1 Mini |lT imagazijn OMSTREKEN NIEUWS- EN ADVERTENTIEBLAD VOOR GOUDA EN IOMSTR BERGAMBACHT, BERKENWOUDE, BODEGRAVEN, BOSKOOP, flfoUDERAK, HAASTRECHT, MOORDRECHT, MOEI NIEUWERKERK, OUDERKERK, OUDEWATER, REEUWIJK, SCHOONHOVEN, STOLWIJK, WADDINXVEEN, ZEVENHl Mo. rei2B •5* Zaterdag jazijn FEUILLETON. I Groot. MOERCAPELIJE, ZEVENHUI DE MAANSTEEN. EERSTEBLAD. Dit blad verschijnt dagelijks (behalve op Zon- en Feestdagen 4* i, en*. .«ka (bahoonode tot da» bMorgMas): NGSN: HAGENAAR 968-70 LORES. PING Bcaoht 60S 36 iARNHEM ofdirollen. Een end mysterieus e geesten, twee een Chineesche ’ROGRAMMA. 964 40 De wereld heeft behoefte aan minder geloofsbelijdenissen en meer vertrouwen; aan minder plechtigheden en meer arbeid; aan minder deftigheid en meer rechtscha penheid; aan minder leerstellingen en meer liefde. licht l in al ailnpa KJ control tot M«t |MlMH. nrotaad uu plotarulnno. oor toMehonkomot vu ooUad. Bookhu- ■a u Moot» duu vWr do plootolM opuiM vonokord t. o*k Ono bureaux xtfii dofoUjko geopend Redactie, Tel- 83. Spannend romantisch verhaal s van -r- WILKIE COLLINS. ElO Dit nummer bestaat uit twee bladen. MEDISCHS MUEVEN. Insuline. H. Degenen onder U, die gemeend hadden en een oogen- ijf van de H. vond er nu gemeentever- dat de oiteerd, -T~nin voldoen, ais* andere dergehjke lynen, m.a.w. wy zetten het gejudas voort. Weer-^-—s- tegenhouden van een oni keersnuddelen die bewea Macht en Welvaart. In socialistische kringen heerscht eën| overdreven voorstelling van den invloed der macht op de welvaart. Men ziet, dat macht en welvaart veelal saqreagaan en trekt daar uit de conclusie, dat, als de arbeiders de macht maar hebben, ook de welvaart niet zal uitblijven. Het komt ons voor, dat men hier eene groote, principeele fout begaat. Men kan door de macht der organisatie tot zekere hoogte welvaart afdwingen, die is verkregen door andferen, maar men staat voor veel groote re moeilijkheden, wrinneer men door diezelfde macht welvaart wil scheppen, omdat welvaart per slot van re kening veel meer moet komen van de hou ding van ieder individu persoonlijk dan van de houding der massa. Tot deze opmerkingen gaven ons aanlei ding de rede, die op het dezer dagen gehou den congres der Sociaal-democratische Ar beiderspartij werd gehouden door den heer Stenhuis, den Voorzitter van het Neder- landsch Verbond van Vakvereenigingen. Terwijl de heer Alberda in de rede, waar mede hij het congres opende, een zeer opti- mistischen toon deed hooren ten aanzien van de door de sociaal-democratie voor de arbei ders verworven resultaten, getuigde de rede van den heer Stenhuis van niet anders dan pessimisme. Hty ziet overal inzinking, die de positie der arbeiders zal neerdrukken tot de grens van het bestaansminimum. Wie van beiden heeft gelijk? Ofschoon in den regel in der gelijke gevallen de waarheid in het midden ligt, zouden wij ons toch liever scha ren aan de zijde van den heer Stenhuis dan aan die vali' den héér Alberda. Ook Wfj zien den toestand donkerder in dan de voorzitter der S. D. A P. Er is in de voordeelen, door de sociaal-democratie voor de arbeiders be haald, veel schijn, veel dat alleen genoten wordt door enkele arbeidersgroepen ten koste van andere groepen van arbeiders, veel ook, dat op den duur niet houdbaar zal blij ken. Scharen wij ons tot zekere hoogte difö bij de beoordeeling van den toestand aan de zijde van den heer Stenhuis, geheel anders denken wjj over de middelen, waardoor de inzinkfing kan worden gestuit. De heer Sten- huis meent, dat het kapitalisme de politieke en economische problemen niet meer baas is. Zonder meer neemt hij aan, dat het so cialisme die problemen wel baas zou kunnen worden. De mogelijkheid, dat het socialisme in dezen nog minder zou kunnen uitwerken dan het kapitalisme, schijnt hem en. velen ingericht en we vragen ons af of het dan niet tfjd wordt andere terreinen voor de kin deren te sluiteb. Sedert de ouders over het algemeen op geen stukken na meer de kos ten van hun kinderen dragen, doch door al lerlei wijten daarbij gesteund worden doör de overheid, die de vrijgezellen én kinder- loozen flink laat mee betalen in die kosten, was een beetje meer toezicht op de ouders niet kwaad. Vaak «iet men groepen kinderen alleen langs de straat zwerven. Zou een al gemeen sluitingsuur voor kinderen-verblijf op straat zoo overdreven zijn? Zou een be paling, dat kinderen beneden een bepaalden leeftijd niet zonder geleide op straat mogen zijn, overdreven wezen? Het ware te over wegen, te meer omdat het verantwoordelijk heidsbesef bjj de ouders er door versterkt zou worden. Men beijvert zich om de nach telijke festijnen van jongelui te breidelen, waartjfj men feitelijk ook een correctief op het gemis aan ouderlijk verantwoordelijk heidsbesef Wil geven. En die festijnen komen slechts nu en dan vwr, maar de festijnen van de jeugd, die er in ongebondenheid op uittrekt, zijn aan de ,01de.van den dag. Al sinds lang vragen ouderen bescher ming tegen de jeugd en haar eigengerech tigheid. Hoe lang nog? van zijn medestanders, blijkbaar ondenk baar. Kortom» de diende zal worden, over-1 wonnen, zoodra maar het kapitalisme heeft plaats gemaakt voor het socialisme. Het ka pitalisme wijkt echter alleen voor een I macht, die sterker is dan het kapitalisme i zelf en zulk eene macht is naar de meening van den heer Stenhuis het parlementarisme I niet. Politiek parlementair is, naar hij meent, de actie der sociaal-democratie dood- geloopert op een oogenblik, waarop vooruit gang meer dan geboden is. Daarom moeten er komen internationale revolationnaire be wegingen, zal de arbeidersklasse niet steeds dieper «inken. Kortom wy moeten krijgen eene revolutie, die ons brengt eene dictatuur der arbeiders of liever der arbei- dersleiders. Waar dit op uitloopt, hebben 1 ons Rusland Italië geleerd. In Rusland! heeft zij gebracht de dictatuur van eene t kleine groep communisten, die langzamer hand door de feiten gedwongen worden, wee# zoogenaamd kapitalistische wegen tei bewandelen. In Italië brachten het socialis- me en het communisme eene zoodanige ont- reddering van hot economisch leven te weeg, i dat het volk zich blindelings wierp in de handen van den dictator Mussolini. Noch het Russische, nodi het Iteliaanèche voor-i beeld lijken ons aanlokkelijk, al moet wor- den erkend, dat het kapitalistische dicta torschap van Mussolini voor de welvaart des I lands heel wat gunstiger resultaten heeft opgeleyerd dan het communistische dictator- schap in Rusland. Om tot ons uitgangspunt terug te koeren, zouden wij meenen, dat de heer Stenhuis het’ verband tusschen macht en welvaart ver-, keerd ziet. Welvaart is niet in de eerste plaats een gevolg van macht, maar macht veel meer het resultaat van welvaart. Om tot macht te komen, moeten de arbeiders eetst ieder voor zich komen tot welvaart en die welvaart is slechts te bereiken door de werkzaamheid en de houding van het indi vidu. Wat de sociaal-democraten kapitalis me noemen, is in het wezen der zaak niet anders dan individualisme, dan de toestand,, waarbij ieder in de eerste plaats verant woordelijk is voor zijn eigen bestaan. De geschiedenis zoowel als de kennis der men- sdheltfke natuur leeren ons, dat alleen indi vidualisme tot welvaart kan voeren, dat het socialisme wel eenigen t|jd kan teren op de door het individualisme geschapen welvaart, maar ten slotte moet leiden tot ellende. Daarom zal de socialistische parlementaire actie teleur moeten stellen. Maar nog groo- ter teleurstelling zal opleveren de revolu tionaire actie van den heer Stenhuis. De eënige weg, die uitkomst biedt, bestaat naar onze meening hierin, dat de arbeiders- lichte zieken en herstellenden. In de denne- bosdhjes zal een gedeelte worden afgeras- I terd en zullen de herstellenden op ligstoe len van de gezonde lucht kunnen profitee red Ook nu geschiedde dit wel eens, maar ieder was daar vrij pp die plekken te komen, dus ook zy die er niet voor de rust kwamen. Thans zal voor die onontbeerlijke rust wor den gezorgd Ieder, die meent dezen te be- hoeven, kan een toegangskaart aanvragen en dus profiteered Het doel is sympathiek, maar de ervaring moet leeren of het alge meen gewaardeerd wordt. Over het alge meen wordt niet zooveel van de Boschjes geprofiteerd als wel mogelijk zou zijn. Het is nu eenmaal een ongelukkig ding dat men geen vrije wandeling buiten de paden kan toelaten, omdat dan in minder dan geen tijd alles geruïneerd is. Het zijn niet alleen de kinderen die dit doen, de ouderen zjjn vaak! gepn haar beter en niemand weet wat daar- aan te doen zou zijn. Dezer dagen wandelden wij nog eens in! de verrukkelijke Boschjes. Toen wy eindelijk5 eens een bankje vonden dat vrjj was, bleek dit te staan te midden van een ongeloofe lijke vuilnisbelt. Papier» apenootep, sinaas appel- en bananenschillen lagen er in enor me hoeveelheid, terwijl naast het bankje een groote papiermand stond die vrijwel leeg, was. De bank zelf, die er uitzag alsof die. nog pas geschilderd, was, was vol krassen en sneden. In één woord; het was bedroe vend te zien hoe zoo’n hoekje tot een var kensstal was geworden. Zou er nu toch wer kelijk niet aan te doen zyn? Vlak bij ons speelden een groepje tamelijk armoedige was en alles kort en klefn trapte, de vogels verjoeg met hun lawaai en voor de rustige wandelaars natuurlijk verre van aangenaam waren. Het bleek ons by informatie dat dit groepje, waarvan de oudste acht jaar was, woonde in een straat die zeker drie kwar tier gaans van de Boschjes af is. Ze hadden boterhammen en een flesch water bij zich ep warep op eigen gelegenheid een middag je uit, zonder toezicht of geleide. Aan een dergelyk groepje waren de Boschjes een middag overgeleverd. We zullen ons niet verdiepen in de vraag of zulks goed te keu ren is en wat ter beteugeling gedaan kan worden. Het geval is een doodgewoon, alle- daagsch geval, maar goedkeuren zal wel nie mand het. We vermelden nog even dat het den laatsten dag der Paaschvacantie was dat wjj dit tooneeltje gadesloegen. Hoeveel zou zoo’n vacantie aan den plantsoendienst kos ten? Zou het misschien ook mogelyk zyn om; als een voortzetting op het nu aangenomen plan ten behoeve van hersteellenden, ook. ge deelten van de Boschjes af te sluiten voor kinderen en voor deze bepaaldd plaatsen aan te wjjzen? Het denkbeeld is niet kwaad. We willen geen kwaad zeggen van ouders, maai* dat zjj vaak in gebreke blijven om toezicht? te houden op hun kinderen, zal wel niemand ontkennen. Er zijn al kinderspeelterremen GOIDSÜIE (UI KAXT ABONNEMENTSPRIJS! per kwartaal ƒ245, per week 17 cent, met Zondagsblad per kwartaal 2.90, per week 22 cent, overal waar de bezorging per looper geechiedt Franco per poet per kwartaal f8.16 net Zondagsblad ƒ8.80. Abonnementen worden dagelijks Aangenomen aan ons Bureau: MARKT 81, GOUDA bfi onze agenten en loopers, den boekhandel en de postkantoren. van 9—6 uur. Administratie Tel. Int 82; ADVERTENTIEPRIJS» Uit Gouds en oonc 1-6 regels 146, elks regsl mesr ƒ645. Van buiten Gouda en dan bezoigkrtag 1—6 regels 1A6, elke regel meer ƒ640. JdvertantiÜn ia het ZatordagmuxHner M beslag op den prijs. Liafdadtaheida-advertAtiOn da helft van den prijs. INGEZONDEN MEDEDEEUNGEN: 1-4 regels ƒ2.06, elke regel m«cr ZM, O> de voorpagina 0t 96 hoognr. Gewone advertantün en ingebonden med« den prijs. Groots letten en randen worden Advertentikn kunnen worden ingezonde» delarsn, Advertantiebureaux en onze Agn aan bet Bureau zfln lagskomen, tensindo va .eiuwB en vovetfiu m ae iiMijuo- ..Laat mij los spriix aij op matiea toon. IR trok haar nachtjes terug tot in] het midneu <tor Kamer. Ik deed haar} neerzatte»! aan mijn mjete. „Kaatiel”, nende ito, „het ia mij mei mogelijk. de tegenspraak te verklaren die er ligt in hetgeen ik u neggen zat. Ik kan slechts de waarheid spreken,, gelijk gij -oe gesproken hebt. Gij hebtt mij met uw eigen oogen den diamant zien wegnemen. En todi ben ik be reid, onder eede te -verklaren, dat ik thans voor hot eerst weet» 1&00 iets gedaan te hebben. Twijfelt gij nu nog aan mij Het was, of zij niet naar mij ge luisterd! of op mij gelet had. ..Laat mijn hand loe”, herhaalde zij zwakjes. Dat waa haar eenig ant woord. Haar hoofd zonk op mijn schou der en haar hand sloot zich onwille keurig or» de mijne, op het oogenblik zelf, dat zij m<j beval ze los te laten. Ik drong niet verder hij haar aan met mijn vraag, doch daarmede hield nrijn toegevendheid ook op. De kans om ooit nrijn hoofd weer rechtop te durven houden, hing af van de kans, <ffle ik had. haar te bewegen om. voort te gaan met hare onthulling. De eeni. ge hoop, welke mij owerbleef was. dal zij iets over het hoofd mocht hebben gezien in de WfWieensrtiakeiing van ge» hrigenissen. een klein onderdeel wel; beweging zich losmaakt van het socialisti sche beginsel en zich stelt op het principe van het individualisme, zQ het dan ontdaan van de uitwaszen, die het vroeger hebben ge kenmerkt Had men dit van meet af gedaan, wij houden o6s er van overtuigd, dat de we reld er, datok zij den vooruitgang van we tenschap en techniek, veel beter zou hébbert uitgezien dan thans het geval is. BRIEVEN UIT D» HOFSTAD. Dcocxn. Wederom is het den burgemeester gelukt de meerderheid van den gemeenteraad mee t krygen voor een voorstel dat geen ander dpel heeft dan het negeert" van de auto bussen. Toen alle middelen waren toegepast en het zich, ontwikkelend T?edrijf ten bate4 van de slechte H. T. M. deg nek was omge- draaid, kwam ëen slimmerd, op de gedachte van een autobus-ondeme&ing een coöpe ratie te maken. Dat, gelukte iblik stond het tyranniek gpdryi T- M. machteloos. Mauf mei. wel weer weit pp door ia, Re g ordening de bepaling op te nemen i busljjnen door vereenigingfl» geëxploiteerd, aan dezelfde eisdhen me Dcm. üiu wnter na nauwkeurig onuer- zoeu< het miaael zóu kunnen worden om miija auseoulu aan hot licht td brengen. Ik hiela haar hand in dd mijne. Ik sprak tot haar met al de sympaithie en het vertrouwen uit va» nge tijden, dat ik nog in mijn hart rod oproepen. „ik moet u iets vragen’, zeide ik. „Gij moet mij alles vertellen, wat ej gebeurde, van den tijd, toen wij et- kander goeden nacht wenscihten tot het oogenblik, dnt gij ntój den diamant zag wegnemen. Zij hief het hoofd een weinig op. Och, waarom er op terug te Ko men.' ,.Ik zal u zeggen, waarom- Rachel. Gij en ik zijn de slachtoffers van het een of ander monsteraichtig bedrog, dat het masker der waalrheid heett gedragen. Indien wij te zemen in on ze herinnering terugroepen, wat er op den avond van uw verjaardag gebeur de, kunnen wij op het eind misschien tot een betere verstandhouding ko men,” De tranen sprongen haair in Je oogen en rolden over haar wangen .,Ach”, sprak zij.' ..heb ito dan nooit die hoop gekoesterd Heb ik dan niet getrawht, de zaak in te zien, gelijk gij het te doen schijnt ..Alleen en zonder bijstand”, ant woordde fk Ifoar. ..Beproef het nog eet», geholpen door nrij.” iets van ae uoop, weiae mij beziel de, scheen ook in haar wakker te worden. Zij luisterde met meer bereidwillig heid naar nrij. „Laten wij beginnen”, hervatte ik, „bij wat er gebeurde, toen wij elkan der goeden nartit hadden gewenscht. Zijt gij naar bed gegaan ot op geble ven ..Ik ben naar bed gegaan. ..Hebt gij op den tijd, gelet? Was het reeds laat?” „Omstreeks twaalf uyr, „Zijt gij in slaap gew.__. „Neen. Ik kon dien nacht niet «ta pet!. „Gij waart onrustig ..Ik dacht aan u." Dat antwoord' bracht mij bijna van mijn stuk Iets in den toon, nog meer dan de woorden zelf, ging recht door nrijn hart. Ik was genoodzaakt, even te wachten, eer ik voort kon gaan ..Hadit gij licht in uwe kamer?” vroeg ik. „Ik was op het punt het te doen. Ik had een kamerjapon aangetrokken en wilde mij naar mijn zitkamer be geven om een boek te halen.” „Was de deur open?” „Ik had ze juist open gedaan. Maar gij zi^ niet in de zitkamer geweest?” „Neen, ik werd verhinderd' er bin nen te gaan (Wo«R vervolgd). „Ik u verdenken riep zij uit, ter wijl haar drift haar insgelijks meester werd. „Laaghartige. Ik heb met mijn eigen oogen u den diamant zien weg- nenwi.'’ De&se openbaring sloeg mij met ont zetting. OufiGtiuldiig als ik was. stónd ik daar, niet wetend, wat te zeggen. In haar oogen, in de oogen» van ieder een. moet ik er uit hebben gezien als iemand, die van zipi schuld is over tuigd. Zij deed een stap terug van nrij. Het plotselinge stilzwijgen, het-, welk mij had overvallen, scheen haar te verschrikken. ..Ik heb u toen gespaard zeidezij. ..Ik zou u thans gespaard hebben, in dien gij mij met ge-noodcoaakt hadt te spreken.” Zij deed aJsof zij het ver trek wikte verlaten doch hield stil, eer zij de deur bereikte. „Waarom zijt gij hier gekomen, om u zei ven te vernederen?” vroeg zij. Zij ging een paar stappen verder en bleef nogmaals Staan. „Om ’s hemels wil zeg dan toch iets”, riep zij hartstoöhtelijk uit. Ik naderde haar, slechts ten halve bewust van hetgeen ik deed. Ik nam haar bij de hand en trachtte te spre ken. Alles, wat ik er uit kón brengen was „Radhel. gij hebt nrij eens lièf ge had.” Zij deinsde terug en wendde den blik van mij' af. Haar hand' ]ag mach- kinderen, die maar ravotten in het struifcge- met de insuline jn 't beiit te >|jn van een m klehr trtnte. de vmrete* geneesmiddel, freftben W«M tmften RM waard gerekend, liet fis slecht» een medica ment, dat ons toeataatt den patiënt mui aui- keraieicte voedingsmiddeten tee te dienen, welke zonder de hulp van dit -middel, «eer slecht door ham zouden worden verdrafen, ja zelfs gevaarvol voor den betrokken per soon zouden zyn. Het insuline nu is een product, dat verkre gen wordt uit een bepaald deel van de pan creas of alvleeschklier, dat de naam draagt van de eilanden van Langerhaus. Het waren Dr. Banting en Dr. Best, die er in het labo ratorium van Prof. Macleod te Toronto in slaagden deze stof te bereiden. Na jaren arbeid kwam eerst de gunstige werking van het insuline op de suikerziekte vast te staan. Het kwam er natuurlijk op aan met zuiver materiaal te werken en op eerr zoo groot mogelyke schaal. Amerika was hiervoor natuurlijk het meest aangewe zen land, fabrieken verrezen en op deze wy ze was men in staat een product te ver krijgen. dat vast van samenstelling was, hetgeen natuurlijk een eerste vereischte is, terwjjl tevens het tekort aan insuline werd opgeheven. De insuline nu wordt heden ten dage in gespoten door dea medicus, hetgeen, zelfs al is de patiënt hierin bedreven geworden, een groote last is. Immers zulk een inspui- -wekkend is dit] dceling der ver-’ 'heeft voor het publiek van veel belang te, zijn. Het is te begrijpen dat mep in den Haag over dit griezelig spelletje van het gemeentebestuur slecht te -spreken is. In dit jaar moet de tramkwestie woiyien apgelodfc, wjj zjjn reeds het eerste kwartaal vaii ct/rjaar gepasséérd’ en nog is geen voorstel ingediend waardoor- nog steeds niet bekend is, hoe ra^n zich voor- i stelt de té kikken. Maar het fu neste stelsel van het nekken van de bussen die een zeer goed correctief zyn gebleken; op de gebrekkige tramexploitatie, gaat men verder tot schade van het publiek en slechts tot voordeel van de slechte exploitatie der H. T. M. Het is te hopen dat dit bommetje spoedig barst. Het Residentie-Grke&t heeft bovei^zijn jaarlijksch subsidie nog vier mille extra ge kregen en sleep dus jaarlijks 83 mille in de wacht. By de discussie over dit p,unt bleken rare dingen, n.l. dat het orkest zich meer malen buiten het bestuur van het orkest om verhuurd en de daaruit vloeiende batejt dus niet in de kas van het orkest, maar regel recht in de portemonnaie van de artisten komen. Hier «iet men dus dat de gemeente het tekort mag stoppen, maar dat de mee vallertjes daarvoor met gebruikt worden. Voor het veertig man sterke orkest betaalt de gemeente dus ruim twee mille per hoofd toe, ’n salarisje dat waarlijk niet te versma den is. Waarlijk, het wordt tijd dat derge- lijike insluipsels in het gemeentebeheer eens worden uitgeroeid. Iets nieuws in den Haag zal zyn het in richten van rustpiekjes in de Boschjes voor 102) - Zijt gij hier gekomen om mij scha deloos to stellen voor het verlies van den diamant En bezit gij nog eerge voel genoeg om beschaamd te zijn over uwe boodschap. Wendt gij daar om onnoozelheidi voor en is dat het geheim van uwe geschiedenis omlrent Rosanna Spearman Ligt ditmaal Mhaamte ten grondslag aian devalsch “eid, welke gij toont?” Ik onderbrak haar. Het was mij niet nuogejijk nog langer bedaard te btijvoa. Gij hebt mij een vreeselijk onrecht aangedaan”, mo viel Ün uit. Gij ver enkt nrij, den diamant gestolen te 0®bbe$. ik heb het reoht te> weien en' en ik sta er op te weten, op welke! gronden.”

Streekarchief Midden-Holland Kranten

Goudsche Courant | 1926 | | pagina 1