41 SCHOONHOVENSGHE COURANT eswijk. WEEKBLAD JUSTITIE. ZONDAG 17 MUM. IT. 142. VOOR BE KRIMPENER-, «LBUSSER- EN LOPIKERWAA|D. EMJKÏÏEH). IWMOSWOMO DN, HOOIBERGEN en onge- iuuder WEI", HOOI— eu IVD 1 de gemeente Langer ak, gen in bod gebragt op ƒ28510,—. (HUIS «net Erf en TUIN al- 5 Roeden, 34 Ellen, verhuurd tot voor ƒ54,’s jaars, met de T Na het Debat. VAN DIENST l Maart 1872, EST. April 1872, verschillende Gezindten. lIAFj) BUITENLAND. Openbare Verkooping van Paarden, Koeijen, VEEVOEDER, BOUW- en DSOHAP en INBOEDEL, van B. ZWIJNENBURG, azijn te Langerak, op aan- er dag, den 14en Maart 1872, ten overstaan van den Notaris Uretfkerk. (8698) I I O lieren. de i- stand rich t MUI DEZER COURANT Voor Schoonhoven per drie maanden ƒ0,60. Franco per po»t0,70. op 4 Maart benoemd tot nodewerking van alle Inge st het in ontvangst nemen van r. persoonlijk te bezoeken. DRHUIJS JEz.Jroorzittei‘. EELHOED, Secretarie. 1KA.MPPenningmeester. IESEN. iN HELDEN. IMAN Jz. NOOTEN. JP. INDER. SCHERPENZEEL. [NCK. Daarbij kwam, dat wanneer stem uit de rijen der arbeiders zich deed hooren, de kapitalist! reweg in de neer een om b. v. te werk ik niet 90 van de 100 8. W. N. van NOOTEN te Schoonhoven, Uitge^rs. degelijkheid in de behande- u J gejrenscht. Doch hófe dan ook verkregende uitslag de aanneming van het. *1 ons vernfagd. ERDAM, 3 ure 80 min. 6 ure. morgens 5 ure 3Q min. id. .8 ar*. MBORG, namiddags 1 ure id. 3 w 15 min. DB D IRECTIE. Amsterdam wordt uitgegeven: «EGT SPLEGING, 9 Advocaat te Amsterdam. eleerden.) so per post f 1»I5. V N. VAN NOOTEN. («88) zijn achterwege geblevendie anders zouden zijn opgericht. Waarom zoude men die vrijheid niet geven? Men was bevreesd dat de werklieden zich zouden vereenigen tot plotselinge werkstakingen waardoor zij èn zich zelven èn de werkgevers in het verderf zouden storten en waaruit de ergerlijkste gewelddadige tooneelen konden voort vloeien. In Engeland waren de voorbeelden van bij werkstakingen gepleegde gruwelen niet on bekend. Immers wat is het geval? Wanneer eenige arbeidersontevreden met het loonverhooging vragen en anders weigeren te werkendan hebben zij er behng bij dat a|len daarbij ééne lijn trekkendat er nifct sommigen worden gevonden, die hun het werk uit de haud nemen en al hun hoop op toegeveu van de zijde des werkgevers in duigen doen vallen. Geweld dadigheden tegen medearbeiders dié hunne plan nen verijdelen liggen dus wel eens voor de'hand. Wat wil nu het thans aangenomen ontwerp? Hetwtt tret türmen van ÏWrgeHJte fèreeni- gingen vrijlaten, maar het wil aan den anderèn kant straffen bedreigen tegen iederdie door ge weld, bedrog, beleediging en andere uitdruk kelijk genoemde middelen, een ander in zijne vrijheid om te werken of niet te werken be lemmert. Vrijheid. Wie niet werken wil, tenzij op betere voorwaardendie werke niet. Wie wel werken wil, die werke wel. Hiermede heeft de wetgever volstrekt niet aan de werklieden het staken van hunnen arbeid willen aanbevelen. In het minst niet. Werk staking is altijd een gevaarlijk spel. Alleen on der bepaalde voorwaarden kan zij tot een góden uitslag leiden en het is hoogst moeilijk die voor waarden te kennen en na te gaan of zij aan wezig zijn. Doch aan den anderen kant mogen wij veilig verwachten dat de vrije vereenigingen van ar beiders in vele gevallen een rechtmatiger stand der loonen zullen verkrijgen. Verstandige werkge vers laten het ook niet tot werkstakingen komen. Vooral in ons land mag men zulke gevolgen verwachten, tn ons land, waar een geest van orde de arbeiders steeds heeft onderscheiden. Deze eigenschap hebben alle sprekers in de Tweede Kamer erkend. De aanneming van het wetsontwerp is dus weder een stapgeweest op den weg der vrijheid, en heeft juist daarom ook tegen inbreuk op de vrijheid van anderen streng gewaakt. Van de vrije ontwikkeling der maatschappe lijke toestandenvan degelijk onderwijs en ver spreiding van beschaving is de beste oplossing te wachten van. alle maatschappelijke vraagstuk ken, ook van de arbeiders-quaestie. De Keizer van Duitschland heeft aan de Fransche krijgsgevangenendie nog in Pruisen ten gevolge van vonnissen vastgehouden werden, gratie verleend. Zaterdag-morgen zijn in een tunnel tus- schen Rymney en Cardiff, in Engeland, drie spoor treinen tegen en op elka&r geloopenhet tooqeel, dat daardoor in de duisternis ontstondwaarbij het gefluit der stoommachines zich vermengde met het gegil der passagierswas verschrikkelijk. PRIJS DER AOVEltTENTIÉN Van 1 tot 5 regels QfiO. Iedere regel meer0,10. Groote letters naar plaatsruimte. Inzending franco. ag en toewijzing, opDings- len 12en Maart 1872, ’s mor- 10 ure, in het RAADHUIS te de op650,-—. I OUWtAND «Waar, met de sgt op 225,—. jroote en watervrije SCHUUR, e Buitenhaven te Nieuwpoort, m- 425,-. 3 en 4 dadelijk te aanvaarden. brmatiën zijn te bekomen bij den •K te Streefkerk. (8697) Welk een ontzettende dtukte was dat in de vorige week. Welk een onrust is er toen ont staan in het gemoed van menig eerzaam Neder lander die een blik wierp in de zittingsverslagen van de Tweede Kamér der Staten Generaal. Het debat over de zoogenaamde coalitieWet was toen aan de orde. Het was een vreeselijk debat. De kamerleden slingerden elka&r en het publiek de woorden «Internationale”, «Commune «So cialisme”, «Revolutie” en meer dergelijke zoo duchtig in bet aangezichtdat iederdie niet flink op zijne hoede was om zijn nuchteren ver stand te bewarengroot gevaar liep het te ver- Thans iw’dibAjé Uti beroering voorbij. Het pleit is beslist. De Kamer heeftmet eene zeer kleine meerderheid evenwelbehoudens enkele kleine wijzigingen, het wetsontwerp aangenomen, gelijk het door den Minister van Justitie was voorgesteid. Na het debat kunnen wij nu nog eens kalm overwegenwat met dit ontwerp wordt bedoeld wat er door zal worden verkregen. Wellicht is nog hier en daar bij onze lezers eenige bezorgheid overgebleven die wij kunnen wegnemen. Wel licht is bet goed de bespreking van het onderwerp nog niet te laten rustenzoolang de Eerste Kamer nog geene uitspraak heeft gedaan. Het ontwerp (wij hebben er xjroeger ook reeds een artikel over geschreven) stelde voor de af schaffing van eenige voorschriften van het geldend wetboek van strafrecht en hunne vervanging door eenige nieuwe bepalingen. Die voorschriften ver boden hoofdzakelijk ccalitiën van werkgevers strekkende om tegen recht en billijkheid eene vermindering van het loon der arbeiders door te drijven en coalitiën van werkliedenom den arbeid te doen stakente beletten of het loon te doen verhoogenin beide gevallen moesten dan diq cóalitiën gevolgd zijn door eene poging of een begin vaö uitvoering. Sinds het jaar 1811 hadden die bepalingen hier te lande gegolden. Eene geheele herziening van het in. dftt jaar hier te lande ingevoerde wet boek van strafrecht was in al dien tijd niet tot d gekomen en de opheffing dier bepalingen op zelve was nooit ter sprake gekomenhoewel Frankrijk in 1864, België in 1866 tot de af schaffing waren overgegaan. Mr. S. van Houten, de afgevaardige voor het kiesdistrict Groningen, begon echter voor ruim twee jaRr het verkeerde van het voortbestaan dier artikelen te bespreken. Hij betoogde de onbillijk heid van het verbod aan de arbeiders ora door het vormen van coalities invloed uit te oefenen op den stand der loonen en drong op afschaffing aan. De vorige Minister van Justitie bracht reeds een ontwerp in dien geest in gereedheidde tegenwoordige Minister nam bet over en zoo kwam het aan op Maandag den 4en Maart jl. in openbare beraadslaging. Men wist dat het wel tegenkanting zoude on dervinden. Dit was uit de tusschen Regeering en Kamer gewisselde stukken duidelijk gebleken. Men konde zich voorbereiden op een ernstig debat. Toch is het debat zelf ons ontzettend tegenge vallen. Wij hadden daarin minder hartstocht, minder vrees, meer ling der hoofdquaestie uur ventremen ontwerp, heeft Waarom De zoogenaamde arbeidersquaestie is sinds lang aan de orde. Het is duidelijkvoor ieder die de sociale toestanden ondet de oogen durft zien dat dikwyls bet loon der arbeidersdat wil zeggen, het aandeel dat zij van de opbrengst van het pro duct erlangen, volstrekt niet staat in verhouding tot het aandeel, dat zij hebben in de voortbren ging van bet product. In menige industrie is bet loon sinds jaren gebleven op het peilwaarop de gewoonte het eenmaal gebracht had, en terwijl de prijs der levensbehoeften is gerezenzijn die loonen dikwijls geheel onvoldoende geworden. In zoover de arbeiders daarin verbetering wenschtenstonden hunne belangen menigmaal tegenover die der kapitalistenin wier dienst zij waren. Dezen, die niet zelden het leeuwenaandeel voor zich bezatenwaren óok aan het bezit van dat aandeel gewend gwdjkt <sn kwamen juiei niet uit zich zelven op de gedachte om daarin verandering te brengen. Ook aan rijkdom, ook aan weelde gewent men spoedig. Daarbij Jcwam, dat wanneer nu en dan een ten tegenover die ontevredenen ver- gunstigste positie verkeerden. Wan- werkman het wanhopig besluit nam zeggen: «voor zulk een laag loon langer,” dan kon de kapitalist in I gevallen gerust zeggen: //welnu, wilt gij niet, blijf dan maar thuis en zie maar toe dat gij uw leven er bij houdt; ik kan tieu nlaatsvervangers voor één krijgen en al ge schiedt dit niet dadelijk, dan heb ik nog geld genoeg om rustig het einde van dén, strijd af te wachten. De arbeiders hebben dit ingezien en zij zijn begonnen vereenigingen te vormenvereenigingen die ten doel hebben in den mateneelen toestand der leden verbeteringen aan te brengenöp ver schillende wijzen. Al deze wijzen Kunnen wij hier uiet bespreken. Soms hadden zij ten doel door gezamenlijke inkoepen in het groot zich hunne levensbehoeften goedkooper te verschaffen. Soms bedoelden zij door het bijeen brengen van kleiue kapitalen zelve eene of andere onderne ming op te zette». Soms wilden zij fondsen vormen tot hulp in slechte tijden of tot cre- diet-verleening voor den aankoop van werktui gen enz. Soms ook tot bespreking van maat regelen ten einde zich hoogere loonen te bedin gen. In die laatste gevallen zouden dé werk gevers aau die vereenóginge* niet zoo gétaakkelijk de wet kunnen stellen als aan de enkele werk lieden die op zich zelven stonden. Eendracht maakt altijd macht, en tegenover die eendracht zouden de werkgevers dikwijls moeteu toegeven, en met de sleurwélke de loonen op een te laag peil had gehoudenmoeten breken. Dergelijke vereeniging nu werd door de be doelde artikelen van het wetboek van strafrecht verboden. Wel is waar hebben in de laatste 20 jaren slechts zeer weinig strafvervolgingen te dier zake plaats gehad, maar toch waren die bepalingen een aanhoudende belemmering en men kan natuurlijk niet zeggen hoevele ver eenigingen wegens de bestaande strafbedreiging

Streekarchief Midden-Holland Kranten

Schoonhovensche Courant | 1872 | | pagina 1