LIG r ONING rara Ho. 16306 Zaterdag 13 November 1926 06*Jaargang nieuwerkerk,ouderkerk, oudewater, reeuwuk, schoonhoven, stolwijk, waddinxveen, zevenhuizen, Dit blad verschijnt dagelijks behalve op Zon- en Feestdagen J; EERSTE BLAD. FEUILLETON. WüR GOUD VERBLIND. agazijn voeten. BOSKOOP, GOUDERAK, HAASTRECHT, MOORDRECHT, MOERCAPELLE, ens. ageldessert, enz., ons. JENEN in FirtIJwezin en Individuele vrijheid - beO* 'de “o«M«ttige ver- hjtftatoAt dien hij nooit bnfcfo onderdrukken, ooptn kocht - 17.50 üit summer bestaat uit twee bladen. - 29.75 19.75 11.50 7.25 APES El" gulden appel is in over. 4 0 M HAftHLEM Zondagsblad r geechiedt vroeg Sylvia ongedul Carter zweeg, en ver- Een veel bewogen leven. Roman uit hot Engelsch van Mias E. BRADON. XE SOORTEN ■jassen mantels na. enii nu n de <en ejaagtfne dryvdb»1 iwehaven 306. Een woord te zijner tijd geuit in zuiv’re taal, eene zilv’ren schaal. ADVERTENTIEPRIJS: Uit Gouda en omstreken (bohoorende tot tea bMorgtriaff): 1—regels 1.30, elke regel meer 0.25. Van buiten Gouda en den bezorgfcriag: 1—6 regels 1.56, elke regel meer 0.80. Advertontün ingiet Zaterdagnununer fc bijslag op den prtya Liefdadigheids-advertentiën de helft van den prtfs. INGEZONDEN M EDEDEELINGEN1-4 regels 2.06. elke regel meer 0.50. Op de voorpagina 50 booger. Gewone advertentiSn en ingezonden mededeejingen bfl contract tot zeer gereduceerd den prijs. Groote lettere en randen worden berekend naar plaatsruimte. Advertentiën kunnen worden ingebonden door tueeehenkomst van solieda Boeirhan- delaren, Advertentiebureaux en ansa agenten en moeten daags vóór do plaatoiag het Bureau zijn ingekomen, teneinde ran opname verzekerd te ztya. ^9 neemt niet (weg, dat in de praktijk niette min groote moeilijkheden blijven bestaan, omdat het niet zoo eenvoudig is, altijd uit te maken, wat tot de beginselen moet wor den gerekend en wat niet. Prof. Cohen geeft dit trouwena «elf ook toe, Waar hjj zün standpunt door een voorbeeld uit zijne eigen partij de Vrjjizinnig-Democrati- sche Bond toelicht. Deze heeft zich sinds 1924 uitgesproken voor nationale ontwapening en propageert die gedachte met groote warmte. Hebben wjj hier nu te doen met een beginsel? De schrijver meent van niet Tot de beginse len der Vrijzinnig-Democraten rekent hjj de bevordering van den vrede en verzet tegen opdrijving van militaire lasten. Men kan dii beginsel echter zjjn toegedaan en noch tans de verantwoordelijkheid voor ontwa pening niet aandurven, zoolang de ^eer derheid der Staten daartoe niet besluit. By sommige Vrtfïinnig-tDemocraten, die zich met de nationale ontwapening niet konden vereenigen, heeft dit zoo zwaar ge wogen, dat zij de party verlieten. Er waren edhter ook anderen, wien het vewchil van inzicht niet belette, lid der partij te blijven eft hare candidaten te steunen. Uit een en ander blijkt wel duidelijk, hoe nkoeiljjk het ia in dezen de juiste gedrags lijn aan te geven. En de moeilijkheden wor den er zeker ,niet kleiner op, als men leest, wat Prof. >Oohen verder betoogt. Eén d’ng, zegt mag een party, echter van hare leften erichen js.l. dat, wanneer over een belangrijk vraagstuk eenmaal door de. meerderheid in de partij een besluit is ge nomen, de minderheid niet voortgaat voor eén tegenovergesteld standpunt propagan da te maken. Men heeft volkomen vrijheid zijn meening te -behouden en daaraan in be sloten kring uiting te geven, doch meent men in het openbaar voor zjjn meening te i nioeten strijden, dan doet men beter de pérty te verlaten. Al heft Prof. Cohen in zijne beschouwin- gèn dus de bestaande moeilijkheden niet op, toch hebben deze beschouwingen hare waarde, zoowel voor hen, die aarzelen tot eene party, welker beginselen (zy overigens zh‘n toegedaan, toe te treden, als tot de partijbesturen. De eersten mogen beden ken, dat, als <de beste elementen zich verre houden van de politieke partyen, het par ty leven nooit op hooger peil zai worden gebracht. En de partijleiders en partybe- aturen gelieven te bedenken, dat zy, willen zjj die waardevolle elementen tot toetre den uitlokken, zich vrij moeten houden van alle klein politiek gedoe en door daden töonen, dat met het belang der party, maar hét .belang van het algemeen hunne ge- dfragslyn bepaalt. tegen ht en zyn onvermijdeiykheld Ions pyi Maar dan na die kalme, gen ,vol zoele zonnelicht i verten, waarin het leven c xchynen, komt die ander! en stormvlagen, van naakte HERFSTDAGEN. De herfet kan wonderljjji Als aan de kimmen de Hu ren en hoog aan de lucht maar lager een doofiAcht^ schijnt te nevelen, als aan bladen beginnen te verweHt' *t klare blauw der lucht orrtfloerst iy'kt, zoodat eei zich schijnt te spinnen om onp zelven, dan is het of e< al» een hemelvrede in on*i ten daalt en we het leven niet in de beangstigende eiken dag, in het rusteloe verlangen, dat de lente k genieting van den zomer, i re schoonheid van de rui gevonden evenwicht, in «te van het goddelyke, waara lyk jagen en levensmoed, ons vertrouwen te sterven. Wanneer er dan niets meer is dan grijs heid en verval, wanneer geen verwachting meer blinkt, geen hoop meer lokt, wanneer alles, waaraan we ons vast hielden jn moei te en zorg en verdriet, ons begeeft en we alleen schijnen achter te 'blyven in een lee- ge ruimte waarin geen schoonheid, geen vréugde, geen warmte van liefde of vriend schap meer leeft, dan is het soms, of ook het leven geen waarde meer heeft en we on* wel ergens rustig zouden .willen neer leggen om te sterven. De dood is. het immers toch die wenkt in het sterven om ons heen en die on.; alle maal wenkt naar het zekere einde. Maar in den neersiepelenden regen begint ergens in de kale hoornen van myn tuin een vogel te fluiten. Wonderiyk! Er is geen plekje van licht of vreugde, geen schijn van vroolykheid of opwekkende ver wachting ergens in het rond. De somber heid van den lichtloozen herfstdag weegt zwaar op de doorweekte aaide. En toch fluit daar die vogel, als had hy een blyd- schap, een verwachting uit te zeggen. Bin- neh in zyn klein, kloppend hart moet er dati toch iets van vreugde of verlangen zyn overgebleven. En dat iets moet 200 zijn dat alle sombere doodschheid daarbui ten het niet hebben kunnen dooddrukken. Is er ook in ons niet zoo iets overgeble- veh? We zien en hooren het niet altyd. Maar het “d er toch, althans by de mees te^ van ons wel zyn. En het is van daaruit, vte dat klein* begin, dat de nieuwe vreug de komen moet. Zeker, omgeving en levens omstandigheden kunnen een verlammenden en neerdrukkenden invloed uitoefenen. Er kuhnen ook dingen in het leven gebeuren, die ons alle vreugde, alle uitzicht, alle ver wachting schynen te benemen, die hei le- veh dood schynen ,te maken en ons werke- lyk zouden doen verlangen om maar neer te liggen en te sterven. Maar ten slotte moet in voor- en tegenspoed in vreugde en smart, de ware blijdschap van binnen uit- £pmen. Het «Ün niet de omstandigheden, maar de indruk, die zy op ons maken, waardoor we moedeloos en somber en neer gedrukt raken. En aan dien indruk kunnen we zelf ook iets, kunnen We zelf misschien veel doen. De vogel in mijn tuin zingt niet, omdat de lucht zoo mooi en zoo blauw is en het leven om hem zoo heerlijk^ maar omdat hef pinnen in hem mopi en blauw en heerlyk is. Zoo kunnen we ook trachten te dóen. We moeten een innerlyke opgeruimd heid zien te kweeken, die tegen de wel vaak neerdrukkende somberheid van het leven met succes den stryd kan opnemen. En wanneer het soms zoo heel donker kan 1^ ken, dat we het maar Herfst zouden opge- Rotterdam ikouian, BraukbindM I. prijscourant jratla vei, dan moeten we bedenken, dat ook na de sombere herfstdagen straks de lente weer lacht. Na deze herfstdagen moéten we nog door den winter heen met zÜn strakke, maar toch ook vaak opwekkende kou. Zoo moeten we ook in het leven vaak door het sn|rpendste lijden om een nieuwe lente te bereiken. De zaak is maar, dat we de ver wachting niet geheel verliezen. En dat kun nen we alleen, wanneer we binnen in ons het wellicht kleine vlammetje branaend hoyden van die innerlyke vreugde, die uit hef geloof en het vertrouwen geboren wordt. BRIEVEN UIT DE HOFSTAD. DOGCXLdl. Verleden week hébben wy even onze aan dacht gewyd aan de huldiging der oudste en beste onzer actrices, Mevr. Mann Bouw meester en deze week zouden wy onrecht doen als wy de huldiging van één der jong ste niet even onze belangstelling toomfen. Ee^ huldiging «s hier eigenlijk niet precies 'het juiste woord. Annie vagHves is niet ge huldigd maar veeleer gefêteerd, verwend doér het publiek, waarvan een deel ziek ge charmeerd is van haar spel en haar per soon. Er is een gezellige avond van ge maakt, ’n fuifje, omdat men *t prettig vond haar eens iets aan te doen. Voor de deftige, serieuae huldiging was ook nog geen aan leiding, want huldigen doen zy menschen die zich bijzonder verdienstelijk hebben ge maakt en hun levenswerk voor een goed deel achter den rug hebben. Dat is met deze jeugd-actricé heelemaal niet het K®' val. Zy heeft vele avonden zeer vele men seden aangenaam bezig gehouden en uit dankbaarheid heeft men «en vnoolyken avond op touw geoet. Over haar bekwaamheid als actrice is het hoer niet de plaats om uit te wyden; trou wens met bekwaamheid als kunstenaresse heeft het niets te maken. Men vindt Annie van Ees aardig charmant en ze speelt leuk en goed in de sociëty-stukken maar of het een ras-echte actrice is zal in later jaren moeten blyken. Dan komt de tjjd voor huldiging wel eens. Wy staan nu eepmaal nogal sceptisch tegenover de be- teèkenis die het tooneel voor de beschaving en ontwikkeling van ons volk heeft. Een heel groot deel daarvan bezoekt den schouwburg nooit om dat het principieel beswaren heeft en van het andere deel der bevolking is er ook nog een hoog percen tage <lat er zich niet toe aangetrokken ge voelt. Zooals er een groep is die alle ro mannetjes verslindt die er maar in do lees bibliotheken te krygen zyn, zoo is er ook een groep die ±ich verlustigt aan het kijken naar de opvoering der romannetjes. Wat er van die lectuur &n van dat kyken beklyft, wat het (Voor boteekenis heeft voor de ont- widteling van het geestes- en sielelaven van de lezers en kijkers is wel nooit na GIIIBSIHE RtlRHI .EN a 10 ct. per stuk ich verkrijgbaar) met fijne per ons ets verrukkelijks 11 >NK” WIJdatraat7 iiber, me zij ui evu schuierenden tem pé) vam vrouw eiijae weeiue "had her schapen. V\eik een over winning had zij Deüaala over haar aartsvijaudni, mevrouw btancien. Hom veranderd was liaur coestano., sedert die deftige we duwe haar met eenbezoek had ver waardigd in het schoolgebouw. „Zal ze me hier weer komen bezoe ken. als ze ttoori dat ndmund toch met n«e zal gaan trouwen? dacht Sylvia bjj zich zelve. „Ik geloot t niet. Ze zal t hart niet hebben om Lady Per- nem met haar bezoek te vereeren. Aan het gewonde, wellicht gebroken hért van Lsiber Rochdale dacht Sylvia vólstrekt niet. Het verdriet van ande ren had haar altijd onverschillig gela- tai en buitendien had zij miss Roch dale nooit mogen lijden zij had haar gfhqpt omdat zij rijker wae dan zij zelve, en meer nog omdat zij beter, oprechter en reiner was. Zij schelde haar meid zij had nu een eigen meid en beval haar juftr Carters roepen. Zij was in eene stem ming om> iemand in t vertrouwen te nemen, en er wa« niemand anderg voor wie zij haar hart kon uitstorten. Jtrffr. Orter gehoorzaamde onmid- dAllijk aan die ongewone oproeping. Zjj sloot zorgvuldig de deur achter zich, trad naar Sylvia tke, en boog zich met teederen blik tot haar over. „ZIjt ge beter, lieveling w<Mg <t In „Het iGemeenebest”, orgaan van het Genootschap voor Zedelyko volkspolitiek, wy<lt Prof. Mr. I. B. Cohen te Groningen een artikel aan bovengenoemd onderwerp En hy' maakt dienaangaande enkele opmer kingen, die, naar wy gelooven, van belang xjjn voor de leden en besturen van alle po litieke partyen. 'De schryver begint met er op te wyzen, dat velen, die het wel eens zyn met de be ginselen Van eene politieke party, toch dik wijls aantelen zich by haar aan te sluiten. Men verschilt op sommige punten van mee ning met de partyieiding en de meerder heid der partyleden en wil de vrijheid be houden, aan die afwykende meening uiting te geven. Men adht het lidmaatschap van eene staatkundige party alleen geschikt voor hen, die in staat zyn zich te krom men onder het juk van partyleidera en par- tjjmeerderheden, maar niet voor zelfstandi ge geesten. Het is niet <te ontkennen, dat zoodoende juist die elementen van verre blyven staan, op wier lidmaatschap eene party in de eer ste plaats prys jinoest stellen, n.l. zy, die over staatkundige vraagstukken een zelf standig en onafhankelyk oordeel hebben Hunne uiteenzettingen en opmerkingen, regt prof. Cohen, kunnen frischheid bren- «en in de vergaderingen en het nemen w» weloverwogen besluiten bevorderen. r Het, wil ons voorkomen, dat de schryver hier eene zeer juiste opmerking maakt. ‘In het besproken verschy'nsel ligt ongletwy- feki voor een igroot deel de oorzaak, dat de beraadslagingen, zoowel op de algemeene partyvergaderingen als in de kiesvereeni- gingen, dikwijls niet staan op een zoo hoog peil als men wel zou wènsdhen. Brengt nu, zoo vraagt de heer Cohen, het Wmaatschap ,van eene party inderdaad een zoo gfoote.vrUheidsbeperking mede? Natuurlyk, zegt hy, ligt in dat lidmaat schap eenè zekere gebondenheid, maar die gebondenheid behoeft niet verder t« gaan dan tot wat men als de baginselen der par ty moet beschouwen. Afwyking van wat tot de beginselen moet .worden gerekend, f^ag niet •worden geduld. Deelt een lid die beginselen niet meer, dan mag de party eifchen, dat hy hare gelederen verlaat. Maar zoolang de beginselen by hem blij ken te leven, moet de party hem de vrij heid laten op bepaalde punten van de meer derheid der partygenooten af te wyken. Nu ig deze gedragslyn heel gemakkelyk in een paar zinnen aan te geven, maar dit 140) -- lot op dit oogenblik had Edmund 1 net met klimop begroeide hek van gestaan, strak en onbe terwijl hij hardnekkig dien RlSS zwakke, dwaze liefde be- «ed, the hem inblies om) zijn trouw, 60 rechtechapenbeid te ver win k J*1 dot vals<5he afgodsbeeld aan di JriTi*6 drukken- Maar nu, terwijl J langzaam in ’t maanlicht ver- die kJ* 06,1 sP°okia«htig€| gedaante, ui Hij strekte rijn »r- stappen «1 neh aan hm rijde - 6n en mojcferff? (Tgé prijzen? gebruik van. ten? en verdraag zelfs dikwijls zijn nukken Maar toeft „Wat dan dig, toen juffr. legen met het band van haar net zwart zijden schortje speelde. Zij was Altijd boitengewoon netjes en zorgvuldig ge kleed nooit zag men haar onorde- liik of slordig. In de ledige uren vaft héar eentonig leven vond zij ruim schoots gelegenheid om haar kleeren. vri goede orde ie honden. „Ondanks al mijn zorg, is hij toch sontijds heel ellendig,” aeide zij. jSylvia trok haar schouders op, en sdioof met een ongeduldige beweging haar stoel op zijde. ,,’t Ligt zeker in den aard aijner ziekte om zich ongelukkig te voelen”, antwoordde zij koei. (Wordt vervolgd). <ld hebben met alle ding er( met de menschen ,»n ligheden van ons eigen lat, in het rustige besef, dat alles goed is, jooals het us, en flat, als we ons maar rustig geven oik de pijnen, de smart, zich sullen oplosseX, om dat toch alleen het verae^ tegen h^É leven doet. reene hkrfstda- «ilverigiblairwe l een dubom kan tin regen >men en gryne Regenluchten of woest-jagdnde wol- ken de herfst van den eindeleken neergang van het laven, van het langzame sterven en het duidelyk verval, de herfst, die ons de uitputting laat zien en de vergankelyk- heid leert en de onvermydelykheid van len dóód. Dat is de sombere, de donkere, de angstaanjagende herfst Aan boomer, en süruiken schrompelen nog wat doode gele of bruine bladen en de wegen en paden zyn overstfooid met het doode geblaart'. Ner- gens in de gryee lucht is een licht plekje. Of wanneer straks de wind opsteeks pn de gfysheid van de lucht vanéénscheurt, dan jagen in woeste vaart de grillige, wilde wol ken langs de onzekere lucht. Regenvlagen striemen langs de door de kale boomen, Maar vaker nog sijpelt een ondoordringba re motregen neer en omhult alles met een nfctten, gryxen, doorzichtigen nevel. Dat is wiel de ineest neerdrukkende en voor men schen, die sterk voor indrukken ontvanke lijk zyn, de moeflykste e« zwaarste tijd van het jaar. ’t Is, of alles langzaam wegsterft, dat we zoo langen tyd hebben liefgehad. En daarmee schUnt ook onze vreugde, onze I Hij loeide met lang op hei kerahof du dit noodlottige bewijs van zijne zwakheid. Hij kuste het bleeke gelmft, de zachte roede lippen, zooals hij uu in vroeger dagen gewoon was te doen; hij keek in die diepe, schitterende ohgen en trachtte in de ziel te lezen, Waaraan zij dien glans ontleenden, en rukte zich toen met een korten at- seheidsgroet Los. Hij wild» Sylvia /.qo gaarne tot aan haar woning vergezel len, maar dit wilde zij niet toestaan Heen van beiden sprak een woord over de toekomst. Zij was meer dan tevreden. Haar hart klopte van inner lijke zegepraal want zij had tiet huwelijk van haar minmar met Esther liochdale voor goed verijdeld. Na de bekentenis van hedenavond kon nij zjjne trouwbelofte aan wiss Rochdale onmogelijk gestand doen van nu ai behoorde hij aan haar Sylvia Per- riam>. Zij verzette zich dan ook niet tegen het plotselinge, gedwongen en over haaste afscheid. Zij wist dat hij be rouw gevoelde over hetgeen hij bad gedaan, maar dat te late berouw kon tear weinig deren; bet was gedaan. In de eenzaamheid vaij haar eigen kamer, gaf zij zich met hart, en ziel o^er aan de vreugde van haar over winning. Zij glimlachte zachtjes tegen haar eigen beeltenis, terwijl zij haar lang glanzend haar borstelde voor den groote® ovalen spiegel in de kleedka,- mooi nog zyn. ge wolken zilve- i de zon brandt, ge blauwe waas i de boomen de pi, en alles onder o helder en toch vreemde droom de tveteld en om i ongekende rust onstuimige har- ‘reld zien leid van .•van het öt of de weelde- ►aar in de zuive- ien het einaciyk kalme majesteit alle mensche- streiven en de onrust van ons onstuimig hart vreemd zy«. En in ons kan eeh wondere berusting koeien, dat we vre- .ij x _m_ j.Ja met liet leven >t de wisselval- Heler Ik oen heel wei. Slaapt ue zieke „Ja, hij slaapt ad sedert 9 uur. „Hij slaapt goed, niet waar? vroeg bjlvltt. ,„Ze«r goed. J®, rijn nachten zij Gouuank heed rustig. „Xdn zijn dagen”, hernam Sylvia mei ukirhigen blik, die rijn dunkt me, toch ook heel rustig. U gerit hen» immers alles wat hij noodig heeft adlee wat hrj maar verlangt „Ik doe mijn best om ’t hem zoo veel mogelijk naar den zin te maken, ABONNEMENTSPRIJS: per kwartari Mi, per week 17 cent, me} Zc per kwartaal f 2.90, per week 22 cent, overal waar da bezorging per lodper Franco per post per kwartaal 8.16, met Zeu*agablad 8.80. Abonnementen worden dageiyks aangenomen aan ons Bureau: MARKT 81, GOUDA, by onze agenten en loopers, den boekhandel «a de postkantoren. Onze bureaux zyn dagelijks geopend van A-6 uur. Administmtie Telef. Intere. 82: Redactie Telef. 88. Postrekening 48400. Weder drukte hij haar aan zijn hart zdo vurig adsof hij haar nooit weer Wild» loslaten. „Jou verlaten, je vergeven, terugkeeren tót een andere vrouw Neen, Sylva, g» weet toch dat ik dat niet doen kan. Ge wist dat, toen ge mij van avond hierheen lokte, ik aan je voeten zou liggen. Ik ben weer in je strikken, gevallen. Ge hebt maj teruggeroepen. Ge hebt het immers zoo gewild, ten goed» of teij kwade. Ik ben eerloo.-», nteineédig, de zwakste en sfechtste man, maar ik ben. de joue voor eeuwig alleen.” R i Sylvia zegeviert. Na dié kartstodhtelijke ontboezeming' op het door de maan verlichte kerkhof, keerde Edmund Standen, berouwvol, beschaamd, en zoo ellendig als hij zich nbg noodt gewoeld' had, naar huis te rug. Geen gevoel van blijdschap ver vulde hem bij de gedachte, diat Sylvia hem opnieuw toebehoord», neen, het was veeleer een gevoel van schaamte. H’j kwam rich zriven voor als een dief, wiens zakken bezwaard rijn met gestolen geld. De vreugde over t be zit werd vergald door zelfverwijtrijn juweel, rijn levensschat, bet eenige voorwerp waarnaar hij ooit vurig had verlangd, was hem teruggeschonken, maar tot een prijs die het geschenk Waardeloos maakten. <-«»

Streekarchief Midden-Holland Kranten

Goudsche Courant | 1926 | | pagina 1