Co. A Dinsdag 9 November 1920. 59t» J wr’- tH lermen iën ken in enz. k F 1 CHALKN, Feuilleton, STERKE MAC. XTxeu-"W®. axi axCfveitoXxw. *s-cx*v oox ovi.cü. Vxxxa xx Herdenking van den wapenstilstand Tnuwtnü 1—4 regels 2 J5. elke regel meer «.60 Administratie: Tetef. Interc. 82. EM. en om VAM De O t* geven aan een ander uit te xü zou A. Schouwburg Con- Wordt vervolgd.) Gewon* adverUutila en ingezonden mededeelingen b(j contract tot zeer geredu ceerden pr^s. Groot# lettere en randen worden berekend naar plaateruimte. Advertentiln kannen worden ingezonden door tnaechenkumet van soliede Boekhan delaren, Advertentiebureau! en onze Agente*. ukker# )N - 0O¥DA, 5228 27 INGEZONDEN MEDEDEELINGEN: Op de voorpagina 60 booger istrantechd Kerk iV. Th. C. v. voor Hot al# dat skgmer Remon- l.A. in omstreken! !1. GOUDA ing van *t conflict. OVERZICHT. eregeld tijdig Me ngen van verged»- keiykheden, an». te vermelden. iga-eiroop nest lo» n klein. h« Schotseh ru S. B. CBOCtin'. Geauthoriseerde vertaling van L P. WESSEUNI-w. ROfiSUM. (Nadruk reibedea.) BureanM A R K T 31, GO U D A. ken ronder gestoord te worden. Ieder bosje (helm, ieder veerkrachtig stukje heideplant ■kwam juist onder zijn voet op de plaats, waar hij het verwachtte. Er zijn oogenblikken in het leven van (lederen jongen man, waarin hy zich zdf schijnt te zien en met buitengewone juist heid tot een besluit kan komen. In plaats van veel plannen heeft hy er maar één, en gewoonlijk heeft dat ééne betrekking op een vrouw. Zoo niet, dan, volgens zijn noodlot, wordt hy een groot legerbevel hebber of hy eindigt zyn leven op het schavot. Zoo dacht Sterke Mac na. Op zyn leef tijd is de jeugd te snel geneigd om afsteno te doen van de wereld, omdat men de Benige Aanbiddelijke van het oogenolik niets kan krijgen maar die luim duurt zelden tot hét einde van het jaar. Maar Roy had waarlijk iets, dat voor hem sprak tenminste hy verbeeldde het zich „Wie heeft zooveel recht op haar als ik?” dacht hy by zich zelf. „Zoolang ik my kan herinneren heb ik aan haar ge dacht, het eerst in den morgen, het laatst; des avonds. Op school leerde ik mijn les sen, niet omdat ik wilde leeren, maar om Aidora Gracie een genoegen te doen.” 'Doen kwiam het bij Sterken Mac op, dat b(j hem eenige van de teekenen wan ware Liefde niet voorhanden waren, zooate die wenden beschreven in de weinig romans die hij gelezen had Want er waren en kele oude romans uit de achttiende eeuw in het „Huis van Muir", behalve de vlag- geboeken van zy-n vader en zijn grootva ders ingewikkelde berekeningen met do juist van pas van een koe in >rder, kwamen de Duit- Om kwart over vijven den oorlog nadert; zend mij een ambte naar van het ministerie van buitenlandsche zaken, om my van de vredesvoorwaarden, due gij voorbereidt, op de hoogte te stel den, opdat onze legers alle streken bezet ten, die tot waarborg moeten dienen voor de uitvoering van het verdrag, dat u gaat maken.” Clemenceau antwoordde: „Daar hebt u niet mee te maken.” In den nacht van 10 op 11 November, vertelde Foch verd< schers om één uur. - teeltenden zy, met nydiife groote letters. Om zoven uur ging ik naar Parys 9 uur was ik by Clemenceau. Clemenceau was niet al te vriéndelijk, toen hy van Foch hoorde, dat de wapen stilstand was geteekend. In April 1919 omschreef Foch in den mi nisterraad den vrede, die mem wilde gaan teekenen, als: geen waarborgen, geen ze- kerheid. Voor de veiligheid van Frankrijk vias volgens hem de Rijngrens als mili taire grens noodag. W(at de aan Frankrijk verschuldigde vergoeding betrof, vroeg hij ibezeting van den. linker Rijnoever totdat het vredesverdrag geheel uitgevoerd zou zyn, omdat dat z.L het eenige middel was om vergoeding te krijgen. Alleen Pbincaré ondersteunde Foch echter. Den 6en Mei heb ik in de voltallige ver gadering van de vredesconferentie nog een poging gewaagd, vertelt Foch verder. De vertegenwoordigers der mogendheden ont vingen toen ver verdrag, dat in den nacht geëindigd was. Ik ontvouwde opnieuw mijn opvatting. Men hoorde my aan, niemand zedde iets en de zitting werd opgeheven. Ik ging naar Clemenceau en zeide: „Ik had de eer u een vraag te ‘doen on zou gaarne een antwoord hebben”. Ik zag hem daarop een oogenblik met Wdlson en Lloyd George praten, waarop kwam hy weer naar mij ■toe en zedde: „Ons antwoord ia, dat er igeen antwoord is!” Waarop ik antwoordde: „Mijnheer <5e president, ik vraag m^af of ik u morgen naar Versailles zal vertezel- lem. Ik sta voor een gewetensvraag, die ernstiger is dan ik in mijn leven gekend heb. Dit verdrag wys ik af en ik wil. naast u zittend, er de verantwoordelijkheid niet van dragen." Ten einde de zaak van de Geallieerden niet te verzwakken, heb ik ten slotte toegestemd toch te gaan. Al vroej>r blij kien Foch en Clemenceau met elkaar overhoop gelegen te hebben. In den oorlogsraad op 14 Maart 1918 te Londen vroeg Foch den Engelschen troe- ipen af te staan voor het manoeuvreleger, waarvan hy tot opperbevelhebber was be noemd. Maarschalk Haig verklaarde hem uit naam van de Engelse he regeering, dat zulks ónmogelijk was. Foch wou hem juist van repliek dienen, toen Clemenceau hem toebeet: „Zwijg! ik ben het, die uit naam van de Fransche regeering spreek en ik VERSCHIJNT DAGELIJKS ABONNEMENTSPRIJS: per kwartaal 2.25, per week 17 cent, met Zondagsblad r kwartaal 2.H. per waak 22 caat, overal waar da bezorging per looper geschiedt Fnaco par poet per kwartaal 2.75, mat tondagsblad f 2.4B. Abon**m*nt#n wordea dagel^ks aaageaomea aan ons Bureau: Markt 31. GOUDA, onze agenten, dea boekhandel en de postkantoren. ADVERTENTIEPRIJS: Uit Gouda en omstreken (behoorende tot den bezorgkring) 1-4 regels 1.M, elke regel meer ƒ1.25. Van buiten Gouda en dea besorgkring: 1-4 regels 111», eik» regel meer Ml. Adverteatifa van publieke varmakeltjkheden 15 cent per regel. AdwtenWfa in het Za**rdagnunimer 20 tQslag op den prijs ven. hun bent winnen. Don tweede factor die verergering van den toestand doei vreezen, bestaat in de ontevredenheid van verschiltew-le groepen arbeiders, duo met de hun toegocemke loonsverhoogung niet tevreden zyn. Van de 16.963 hulpkrachten in gemeente- diienst hebben niet minder dan 16461 zich tegen de salarisregel ing van het gemeente bestuur uitgesproken en slechts 327 er voor, terwyd 7b stemmen ongeldig waren. Dut resultaat zou vandaag nog aan burgemeester van Berlijn worden medege deeld. Het personeel vwlangt thans, dat liet gemeentebestuur voor morgen, Dms- diagochtend, 10 uur, verklaart, dat het be reid is om nieuwe onderliandelingeu in to leiden. Indjen <Lt met het geval is, zullen de hulpkrachten nogmaals stemmen en wei over het al of te et prociameeren van de staking. Volgens de berichten, die minister Seve ring had ontvangen, neemt hot personeel der waterleiding en uer jpasfubrieken een staking der electricians te Berlijn duurt voort en ’t is te voorzien, dat de beweging zich heden aanz.en.ijK zal uit- bre.den. Verscheidene categor.een van ar beiders hadden, voor d© electricians in staking gung^n, al besloten het werk van daag, den tweeden jaardag der revolutie, neer te leggen. Nu bestaat er vrees, dat velen van de gelegenheid gebruik zullen maken om van heden af maar tevens in staking te bly- De radiicale eleinementen doen erg om de arbeiders hiervoor (ililIffllE COURANT. BEHALVE Z’ON- EN FEESTDAGEN. Het is begrijpelijk dat de bladen in de wtapens-tilstandsvieong aanleiding vinden de gebeurtenissen uit due gedenkwaardige dagen op te rakelen en thans bijzonder heden kunnen vertellen die destijds nog verzwegen moesten, worden. Sauerwein, de bekende medewerker van de Matin is ei dn geslaagd in den trein van Amiens Foch aan H piraten te krijgen over hetgeen zich op die voor de wereldhistorie zeer betee- kenisvolle dagen, heeft afgespeeld, waar bij de gryze veldheer onthulde, dat het tusschen regeering en legerleiding in Frankrijk niet alles Jooek en ei” was. In het eind van September 1918 had Foch, aldus vertelde de maarschalk, aan Clemenceau geschreven. „Het einde van mannen dwtazen?” raid» L heI(iere «Mankvoiie stem. „Vhn- aan ean moeb6n vragen ik loc. 0ns Geno*- Jond van K*m- hy arou leeren. Zyn broeder Jacob in Drum- fiea zou hem zooveel boeken zenden aisihii van zyn vader kon ver«crygun o.n te koo- pen. Die zou hy lezen en daAfovar mot Aidora Gracie sprekten. Het verstand mpe»t eerst tot het verstand sproken en Jaarna (hij wist niet beter!) zou het hart het hart beantAvoonlen. In de twepde plaats, en bevend..en, zou hij de gelegenheid opzoeken om iets nut- Lgs voor haar te doen. Roy werd gedwongen om over hel twee de punt w’at zorgvuldiger na te donken. Axlora was zoo moeilijk te helpen, in het geheel niet I ijkend op de meisjes uit dJr boeken. Due konden zoo flauw vullen bij het zien een laan of een stier in een weid». Adora zou den eersten den besten stok opgeno- men, of een steen gegrepen hebben uit den droogen slootkant. Nog waarschijnlij ker zou z\j eenvoudig met haar w tte schort gezwaaid en ,Jcst!” geroepen heb bel». Zy had ook naet noodg om over een hek of uit moeilykhedem geholpen te wor den. Ruwe rotsen en nuoerasee® waren haar speelplaats geweest, en zy kon van zode tot zode over de meest verraderlijke ^nvoeraastge plaatsen” spriagon. zoo n->el als Sterke Mac. Het was werkeLyk om den moed te verhezen. Toch zag hij een paar Lichtpunten mogelijkheden vor weg en vaag inderdaad, maar niet hopeloos. Voor- eerrt, de duivei in den meester was nog niet dood. Ieder oogenhlik kon die wm ontwieken. Nu. Donald Gracie hield van h?m. Darr ’ras hij ze’"e” vin. handelaars van het eiland Man. Maar Aidona Gracie wias geenszins een heldin volgpns de regelen. Hy glimlachte by zich «elven by dat denkbeeld. Een jonkman, die het waagde bij haar aan te komen met een dwaas compliment, kon, al naar zyn stand, en Adoru’e luim, een bytende vermaning of een klap om de ooren krijgen; maar liefde Roy glimlichte weer. De meisjes uit de boeken bloosden, beef den, trilden. Maar Adora Gracie was in het geheel niet zoo overgevoelig. Hen voudig in haar praten, vast in haar doen, was Adora Gracie even goed te onder scheiden van alle andere jonge meisjes als kalk van kaas. Dit kon Roy M’c Óullock getuigen. „Wat kan ik doen om Adora Gracie te behagen?” Dit was de vraag, die hy zichzelf stelde, terwijl hij over de heide naar hui» gmg. Hij had haar dezen avond beleedigd, dat wist hy, maar zoo iets zou niet w«eer ge beuren. In het vervolg zou hij zijn eigen gevoel geheel buiten sped laten. Hij zou al leen nagnan, hoe hy hara vriendschap kon winnen. Het is waar, hy muntte uit in ei ken sport van dut gedeelte van het land. Hij was zoo onbetwistbaar de eerste in het schyfwierpen, den harrter «joo-ien, in het worstelen, springen en hardloopen, dat er niemand gevonden kon worden om met hem in het strijdperk te treden. Welnu, dat alles moest nu uit zyn. Adora min achtte zegepralen van lichamelijke kracht en hrfiemdig^e’d. Roy wns daar zeker van. Voor het over ge hield zy van boeken. Hy sras niet knap, dat wwt hy zelf wiel, maar ■Ben Mein deel hunner ruimte staan de bladen af voor de bespreking van Ameri ca’s verhouding tot de entente. welke kwtestie door Harding’s verkiezing tot pre sident der Vkireenigde Staten opnieuw aan de orde is gekomen. Te voren liet men alle vragen rusten, ’t wias een ty'd van wachten, men begreep, dat in de laatste maanden van Wilson's bewdnd geen in grijpende besluiten meer zou<len worden genomen. Thans worden allerlei vraagstukken naar voren gebracht. De „Temps” o.a. merkt bij de bespreking van de a.s. Vol- Ikonibondsconteréntie te Genève op, dat, aangezien Amerika niet aan de bijeen komst deelneemt, het uitgesloten aal zijn, dat over de algemeene ontwapening be sluiten kunnen worden genomen, terwijl het eveneens moeilijk zal zyn, om die toe lating van Duntschland tot den Volken bond te behandelen. Het blad is echter van meening, flat Amerika, wanneer de geheele wereld bij den Volkenbond aange sloten zal zyn, onmogelijk daarbuiten kan blijven, en zegt ten slotte, dat de nieuwe Amerikaansche regeering zeker zal be grepen, dat Amerika de wereld evengoei noodig heeft als omgekeerd de wereld Amerika. Heit bflad is er van overtuigd dat »»ood heb ik al wt Min -raden, hui. t« Würaa. Moet hietaeiftle doent Neen", ging b u* iKX>s VOOT1l .AM Mn daarvnor kZf. Sjeest Roy, loom, neem 11 leb iats t« neggen, dat beter "■“«■nme gezegd kan worden. Zeg mijn goedenavond.” «V- D* irtewter «m slappe. luaMoow hand uit Hii verdiept ia Ma WIUm. MnT” ?™”d" Mi- »K«m It™* 2a Sbllen weer een goede Uad- 55 Lu“ter «WO. Ik kwam hier met”, .prak Mn haastig, „u moot Rny niet onhon- „hMn SM Met op voor at T*!Om- hem naar bet hek ■aj* °f hij het werkelijk aluü. Het leven, ala hot m?**1** teoloten la. naman ntt ta da hoela w- Het tam raai, edmmerig Radactie: Talaf. latere. 545. Rumoerige Kamerzitting. De onbekende Poilu wordt onder den Are de Triomphe begraven. Foch vertelt van z|jn twist met de regeering. Amerika en de Volkenbond. Geep verdrag met Frankrijk. De sta lde te Berlijn. Gevaar voor uitbreiding. De hoofdstad in ’t duister. Hoop op bijleg) ONS C” De Ftr&nschen höbbetn op *t opgenblik oog en oor voor één ding: de herdenking vee den wapenstilstand en het halve eeuw feest der republiek op 11 November. Za terdag zijn de feestelijkheden al begon nen met een gala-matdnée in het Theatre Smah Bemardt te Parys, welke was ge- orpiniseerd door de vereen.iging „Les unu de Paul Déroulède” om het werk en het patriottisch streven van den dichter- poliücus Déroulède te huldigen. Majar- schalk Foch was president dezer viering. De groote dag is 11 November, wanneer bet twee jaar geleden i» dat de xyiipenstil- itand wend gesloten. Men weet dart; het voornaamste punt van ’t programma was de overbrenging van ’t hart van Gambetta het atoffblylk overschot van «en onbe- Fkenden Poilu naar het Pianthéon. Het denk beeld vond sympathie, echter er ontstond een beweging met de Matin aan den spits om de soddalt niet in ’t Panthéon, de itae-ts der geestelijke groeten onder t® brengen, doch hem een graf te bereiden «der den Are de Triomphe. Voor dit ge- rjjagd program voelde de regeering even- tez veel, zoodat ze, na het reces der Ka- HK, het voorstel indi«nde om Donderdag Khet lyk van den ,Jnconnp” onder de TwsCboog bij te zetten., een voorstel dat tlkea tegienkanting had gevonden in l’Oeuvre, dat een scherp artikel te,gen den Are de Triomphe en voor het Panthion idutef. Het waa gericht tegen Daudet, wkn de republikeinen het wijten, dat de »Üftigste jaardag van de repoibliek in plaats van 4 September 11 November, te gelijk met de herdanking van d.en wupen- rtilstand gevierd wordt. Bracke, de woord eerder der socialisten, ontvouwde Ln de Earner dit bezwaar, na meedeeling dat «jjn partygenooten het gevraagde c red iet Mn 300.000 francs goedkeurem. Toen hij de heideniking der sluiting van den wapen- «tilatand een feest voor den genera! en staf noemde, brak er een kabaal los. Centrum rechterzijde voerden ean geregelde ob structie. Bracke loon zich niet verstaanbaar •«aken. Stedlig had de party handiger ge daan om een lid naar de tribune te zen den, die ty'dens den oorlog metterdaad va- deriandsliefide had getoond. Daudet leidde herne, oa. door heriiaaldelyflc te bulde- dat het Panthéon, dart; door sommigen *x>r den onbekenden soldaat wordt opge- «*»ht, door de asch van Zda is bezoedeld. «chreeuwd» h(j eendg» malen dwars onder de pynboonïen van het schoolge bouw. Het dorp lag onder hen, zonder rook en helder, de wat bepleisterde huizen en lichte daken, met pannen bedekt, volgden de onregelmatige lyn aan weerszijden van den weg. Ver weg hoorde men liet vroo- lyk geluid van kinderen, nog laat aan het spelen anders overal volkomen stilte. „En nu”, zeide Adora Gracie, de hand leggende op den arm van den jongen man, inert het gemak van een onbevreesde, lan delijke negentienjarige, Juister even. Ik zal je iets zeggen, wat ik my niet de moeite leggen. Ik zou even bereid zijn om be vriend te wezen met Sydney Lowran als «net jou dat wil zeggen, als hy niet Lord Lotimer was. Maar ik wil niet, dat men over mij spreekt ten minste als ik het voorkomen kan. Ik geef niet meer om jou dan om hem, behalve dat ik je langer gekend heb. Hy heeft even weinig recht om my te berispen, omdat ik je vriendin ben, als jij om met my te twisten, omdat hy hier aan huis komt; dat wü zeggen, niet het minste recht Als je mijn vriend wilt zyn, Roy, mijn jongen, zdt dan een wacht voor je lippen. Zoodra ik niet meer in staat ben, mijn eigen zaken te behan delen, zal ik het je zeggen. En nu, goeden avond. Sluit het schoolhek achter je en ala je mij gaarne een genoegen doet Wijf dtan de eerste veertien dagen weg van den heuvel van Bennanbrack.” Toen Roy Mc Oullock naar huis ging in den grauwdonkeren schemer van den avond op de heide, had hy iets om over na te denken. Hy was zoo volkomen bekend met den wet, d*t hij, voortgaande, kon den- AmenkM zonder bwyïel een vorm van m- ■teritauouale munenwanung nu voorstel len, hetzy door den Volkenbond van vorm te Uoen vteranderun, iuitiy uoor &uu t» vervangen door een andere veroemguutf van nauee. Wy beuioevun do Veieeiugu» Staten onze ideeën met op te urmken, doch wachten <te hunne af, auiu» busiuic luit tooiuiauigeveaule kranache buui. De „MoniuJig Post” heeft een Frateuryk. zuer ongelukkige ly<lkng. blad verneemt uit Washington, out vaatsUuuid kun woidcu aangenomen, de Vtr. Staten met zullen terugkomen op hort bek.uit, het Engeisch-l'ranscii-^man- kaansche verdrag inulpverleenmg aan Frankryk door Eugelund en de Lme, tny dien Frankryk wordt aangevallen door Duitschland, zonder dat het daartoe lieert uatgelokt) niet te ratificeeren. Het g<evolg daarvan zou zyn, dat ook Engeland de toezegging vim hulp aan hulp aan Frankryk ipkekt. De regeeruig te Parijs zal er dus nog meer op uit &yn den vroege ren tegeiu tonder, DuiUcmand, onschadelyk te maken, door met mie gK>- strengheud uitvoering van het vredesver drag van Versailles te ehchen. door Leygues’ rede: Dat is niet waar, toen de president van den ministetrraiad uitriep; het repubiikeinsche stelsel redde het va derland! Toen de uiterst conservatieve Baudry d’Atsson wilde voonsteilen om de bijzetting raai Gambetta's hart in bet Panthéon ge heel te scheiden van de bijzetting van den onbekenden soldaat onder den Are de Triongxhe, betaalde uiterst links hem met gelijke munt. Daar de orde niet te herstel len was, schorste Péret de zitting. Ln den tusschentijd kwam een schikking tot stand. Maar onder de volgende toespraken bleef het woelig. Leygues kreeg met de huldi ging van Gambetta de meeste leden mee. Na de schorsing van de zitting zette de vioorziter van den ministerraad het dub bele karakter van de betoognng van Don derdag uiteen. Hy verheerlijkte den Fran- schen soldaat en zeide: regeering en par lement zullen ondeelbaar één zijn met ge heel Frankrijk, zonder onderscheid van meening of geloof, bij het\overbrenger van het stoffedyk overschot van den onbe kenden soldaat naar den Are de Triomphe. Het wetsontwerp is daarna aangenomen. Een andere kwestie die de Bary zenaars levendig heeft bezag gehouden, was de vraag of eerst de Pöalu naar zijn, eere- rustjplaats moest worden geleid en vervol gens het hart van Gambetta naar ’t Pan théon., of omgekeerd. De ministerraad heeft nu beslist, dat na het overbrengen van het hart van Gambetta naar het Pan théon, de stoeit zich naar de Place de l’Etoile zal begeven, om het stoffelijk overschot van den onbekenden poilu onder den Are de Triomphe te begraven. Foch maakte zich een beetje boos en antwoord de: „Maar, mijnheer de president, gij geeft mij een verloren slag. Ik neem hem aan, nu vindt gij, dat gij mij een cadeau hebt gegeven. Ik heb al myn argeloosheid noodig om het onder die onhandigheden aan te nemen.” Huiskamermeu- ilen. Linnenkas te rji en, Tbeeta- ‘fetten, Boeken- Zijden pluche ameublementen. Hen- en Satijn en. enz. nni. JES1I! M )R JONGELUI 5PLANNEN. i, ülittliiiii iefoon 12800. verklaar het antwoord van maarschalk Haig te aanvaarden. D<en volgenden dag, toen de oorlogsraad op het punt stond uiteen te gaan, nam Foch het woord en ditmaal werd het hem niet ontnomen. Hjy verklaarde, dat een ge ducht offensief in voorbereiding was en voegde er b|j: ijk weet van de slagen der geallieerde legers mee te praten. Ziehier welk verband er tussohen de legers moet be.srt.aaiu, hoe zij met elkaar moeten sa- menwierkten, w-elke voorzorgen wjj moeten penlen, enz. enz. Ik dee! u mede, dat er ntets gereed is om het vyandelijk offen sief het hoofd te bieden en dat het op een ramp kan uitloojien. Daar wiaren ay toch wel door getroffen, vervolgde Foch. Toen het mis dreigde te gaan loopen, Pétain op Parijs terugtrok en Haig den kant van de zee uit, herinnerden ztf zich Foch. Haig bepleitte de eenige verstandige oplossing, die er ui. was: aan Foch het opperbevel op te dragen over alle legers op het westelijk front. Olemenceau gaf toe. Aan het dejeuner, diat volgde, zeide Clemenceau tot Poch: „Welnu, thans hebt gy de positie die ge wenschte.” 8 5471

Streekarchief Midden-Holland Kranten

Goudsche Courant | 1920 | | pagina 1