iTOFFEI I t SOÜDA. T 1IERS NIEUWS- EN ADVERTENTIEBLAD VOOR GOUDA EN|||OMSTREKEN bergambacht, bbrkenwoude, bodegraven, boskoop, gouderak, haastrecht, moordrecht, moercapebde, NO. f6076 65’Jaargang iari 1626 Zaterdag 13 F NIEUWERKERK, OUDERKERK, OUDEWATER, REEUWDE, SCHOONHOVEN, STOLWIJK, WADDINXVEEN, ZEVENHUIZEN, enz. Dit blad verschijnt dagelijks behalve op Zon- en Feestdagen EERSTE BLAD. i- FEUILLETON. •ding. RUIMING 4T i j'1 I® - PT »E MAANSTEEN Dit nummer bestaat uit twee bladen. M. HOFSTAD. HAGENAAR. MEDISCHE BRIEVEN. op nu4n- u 190 ge- haar. h'j (Wordt vervolgd). ifda draaien zooals k 0 kei onze de bekende humoritl IEE. 344-40 D i bijverdienste 343, bureau Ik mo- eering 8RUARI nische klucht 1 ■fl ons lijden eer aan over spanning. En voor die kent men den veelal vertil van arbeid, rust een waarde zyn voor 1 kracht blijven. liOllkMlIE tOURANT. n aan onder kan, ook al er- ohenden invloed _.._J>eerlijke voor herstel of voor het op Spannend romantisch verhaal van WILKIE COLLINS. Wolf in de tanden. ILL „Voorkomen is beter dan genezen” ia een gulden regel, welke vooral by de caries of wolf in de tanden, in hoog© eere moet ge houden worden. Naast de mechanische rei niging, welke geschiedt met een tandenbor stel na eiken maaltijd op de wijze, zooals wij die den vorigen keer met elkander heb ben besproken, staat ons nog een chemisch reinigen ten dienste. Ongetwijfeld spelen «leze een zeer groote rol, doch het mag niet onbesproken biy'ven, dat met de noodnge nauwgezetheid dient te werk ge,gaan te worden en eventueele middelen, welke een schadelijken invloed zouden kunnen uit oefenen op het tandstelsel, dienen worden geschrapt van de groote lijst der mondwa teren. Gelukkig worden heden ten dage alle middelen, welke in den handel gebrach^ wor den, aan een scheikundig onderzoek onder- wtrpen, zoodat iedere kooper tenslotte kan t« weten komen wat hij koopt. Of één of ander mondwater schadelijk in werkt op zyn tandstelsel kan natuurlijk al leen de deskundige beoordeelen en het is dan ook gewenscht dat men, alvorens men overgaat tot een keuze uit het groote aan tal mondwateren, dat aangeboden wordt, allereerst den tandarts in den arm neemt. Immers de tandarts is de man, die de meest belangrijke mondwateren door en door kent,, van hun samenstelling volkomen op de hoogte is en hy zal u dus kunnen voorlich- ADVEKTENTIEPRUS: Uit Gouda an omacrakan (bahoorande tot den bezorgkring) 1—6 regels ƒ1.80, elke regel meer ƒ0.25. Van buiten Gouda en dan bezorgkring 15 regels 1 55, elke regel meer ƒ0.80. Advertentie in hot Zaterdagnummer 20 bijslag op den prijs. Liefdadigheida-advertantiSn do helft van den prijs. INGEZONDEN MEDEDEELINGEN: 1-4 regels ƒ2,05, elke regel meer ƒ.0.50. Op de voorpagina 50 hoogor. Gewone advertentiin en ingezonden mededelingen bjj contract tot snor gorednceor den prijs. Groote lettere en randen worden berekend naar plaatsruimte. Advertentiün kunnen worden ingezonden door tusschenkomet van «oliede Boekhan delaren, Advertentiebureau! en onze Agenten en moeten daags vóór do plaatsing aan het Bureau zjjn ingekomen, teneinde van opname verzekerd te zijn. vraag of de leiding moet berusten by één man of by een drietal. Dat was al een gansch foutieve voorstelling van het vraag stuk. Het belangrijke punt schuilt in de vraag hoe vér de zelfstandigheid van het beheer over dit bedrijf moet gaan en welke macht ten slotte de Mini ster mag houden, die er buiten staat. Het is misschien ge makkelijker drie halve krachten te vinden voor een directorum dan één heelen voor di- recteur-generaal. Verkeerd is het echter te meenen dat drie halve één heele vormen kunnen. Een tweede fout by het Hoofdbestuur is het altyd geweest dat er functionarissen waren die bijna oven hoog waren als de D.- G. zelf. Ook dat is absoluut verkeerd. Zoo- dra een leider onmiddellijk onder zich heeft personen die voortdurend met begeenge blikken naar zyn functie opzien en meenen dat hun even goed die plaats toekwam wellicht eerder en beter is er een vol strekt ongezonde toestand geschapen. Het zal uiterst moeilijk zyn de leiding uit den chaos waarin zy geraakt is, terug te brengen op het goede pad. Misschien was het gewenscht het te-hoog-in-wapens zynde stel hoogeren op zy te zetten ert naamaast aan één bekwaam leider alle macht te ge ven. Zonder macht komt niemand er ooit door heen en"’piet iemand boven zich die de bevoegdheid bezit die mach* plotseling te breken is iedere leiding ten dood© gedoemd. Veeg-uit in de hoogste gelederen zal on vermijdelijk blijken. Thans een ander puntje. Uit onze kinderjaren herinneren wij ons een geschiedenis, die ons dezer dagen weer in de gedachte kwam. In den tuin van een koninklijk -paleis waar het was is ons ontgaan lag een vijvertje. Sinds men- scheribeugenis stond van morgens vroeg tot ’s avonds laat een soldaat bij dat vijver tje op post. Op zekeren dag dat de oude grijze Koning eens door zyn tuin wandelde en de vijver passeerde, kwam de gedachte in hem op waarom toch die soldaat daar stond. Zyne Majesteit vroeg den schild wacht, waarom hij daar moest staan. Als hy niet van schrik sprakeloos is geworden heeft hij waarschijnlijk geantwoord: omdat de sergeant-van-de-week het bevolen heeft. Zyne Majesteit niet tevreden met deze voor een militair alleszeggende moti- v eering, Het navragen wat het doel van die post was. Niemand wist het. totdat eenige snuffelende geschiedkundigen het wisten uit te vinden. Wat bleek? Toen de thans 80- jariige vorst drie jaar oud was, was hij eens aan «Ie aandacht van zyn gouvernante ont snapt, den tuin ingeloopen en in dat vijvertje gevallen. Gelukkig was hy aanstonds gered. Om dit gevaar verder te voorkomen had 's prinsen vader bevel gegeven een schildwacht by het vijvertje te plaatsen. Verzuimd was dit bevel bij leger-orde in te trekken toen het niet meer noodig was. Eerst 80 jaar later kwam iemand op de gedachte dat de maatregel niet meer noodig was. Z°rg, dat de kleine zorgen des levens U het leven niet klein maken. I F SO Indien aij zulk» nog eens w.llen doen, straks als het rust is, ben ik van plan dat ten. Neem mij niet kwalijk, Geef den diamant er de schuld van.' woord nwet hoorde. „Gij kant mij veel tijd besparen, mijnheer’, hernam hij, „indl en gij mij wilt verstaan en rechtuit spreken. „ik begrijp u niet, en ik heb niet» te zeggen.” ..hen van de vrouwelijke dienstbo den heeft gisteravond in het geheim met u gesproken, mijnheer Nogmaals onderbrak mijnheer Frank lin here nog eens verzekerde hij, niets te hebben mede te deel en. Ik sprak geen woord, doch herin nerd» mij net openslaan van de deur en het verdwijnen van de jaspanden der vorige avond. Juist terwijl die ge dachte mij trof, verscheen Hosanna Spearman in eigen persoon aan het eind van het boschje. Zij werd ge- vo-lgdl door Ppnelopp, die blijkbaar beproefde haar naar huis te doen te- rugkeeren. Ziende, dat mijnheer Frank- Ln niet alleen was. bleef Wosanna Speawnan staan, onzeker wat verder te doen. Penelope hield stand achter haar. J* je», gel, Mijnbeer Franklin zag de meis jes, zoodra ik haar in het oog had gekregen. Cuff met zijn duivelsehe ge slepenheid deed, of hij niets merkte. Dit af les gebeurde in een oogetnblik. Voor mijnheer Franklin of ik een woord' had kunnen zeggen, begon Cuff op dood gewonen toon, juist alsof hij het gesprek van daareven voortzette. ..Gij behoeft niet bang te wezen. ambte dat ik hem doorziag.” Daarbij bleef het vooreerst. Na het ontbijt vond ik Penelope, die in mijn kamer op mij wachte. ,,Ik zou wenschen, vader”, zeide zij, „dat gij eens met Rosanna Spear man wilde spreken. Ik maak mij on gerust over haar.” „Waarom?” vroeg ik. „Ik geloof, vader, dat Franklin Rosanna grievend leedigd, zonder het zelf te „Vv«i 2; L—- - zeide ik. ABONNEMENTSPRIJS: per kwartaal 2J15, per week 17 cent, met Zondagsblad er kwartaal 2.90, per week 22 cent, overal waar de bezorging per looper geschiedt ranco per post per kwartaal 8.15, met Zondagsblad f 8.80. Amusementen worden dagelijks aangenomen aan ons Bureau: MARKT 81, GOUDA r.y onze agenten en loopers, den boekhandel en de postkantoren. Onze bureaux zijn dagelijks geopend van 9—uur. Administratie Tel. Int. 82; Redactie, Tel. 88. liet oosuiije woorueu ble' en ig onwaar te zijn. Teven» moet ik u verzoeken, in het oog te houden, dat ik in dienst sta der wet en han del overeenkomstig de bevelen van de meesteres des huizes. Is het onder deze omstandigheden uw plicht of niet, mij voort te helpen met alle die in lichtingen. welke gij bij toeval mocht ,,Ik zou wenschen u er aan te her inneren, mijnheer, dat ik tot dusver nog niets beweerd heb, hetwelk ge- klzv- ,.Wat verlangt gij onderbrak hem X scher- iDit verhaaltje kwam ons van de week in de gedachte toen wü... in de tram zaten. Op de kruispunten van de electrische tram en de Scheveningsche stoomtram was de conducteur vart den electrische verplicht zyn post te verlaten, zich op de stoomtram- baan even te vergewissen dat geen tram naderde om daarna het sein tot kruisen van die baan te geven. Sinds 1 Januari rjjdt die stoomtram niet meer, maar nog steeds gaat de conducteur van de passeerende electrische tram bij de kruispunten kyken of er bijgeval geen stoomtram aankomt. Zal het hiermede gaan als met de schildwacht bij het vijvertje in het Koninklijk paleis? Zal de conducteur nog kyken als zelfs de baan der stoomtram fcj opgebroken. ’t Is maar een eenvoudig geval maar het typeert de bureaucratie. In een particulier bedrijf had zoo iets niet kunnen bestaan. Alleen daar waar alles langs lijnen van lijntrekkende langzaamheid gaat, is zoo iets bestaanbaar. Maar juist daardoor is het systeem ook veroordeeld. Gemis aan macht en als gevolg daarvan gemis aan verantwoordelijkheid is in ieder 4 overheidsbedrijf het groote struikelblok. Gansche bedrijven hebben daardoor al schip breuk geleden. mochten hui» in te belet- dat ik u veroorzaak, mijnheer Betteredge den diamant er de schuld van.” Ik wilde, dat de diamant noo’t hier in huis was geweest”, viel ik uit Cuff keek met een droevig gezicht naar de drie stoelen, waarop hij den nacht zou doorbrengen. Ik wenschte het met u”, zeide op «matige toon. HOOFDSTUK XVI. Er gebeurde dien nacht niets, had gedacht, dat Cuff voo vroeg gelijk naar Frtzinghail zou vertrek- Hij bleef echter wachten, alsof ni] eerst nog iets anders te verrich ten had. Ik liet hem aan zichzelven over en ging naar buiten, waar ik weldra mijnheer Franklin op zijn ge mijnlieer heeft be- willen. ,Wat voerde haar in het boachje? leinoosue wiuiaeung ui auniro'i. lier wij nog iwee gewisseld iKRiucn, voegde de inspec teur zich bij ons. Hij trad neer hraiiKim toe, die nem*. uat moet ik bekennen, zeer van uit de hoogte ontving. „Hebt gij mij iet» te zeggen?’ leider zal dat altyd doenj is er e«n grens aan hoojp P.T.T.-Wryf heeft zen toestand gehad «lat lagere functionna- rissen dan de leider achter diens rug den Minister van advies dienden en op die wijze de positie van den leider on«iergroeven. Ook nu weer is <Li-t het geval geweest en de crisis die is uitgebroken, waarbjj de l«i- r dood bedaard met verlof wordt ge stuurd is weer de meest merkwaardige ken schetsing voor den totaal verkeerden toe stand. De adviseur van den minister is al leen en uitsluitend de directeur-generaal en wanneer de minister van oordeel is dat een bepaalde beslissing wenschelyk is dan heeft hy dit aan den directeur-generaal kenbaar te maken. Wordt de beslissing uitgevoerd dan moet ze er één zyn, althans heeten te zyn, van den «Hrecteur-generaal. Al sinds jaar en dag is er aan het Hoofd bestuur der P. T. T. een ongezonde toestand geweest. Er zijn daar allerlei heeren die de baas spelen en niet geheel ten onrechte heef men van een „camarilla’’ gesproken als men het over die baasjes had. In den loop der tyden is de toestand er hoe langer hoe slech ter geworden en thans heeft de minister die zelf een vreemde in dit bedrijf is, de macht gegeven aan een drietal personen buiten den eigenlijken bedrijfsleider op- Geruimen tyd is er strijd gevoerd over de Rust of Arbeid. Door rust en onthouding worden de mees te ziekten genezen, heeft de beroemde Leidsche prof. Boerha^e, die in de 17de eeuw over vrijwel heel de wereld als ge neeskundige bekend was, indertijd gezegd. Hy bedoelde daarmee ongetwijfeld te zeg- g<n, dat in ons organisme zooveel regene- reerende kracht schuilt, dat het zichzelf wel herstellen kan, wanneer men het maar zichzelf o verlaat en het de gelegenheid geeft |£1 zijn kracht op bestrijding van de ziekte, die het bedreigt, samen te trekken. En op zyn voetspoor tracht men vooral in owten tijd, nu het vertrouwen in «Ie gene zende kracht van overvloedig gebruik van medicijnen heel wat is verminderd, door rast genezing en herstel te brengen. Mis schien is men daarin in zooverre wat Ver gegaan, dat men te uitsluitend zag op de goede uitwerking van rust op een organis me, dat defect was geraakt, als ons lichaam, zoodra het ziek is, toch is en heeft men te weinig begrepen, dat arbeid vaak de werk zaamheid van dat organisme tot hoogere inspanning en betere functie kan prikke len Zoo zou de reactie te verklaren zyn, die zich tegen deze geneesmethode en tegen de voorliefde voor het rust laten nemen, be gint te openbaren. Ongetwijfeld zal men de uitspraak van Boezhave wel onaange tast laten. In geval van ziekte en wanneer de machine van ons lichaam werkelijk ge heel onklaar is geraakt is rust wel abso luut een eerste vereischte. Maar het is de vraag, of men by zwakte of de geringste afwyking wel goed doet steeds tot het voorschrijven van rust zÜn toevlucht te ne men en of niet ook arbeid en bezigheid een herstellende kracht oefenen, die men niet over het hoofd moet zien. En deze vraag wordt door sommige medici thans veelal bevestigend beantwoord, van wie de Fran- sch^ dokter Octave Uzanne zich nadrukke- Hjk als de verdediger van den arbeid heeft opgeworpen. Hy redeneert, dat bezigheid bij het leven behoort en rust roest, maar voortdurend gebruik het gereedschap schit terend houdt. Volgens hem werkt juist rusteloos werkzame leven gezondmakend en herstellend. En hij beroept zich daarby °P <1® oorlog, die getoond heeft, dat de mensch geweldige vermoeienissen en ontberingen kan verdragen en dat het veel vergen van zijn krachten waartoe het oor logsleven hem dwong, van menig zwak en verweekelijkt heertje een stevigen kerel heeft gemaakt. De klacht over het ver- BRIEVEN UIT Dl dicooïi: Aan het hoofdbestuur »van het Hiaais.be- «ryt der Fosceryen, leiefrafie en 'i'eteiome is een crisis ontstaan, di« geen enkel inge- wyde beboelde te verlpzen. Met. opzet noemden» we hier nog eens den vollen dei- tigen naam van «lit bedrijf, met een ironi sche by betioeling. Een beAryt! Maar de lei der van dat bedryï is machteloos, heen nog boven zich een door toevallige omstajKlig- heden van politieke constellatie tot minis ter gebombardeerden titularis, die in den regel van postzaken evenveel afweet als ieder antler leek, bie minieter kan ieder uur van den dag bevelen uitdeelen, die lynrecht in stryd zyn met de meening van den hoog- sten bedrijfsleider en daardoor diens gezag totaal om hals brengen. Ziedaar de fraaie staatsbemoeiing, diie wel ten duidelijkste bewysj hoe volmaakt onge schikt een ambteiAarijjke leiding is voor een commercieel bedrijf. Iedereen weet dat een commercieel bedrijf alleen dan kan loo- pen als ten slotte één man beslist. Hij kan zyn adviseurs hebben, hij kan aan alle zij den voorlichting roeken en een goed maar ten slotte beroep. By het tijd deMn dwa- inocienue van ons moderne leven dee.i ny uan ook mei. ai uitat het veie eischen, hei biedt ook. vele gemakken, die ue vroegere tyd niet kende. En liet lykt hem nog zeer de vraag, of dit leven niet gezonder is en sterker maakt dan dat van onze voorouders. De Fransche dokter overdrijft hier wel eenigzins voor wat den goeden invloed van vermoeienis «n ontbering betreft. Ungetwyfeld heeft arbeid zyn herstellen de, regenereerende invloed en rust zyn ver slappende, verzwakkende uitwerking. Wy verslijten niet alleen door arbeid, wy oefe nen ook onze krachten en maken ze «laar- door sterker. En de arbeid, de activiteit hebben zeer zeker een prikkelende invloed op onzei geest en ons gemoed, die door zyn opwekkende, verfrisschende uitwerking niet alleen onzen geest, maar ook ons lichaam ten goede komt. Maar het blyft toch waar, dat zo«xlra er iets ernstigs ha pert, rust een eerste vereischte voor her stel is, en dat elke inspanning ook voor een gezond of ten naastenbij gezond orga nisme, wanneer ze te zwaar is of taking aanhoudt, gemakkelyk tot overspanning kan worden, die verwoestend in plaats van versterkend werkt. Dr. Uzanne gelooft terecht in den op- wekkenden, verfrisschenden, sterkenden in vloed van bezigheid en in de noodzakelijk heid van arbeid, lichamelijken arbeid voor al, om gezond te blyven. Maar wanneer hy daaruit concludeert, «lat wy met ons druk modern leven er daarom beter aan toe zijn dan onze grootouders, dan vergiet “cJ* wel eenigszins omtrent den aard van onzen dagelijkschen ingespannen arbeid en het verschil, dat ten dezen opzichte tusschen dezen en een vroegeren tijd bestaat. Want het is niet zoo, dat wy meerderen lichamelyken arbeid verrichten dan de der menschen van honderd of tachtig jaar ge leden eerder minder, maar zoo dat wy meer met onze gedachten bezig zijn en sneller arbeiden. Het tempo van ons leven heeft zich enorm verhaast. We sparen mas sa’s lichamelijken arbeid uit door de nieu we gemakken van spoor, tram, auto, vlieg tuig, telefoon, lift en allerlei machines en- om maar vlugger voort te komen en werkzaamheid te kunnen uitbreiden over ruimer veld. En dit heeft tot natuur lijk en onvermijdelijk gevolg gehad, dat ons leven veel gejaagder is geworden. En hierdoor zyn we beslist in het nadeel. Maar hierdoor ook is de rust veelal noodzakely- ker voor ons herstel, dan Dr. Uzanne zal toegeven. Er mogen menschen zyn, die aan inspanning behoefte hebben en deze inspan ning moge soms ook medicijn kunnen zijn voor sommige halfzieken, de meesten van „Hebt gij mij iets tö Keggen?’ was alleö, wat iiij terug Kreeg op ajn be leefden morgengroet. „Ja”, mijnheer, en wel over de zaak, waarmede ik hier belast ben. Gij weet, in welke richting mijn on derzoek zich gisteren bewoog. Natuur- .ijk gevoelt gij u in uwe pouitie ge ërgerd eai verdrietig gestemd natuur lijk is het ook, dat gij u daarover wreekt op mij. „Wat verlangt gij onderbi mijnheer Franklin op tamelijk pen toon. „Ik zou weiiBcaivii u er aan inneren, mijnheer, dat ik tot „Haar eigen dwaasheid”, antwoord de Penelope; „anders kan ik het niet noemen. Zij wilde met alle geweld mijnheer Franklin spreken. Ik deed mijn best haar tegen te houden, gij hebt het zelf kunnen zien. O. als ik haar maar had! kunnen meekrijgen, eer die teelijke woorden- ..Kom, kom”, onderbrak ik Ik herinner mij niet, dat er iet» ge beurd i» om Hosanna ongeruzt te ma ken.” „Ja maar, vader. Mijnheer Franklin zeide. dat hij volstrekt geen belang m haar stelde, en hij sprak die woorden op zoo n wreeden toon.” „Hij deed het. om Ouff den moni; te stoppen”, zeide ik. mijnheer, het meisje nadeel te be>fOK- kenenzeide hij, luid' genoeg om door Rosanna gehoord te worden. „Inte gendeel gij kunt ten volle vertrouwen op mij, zoo gij belang ».elt in Rosan na Spearman.' Dadeiijk |naimi mijnheer Franklin een houding aan, alsof hij ook niets van de meisjes had bespeurd. „Ik stel volstrekt geen belang in Rosanna Spearman”, antwoordde hij. Ik keek naar het e nd van het pad. Alles wat ik op dien afstand zag. was dat Rosanna zich om wendde, zoodra mijnheer Frankllh gesproken had. In plaats van weerstand te bieden aan Penelope, gelijk zij straks had gedaan liet zij toe, dat mijn dochter ha«\r b j den arm nam1 en haar naar huis le- rugbracht. Zelfs Cuff was thans noodzaakt de zaak op te geven. „Ik ga naar Frizanghall en zal te gen twee uur terug zijn, mijnheer üet- teredge”. zeide hij kalm. Daarmee ging hij heen en waren wij voor een poos van hem verlost Gij moet het met Hosanna maar good maken”, sprak mijnheer Frank lin tot mij, zoodra wij alleen waren. „Gij hebt zelf gezien, dat Cuff ons een strik spande. Ik zag er geen an deren weg op om mij er uit te red den. dan dien, welken ik heb ingesla gen Zoo belette ik het meisje, iets te zeggen, en toonde den politie-be- lichtingen, welke gij bij verkregen hebben „Ik weet niets”, zeide mijnheer Franklin. Cuff deed1, alsof hij d«t ant- 331 2H

Streekarchief Midden-Holland Kranten

Goudsche Courant | 1926 | | pagina 1