysterie was. Hoo kón hij weten, dat voor Angela lyde de kalme solw»n- heid van den Hudson de gel>oorteplaal*i eeiter ziel kon vertegenwoordigen? Zioh de u;(spraak van Hnrtmiim berin- nerend werd Prjor door een ploteelingv vree' aangogrepeti. Hij had de voorzorg ge nomen in den ochtend te telegrafoeren en had >het antwoord ontvangen, dal Glyde nog leefde, maar moer niet „Helit o hem vertuid, da< ik onderweg wae?" vroeg Anx-la plotecling. ..Weet hu. dat ik vandaag Pr.or schudde Ik We(*t niet ben. I een bloeienden boomgaard doen. En het wordt *ons, ouderen, soms vreemd te moe de, wanneer we denken aan de eigen jeugd met zijn schittering van levenskracht en ryke beloften. We herinneren ons de ver wachtingen en kijken onwillekeurig nair het resultaat, dat. we thans in handen hou den. Dat brengt een trek van pya op het gelaat en een vreemde droefheid in het hart. Geen zomer toch bracht nog, wat dc lente beloofde. Overal vallen de bloesems af, $c niet tot vruchten rypen konden. We zieta het, wanneer we onder de wit-roze wolken van bloesem doorloopen, die nu de vruchtboomen en de boomgaarden zyn. Maar wie als de boomen te prijken staan in den vollen tooi hunner lentebloe weten het niet en denken er niet aan. Hoe zou het ook kunnen? De bloeitijd van het leven is aliernunst een tyd van berekening en bezonnenheid. Men kent alleen de schoonheid en de vreug- wachtingen en idealen en in het zekere, zegevierende gevoel van eigen levenskracht. Mn kent alleen de schoonheid en d“ vreuz- de en den onstuimigen lust van het verlan gen. Hoe zou men voorzichtig kunnen zijn en zorgzaam, waar zoo volle ry'kdom ons m een overdaad van verwachtingen en als in een onverwoestbare burcht van zelfbe wustzijn leven doet? In ryke trossen han gen de bloesems neer aan de osrer.aden takken van onzen levensboom. Eens zullen we de hand maar hebben uit te steken om een overvloed igen oogst van vruchten te grypen. Maar immers niet alle bloesems rijpen tot vrucht. En nu in den bloeityd heeft de vruchtzetting plaats. Aan het leven zeker, waarover we geen meester zy'n, maar aan onze zorg en inspanning ook zal het liggen, of er velen nutteloos af vallen, dan wel een ryken oogst ons deel zal zyn. En het is moeilijk, dat tc beden ken, wanneer de rijkdom van bloesems onuitputtelijk schijnt en het afvaiten van een enkele ons ®iet deren kan. We weten nog niet, dat nachtvorsten komen en storm winden en dat zoovele onzer verwachtin gen, die deze bloesems zy'n, nooit tot de gehoopte vruchten ontkiemen zullen. Wp bedenken ook niet, dat vele andere ineen zullen schrompelen ten gevolge van het iëbrek aan levenskracht en verdorren lang voor de herfst gekomen is. Overmoedig spelen we met den bloesemrijkdom van onzen bloeityd. En als we den diepen ernst van het leven een oogenblik bewu»; wor- (ien, dan meenen we, dat we later nog wel kunnen zorgen voor de ontwikkeling der vrucht, dat ons leven anders zal worden en onze arbeid en onze inspanning ern stiger, wanneer maar eenmaal onze jeugd- roes voorby is, en we ons tot gestadige»* werken en leven zetten zullen. Maar later is gewoonltfk te laat. Jn den roet hem stood, I Is Mj op |u>t geweest Zij schudde haar hoofd „Ongeveer mhidernaclit sche.*n hij te onl wake» en prevelde hij tofw Ik hoog mij over h<«n heen, maar kon bet niet ver staan Ik VorbeeMde nrij, dat hij oen nsam idtejirak, maar eindelijk sliep hij Kil in. -■n nu ziet hij er zoo mooi en jonR nil ik Iten zoo Mij voor haar Maar ho»« komt het, <lat hij hier zoo alleen ettert, terw ijl hij vrouw en kimleren Mi Engeland hed. zoo’n beminnelijk man? Toen hij t® Maat W»« bet op te merken, woh hij zoo ttank ’mar voor M weinige wat ik Voor hem kon doen, dat ik mij daarover ai den tijd heh riiaaed PhhieaH Pryor ndhudde zijn hooft! ..Ik veronderatel dat het. Mn v»n dn IrvcnstragedfcMt kt, die nooit geheel hegre pen wortlen. dan door het». (Me er een dwl vim uitmnken. Er kan echter geen twijh! aan zijn, dat ztj a«n hem geheet is. Van Jaag sprakim uit al haar bewegingen» en woorden Ik* vuur en de doodsan«M der Mde." De Speclkaartenwet. By Koninklyk besluit is bepaald, dat zonder betaling van belasting kunnen worden uit gevoerd ten minste 144 spelen. Voor de stempeling der kaarten zullen twee stempels gebruikt worden van ver schillende soort en grootte. De stempelafdruk moet worden aanga bracht op hartenaas. In spellen waarin die kaart niet voorkomt, op een nader door den Minister van financiën aan te wyzen kaart. Voor de stempeling van speelkaarten worden de navolgende kantoren aangewe zen. Amsterdam (Accijnzen), te-Gravenhage (Invoerrechten en accynzen), Haarlem (In voerrechten en accijnzen), Oldenzaal (ha voorrechten en accynzen), Roosendaal (In^. voorrechten en accijns op de suiker), Rot terdam (Invoerrechten), Utrecht (Invoer rechten en accynzen) en Venlo-station (in voerrechten en accynzen).

Streekarchief Midden-Holland Kranten

Goudsche Courant | 1920 | | pagina 1