I I I I iit^ 3 >E 2^ I NiEÜWS- EN ADVERTENTIEBLAD VOOR GOUDA EN OMSTREKEN bergambacht, berkenwoude, bodegraven, boskoop, gouderak, haastrecht, moordrecht, moercapelle, NTEUWERKERK, OUDERKERK, OUDEWATER, REEUWITK, SCHOONHOVEN, STOLWIJK, WADD1NXVÉEN, ZEVENHUIZEN, enz. No. 16073 65"Jaargang Dit blad verschijnt dagelijks behalve op Zon- en Feestdagen A t ss] I met~ •t"l FEUILLETON. ÜE MAANSTEEN. Woensdag 10 Febribari 1926 M.v. Hl lANEN’S Fabrieken 4ERVEER I irioht 1765 'i IOTSTE g gswaaida. J ij rzieken r HUITENLANDSCH NIEUW^ I 'K iten. de igste I het en ant- ,dlat (Wordt vervolgd) I dere oplossing dan te wachten tot de Sep- tembervergadering, die dan den Spaanschen vertegenwoordiger in den Raad door een vertegenwoordiger van'een ander land zou kunnen vervangen. vraagt rij gestadig, wan- in stille avonduren een- 269 60 Den Haag. was had me- I e zenuwen versterkt, iden, verkwikkenden .ohijnselen die anae- len. Spannend romantisch verhaal van WILKIE COLLINS. sproken beleedigende aanvallen en uitvallen en waarin wordt gezegd dat het 'Duitsche volk zich geen beperking laat opleggen, wanneer zij voor de Duitsche minderheden onder vreemde souvereinitedt op een recht vaardige behandeling wil aanspraak maken. De ^Manchester Guardian” meent, dat van de drie landen die een permanenten ze tel lin den Raad van den Volkenbond eischen: Spanje, Polen en Brazilië, Spanje de groot ste moeilijkheden kan veroorzaken, omdat het gedreigd heeft tegen het afstaan van een permanenten zetel aan Duitschland te Stemmen indien zijn eisch niet wordt inge willigd. Spanje heef^ thans een niet-perma- nenten zetel en daar het toelaten van Duitschland tot den Raad met algemeene stemmen door de tegenwoordige leden van den Raad moet worden goedgekeurd, zou het dus die toelating kunnen verhinderen in welk geval Duitschland ongetwijfeld het lidmaatschap van den Volkenbond zou wei geren. Het blad betwijfelt echter, of Spanje de verantwoordelijkheid zal aandurven om aldus het verdrag van Locarno te niet te doen en het spreekt de hoop uit, da^ Enge land zich niet zal laten intimideeren. Mocht Spanje doorzetten dan bestaat er geen an- ADVEBTENT1EPR1JS: Uit Gouda «n omfctreken (bahoorande tot den bezorgkringj 1—6 regels 1-3U, alka regel maar 0.26. Van buiten Gouda en dan bazorgkring 15 regels 1 56, elke regel maar 0.80. Advertentiën in hot Zatardagnummer 29 '•ijslag op den prijs. Liefdadigheida-advertentiën do helft van dan prijs. INGEZONDEN MEDEDEELÏNGEN: 1—4 regels ƒ2.06, elke mgel meer ƒ0.60. Op de voorpagina 60 hooger. Gewone advertentiën en ingezonden madedeelingan b|j contract tot sear gareducoer den prijs. Groote letten en randta worden berekend naar plaatsruimte. Advertentiën kunnen worden ingezonden door tusschenkomst van soliede Boekhan delaren, Advertentiebureaus en onze Agenten en moeten daags vóór de plaatsing aan het Bureau zfjn ingekomen, teneinde van opname verzekerd te zijn. ons Bureau: MARKT 81, GOUDA postkantoren. uur. Administratie Tol. Int. 82; Ga langs vele wegen door het leven, maar houdt steeds één doel vast voor oo gen. is middel. urt van anaemie en dan moet gij, nu smaakt U niet? Gij bt hoofdpijn, suizin- de deur van mevrouw’s kamer „Het zou fluisterde de politieman schouder, „dlat e schandaal in huis maar niet ongerust, ik heb in mijn leven wel erger diengen gesust. Met hoorde !k die steen mijner mees teres, die „binnen” riep. OOSTENRIJK. Een persschandaal. Naar de Weensche correspondent van de Frankf. Ztg., volgens het Hbl. meldt, moet volgens de bladen de hoofdredacteur van de radicaal-soc. Abend als zoodanig aftreden, omdat hij van zijn positie misbruik heeft gemaakt en ten koste van het blad zaken moet hebben gedaan voor eigen rekening. De aanklacht zou zijn afpersing. Strasamann’a antwoord aan Musaolini. De toetreding van Duitschland tot den Volkenbond. die geen bewijs behoeven te zjjn van inner lijke kracht. Indien het aantal Duitsche toeristen in Italië afneemt, behoeft dd^ niet het gevolg te zijn van Duitsche maatregelen, maar we! van Mussqlina’s rede. Er’ was een tijd, dat Mussolini anders over Duitschland sprak. Minister-president Heldt heef^ duidelijk alleen van de vrijheid der Duitsche cultuur in Zuid-Tirol gesproken. Overigens komt het mjj wenschelijk voor, zoo ging de Mi nister voort, dat de buitenlandsche politiek alleen door hot rijkskabinet en in den rijks dag wordt gemaakt. De verantwoordelijk heid voor de buitenlandsche politiek draagt in elk geval alleen de rijksregeering. Wij laten ons het recht niet ontnemen, voor de cultureele rechten der Duitsche minderhe den in het buitenland op te komen, geljjk w|j ook de rechten der binnen onze grenzer wonende nationale minderheden wenschen te beschermen. De deelneming van het Duit sche volk in het wel en wee der menschen van Duitsch bloed aan gene zijde onzer landsgrenzen is een natuurrecht, dat w|j ong niet laten betwisten. Uitenlijke machteloosheid, zoo besloot de Minister, is niet gelijkbeteekenend met ver lies van innerlijke kracht. In dit gevoel wijs ik tegen Duitschland gerichte dreigementen ten stelligste af. ■Deze woorden van den Minister werden ten slotte samengevat in een verklaring, De woorden door Mussolini in de Itali— aansche Kamer gesproken, izijn door Minis ter Stresemann 'gisteren in den Duitschen Rijksdag beantwoord De verklaringen van den Italiaanschen minister-president grijpen, zoo zeide Minis ter Stresemann diep in de verhouding van Duitschland tot Italië in en raken ook den algemeenen toestand, die met het sluiten der verdragen van Locamo en Duitschlands toetreding tot den Volkenbond in verband staat. v De rethorische uitval van Mussoini geeft aanleiding, dezen op dezelfde wjjze te be antwoorden, doch de Duitsche regeering denkt er niet aan, denzfelfden toon aan te slaan als hjj. De minister deed voorlezing van de pu blicaties en plechtige verzekeringen van den koning van Italië en de Italiaansche autori teiten, waarin bij de inbezitneming door Italië aan de Duitsche bevolking van dif land de toezegging werd gedaan, dat haar beschaving en het 'Duitsche schoolwezen zouden worden .gegarandeerd, en hoe ip strijd met al deze verzekeringen het fascis tische regime een bewuste veritaliaanschdng op touw heeft geöet onder de Duitschers in Zuid-Tirol. Te München is «inderdaad door eenige particulieren een beweging in het leven ge roepen om Italië te boycotten. Achter die beweging staan noch de Beiersche regee- ring noch de Duitse «j.toriteiten. Deze waamKe v(a T .°nV°rant- de, en waarin een proleet werd uitgespan woontelpte beden heeft den im^awrten mrtrter.preeident aanleiding gegeven tot „DXn beleodieeodo aanvallen „n „itvabm den Duitschen ambassadeur te Rome de verklaring te richten, dat hjj er toe zou overgaan den invoer van Duitsche goederen te verbieden en tot het boycotten van Duitschland uit te noodigen, indien een der- geljjke actie niet ophield. Tot dusver was het, aldus de Minister, een ónmogelijke handelwijze om een van de- regeering onafhankelijke beweging van on verantwoordelijke kringen met de pressie van internationale politieke overeenkomsten te willen beantwoorden. Op zulk een grond slag is een internationale samenleving der volken onmogeljjk. Het rjjkskabinet heeft .gisteren besloten, zoo ging de Minister voort, om tot den Vol kenbond toe te treden en het werd in dat besluit nog gesterkt door Mussolini’s rede. Deze verlangt niet al|leen de degermanisa- tie van Zuid-Tirol, maar zjj is ook in de heele wereld opgevat als een bedreiging niet oorlog jegens Dpitschland en Oosten rijk. iDergeljjke dreigementen zjjn met den geest van den Volkenbond moeilijk in over- eensteming te brengen. Onvereenigbaar daarmede is ook de geheele toon van Mus solini’s rede, zjjn zelfverheffing, het alle Parken te buiten gaande zijner woorden, •gie, neoralacht»^' inden, hyp®*»”"* brochn" p^enn^* nem, mee te gaan eten. Hij bleef cen ter en mompelde iets van de geuren in den tuin, die hem zoo goed deden. Ik verwijderde mij en op den drem- pe,'. hoorde ik heV nog „De laatste roos” fluiten. Hij had wederom een ontdekking gedaan en thans was onze jonge juffrouw er in betrokken. Deeie laatste gedachte voerde mij terug naar zijn zijde, onder voorwend sel, dat ik hem niet alleen wilde la ten. „Is daar iets, dat gij niet begrijpt?” vroeg ik, naar het venster wijzend. Naar zijn steun te oordeel en, was Cuff eensklaps weer eenige graden in zijn eigen achting gerezen. .,Hier in Yorkshire houdt men nog al van wedden, is het niet zeide hij. „Nu goed, aangenomen dat het zoo is?” gaf ik hem tot bescheid. „Als ik *een Yorkshireman was”, hervatte hij, mijn arm nemend, „zou ik een guintje tegen u durven zetten, dat de jonge dame opWens tot het be sluit is gekomen, het huis te verlaten. Indden ik won, zou ik nog een guin tje willen verwedden, dat zij dat voor nemen heeft opgevat binnen het laatst verloopen uur.” De eerste opmerking verraste mij. De tweede scheen mij, hoe dan ook, in verband te staan met hetgeen wij straks hadden vernomen, dat Rosanna HOODSTUK XV. Mevrouw zat met een boek voor zich bij een tafel zonder ander licht dan de leeslamp. Zij keek niet naar mij, doch sprak dadeiijx Cuff aan. „Mijnheer zeide zij, „is het in de tegenwoordige omstandigheden voor u van belang, vooruit te weten, of iemand die thans in huis is, wenspht te ver trekken „Van het grootste belang mevrouw. In dat KgxfiJ moet ik u mededee- ien, dat jdtiröufci Verinder het plan heeft, naar haar unite, mevrouw Able- white. rnzingr-aik te gaan. Zij wil morgenochtend, zoo 'vroeg mogelijk, haar voornemen ten uitvoer brengen Cuff keek mij aan. Ik wilde wai zeggen, maar kon niet. „Mag ik u vragen, mevrouw, wan neer juffrouw Verinder het eerst op die gedachte is gekomen sprak de inspecteur. „Ongeveer een uur geleden”, woord de mijn meesteres. Cuff wierp weder een blik naar mij. Men zegt, dat het hart bij oude men schen niet snel meer kan kloppen. M jn hart bonsde mij tegen de ribben, alsof ik pas vijf en twintig jaar was geweest. „Ik heb het recht niet, mij tegen een begeerte van juffrouw V erinder te verzetten”, zeide Cuff. „Al, wat ik verzoek is, dat z’j haar vertrek uit- ENGELAND. Een verlies voor de liberale fractie. Het Lagerhuislid Fisher gaat heen. t*e libertue partij jwl een harer voor- n msie leden verliijzein, doordat, naar gemeld word', de heer Fisher zich uit het Lagerhuis zal terugtrekken. Fisher was van 19161922 minister van on derwijs en voorstander eener vooruit strevende onderwijigpolitiek als van het hoogste belang voor het welzijn des lands. Verleden jaar werd hij benoemd tot rector van het New College te Ox ford en zijn terugtrekken u t de poli tiek is naar vernomen wordt toe te schrijven aan zijn wensch om meer tijd te wijden aan die functie. Een Chinees ter dood veroordeeld. ie miester is een te Biraeiihead wonend Chinees, Lock Ah lam ge naamd, ter dood veroordeeld, omdat iiij zijn vrouw en twee dochters had vermoord. De jury, die over Tam s lot besliste, bleef slechts tien minuten in raadkamer, 'loen de rechter het von nis uitsprak, vertrok zich geen spier in het gelaat van den veroordeelde, oie gedurende het lieele proces de groot ste indifferentie .tophde. Een groote menigte, die ttet pro^s op de publie ke tribune tot acht a negen rijen diep bijwoonde, legde daarentegen de groot ste levendigheid aan den dag. Dq verdediger, die werd gehonoreerd uit een fondsje, vooimamelijk door Chineezen in de Britsche havens bij eengebracht, vroeg ontoerekenbaarver- klaring, omdat, naar deskundigen ver klaarden, 'l'am in een toestand van latente epilepsie had" verkeetd en dat opwinding en sterke drank in den nacht van de tragedie een acuten-aan- val van epilepsie hadden veroorzaakt. Een der getuigen-dieskundigen ver klaarde echter, dlat hij geen bewijzen had gevonden van een aanval van epilepsie op het tijdstip van den moord. GOTJDSCHE COURANT. snelt tot later op den dag. Ik zelf moet morgen naar Frizinghall en zal tegen twee uur terug zijn, zoo niet vroeger, Indien jufirouw Verinder zoo lang wil blijven, zou ik gaarne, onvoorbereid wat haar betreft, een paar woorden tot haar willen spreken.” Mevrouw gelastte mij, de» koetsier orders te geven, het rijtuig niet voor twee uur in te spannen. ,,Hebt gij nog iets te zeggen?’’ vroeg zij Cuff. „Een ding nog, mevrouw. Als juf- froiijw Verinder soms yerwosiderd/modht zijn over deze verandering in haar reisplan wees d/in zoo goed, mij aiet te noemen ah de oorzaak daarvan. Mijn meesteres keek plotseling van^ haar boek op, als wilde zij iets '.eg gen, zij scheen evenwel geweld te doen, haar gevoel te ondeidrukken en de oogen weder otp de geopende blad zijde slaande, gaf zij een teeken, dat wij ons verwijderen konden. ,,Een wonderlijke vrouw, uw mees teres”, zeide Cu'f, toen wij de gang doorliepen. „Als zij zich niet zoo goed in bedwang wist te houden mijnlieer Betteredge, was het geheim, dat u zooveel hoofdbrekens kost, van avond nog opgehelderd.” Een gebeurtenis, welke wy anders niet zouden vermelden, maar- die wel even de aandacht verdient, wanneer men zich herin nert, dat de Abend het eerst een niet geheel juist relaas publiceerde van de correspon dentie BethlenPerenyi. Vermeld mag ook nog wel even, dat het blad indertijd allerzonderlingste verhalen over mr. Zimmerman heeft verspreid. De Weensche correspondent van de Tel. meldt d.d. 8 Febr. nog nader: In de laatste dagen, is te Weenen een perscorruptie-schandaal ontdekt. De leiden de persoonlijkheden van een der grootste bladen, de links-radicale Abend, de uitgever de voormalige „Kaiserliche Raï” Colbert en de hoqfdredacteur Weiss worden openlijk van chantage tegen crediet-ins tellingen, bankiers en industrieelen beschuldigd. Op aandringen van'de burgerlijke pers heeft thans <le officier van justitie ingegrepen. Tot de ondernemingen, waartegen door de Abend een campagne was geopend, be hoorde ook de dochtermaatschappij van de cacaofabriek Bensdorp. HONGARIJE. De valsche bankbiljetten-affaire. Indrukken uit de gevangenis. Eeui Hongaarsch journalist, mede werker van het blad Ujsag, die we gens een politiek misdrijf eenigen tijd in de gevangenis in de Markogasse te Boedapest doorbrengt, heeft daar con necties aangekiiioopt, die hij, wanneer hij nog in vrijheid rondliep, zeker niet lidht bekend zou hebben gemaakt, maar thans., in zijn blad vertelt. Hij - -heeft 'ér prirfff MSctfOratz, den held uit het valsche bankbiljetten schandaal en Nadossy, den gewezen chef der politie ontmoet. En zijn honr ger naar copij (een Fransöii publicist heeft terecht eens betoogd dat journal stiek eigenlijk geen beroep, maar veeleer een hartstocht is) heelt hem er toe gebracht in zijn blad te vertellen hoe deze beide hooge hee- ren, die in voorloopige hechtenis zit ten, hun dagen slijten. De prins ont vangt dagelijks uit zi.n particuliere woning de kostelijkste spijzen, welke hem door zijn kamerdtienaair worden, voorgezet. Huishoudelijken arbeid be hoeft de prins niet te verrichten; een armzalige veroordeeld veegt voor tie.n den vloer. Tot groote ergernis van een brandkast-forceerder, die met den journalist in den kerker heel bevriend is geraakt. Intens genieten doen de in de ge vangenis veridijvemda boeven van de tegenwoordigheid van Nadosey, ,céns do opperste ordebewaarder, thans ze’f gedetineerd. Zij, armzaiige dieven en moordtenaars, achten zich gelukkig met den gevToesden politiechef, hun ge- duditsten vijand, onder ééti dak te toeven. Wünneer Nadossy „gelucht wordt, wringen de boeven hun hooid dooir de traliën hunner cellen om te aanschouwen hoe de groote mail van weleer, het hoofd omlaag, de handen diep in zijn jaszakken, in doffen tred over de binnenplaats loopt. En wan neer NadOssy na de wandeling *Jveer naar zijn cel wordt geleid1, gluren zij met verheugde oogjes door de kijk gaatjes van hun hole om het wonder te aanschouwen het hoofd der poli tie, door een| celbewaker thuisge bracht. Frau Kodelkas, een doortrapte mis dadigster, die haar man uit den weg heeft geruimd en daarna gevieren deeld, stelt grooit belang in prins Win- disch-Graietz. Sedert hij zijn intrede V.i de gevangenis deed', kleedt zij zien met eer zorg (zij zit nog preventiel) en laat haar gebobd haar meer dan noodig is bijknippen. „Was macht der PrlnZ vronnt ml. naatarHa neer zij zich zaam gevoelt. Deze veroordeelde is bij de bewo ners van de gevangenis zeer in aan zien en des avonds kan men de cel bewoners een lied' hooren zingen, waarvan de eerste regels als volgt luiden Was 1st im Koffer, Mizzi, du süsse Sind es nicht Kotelka’s Hfinde und Füsse VEREENIGDE STATEN. De echtMheidmRuaak^tiUmaa.f Verzoening na zes jaren. Men herinnert zich wellicht nog het ge ruchtmakend echtscheidingsproces-Still- man. James Stillman, <ie bekende Newyork- sche bankier, had, zes jaren geleden, tegen zijn vrouw een proces tot echtscheiding aan hangig gemaakt, omdat zij het leven gaf aan een zoon, waarvan hij het vaderschap niet kon aanvaarden. Stillman gaf eenige millioenen dollars uit om juistheid van zijn standpunt te bewijzen, doch vermocht daarin niet te slagen. De loop van het pro ces nam voor James Stillman zelfs een on gunstig verloop, omdat hij op een bepaald moment gedwongen werd te erkennen, dat hij ongeoorloofde betrekkingen met andere vrouwen had onderhouden. Mrs. Stillman diende dan ook op haar béurt een eisch tot .echtscheiding in. Thans komt volkomen onverwacht ’t be richt, dat het echtpaar zich... verzoend heeft. James Stillman heeft riin vrouw om vergiffenis gevraagd en deze verkregen. Deze verzoening is te danken aan de kinde ren, die voortdurend het contact tusschen de beide ouders hebben in stand gehouden en op deze verzoening hebben aangestuurd. Het paar is onder aangenomen namen met de „Olympic” naar Europa op verzoenings- reis gegaan. ABONNEMENTSPRIJS: per kwartaal ƒ2.26, per week 17 cent, met Zondagsblad per kwartaal 2.90, per week 22 cent, overal waar de bezorging per looper geschiedt Franco per poet per kwartaal 8.15, met Zondagsblad 8.80. Abanaementen worden dagelijks aangenomen aan - hjj onze agenten ea loopers, den boekhandel en de Onze bureaux zijn dagelijks geopend van 96 Redactie, Tel. 83. I ihuls gekomen, vernamen wij, dat net meisje een uur geleden terugge- L keejd was en thans met de andere I dienstboden aan het avondeten &at. I r j On^er iets te zeggen, wandelde I 6uif, diep in gedachten, naar het ach- I gedeelte van het huis. In het I donker den» ingang missend, ging nij I voort, tot hij tegengehouden werd door I oen heb. Toen ik bij hem kwam, om em op den rechten weg terug te I na6^6*1’ mlet aan<,acht I a<ar- 00,1 vensfcGr o<P de tweede ver- I Wng kijken. I van ziin volgend. I Koio het voorwerp zijner I IrJ 'Stelling het raam was van jut- I ’r<*w Rachel’s I "f6* fleen I T" ?1^ewWMls voorviel. I VeriLi kan*e®‘ van juffrouw I Verinder vroeg Ouff. E antwoordde van ja, en verzocht namelijk een uur geleden van strand terug was gekeerd. Ik geraakte geheel van streek, den arm van den inspecteur van mij afschuddend, dirong ik hem voorbij naar binnen, om zelfs verder navraag te doen'. Samuel, de huisknecht, was de eer ste die ik in de gang ontmoette. „Mevrouw wenscht u en den heer Cuff te spreken”, zeide hij, voor ik hem nog iets had kunnen vragen. ,,Hoe lang heeft zij al op ons ge wacht?” klonk de stem van Ouff ach ter mij. „Een uur, mijnheer”. Daar had gij het al. Rosanna teruggekeerd juffrouw Rachel een zonderling besluit genomen, vrouw had gewacht op den inspecteur alles in het laatst verloopen uur. Het was vreemd, allervreemdst. Ik ging de trap op, zonder Cuff aan te zien of iets tegen hem te zeggen. Mijn hand beefde geweldig, terwijl ik op zlizk Aizmio* va.n Irnjyixkj. klopte, mij niet verwonderen”, over mijn er van avond een 9 voorviel. Maak u volgend, het voorwerp zijner kamer. Men scheen er en weer te loopen, als-

Streekarchief Midden-Holland Kranten

Goudsche Courant | 1926 | | pagina 1